امر ملی (5 خبر)

به‌جرات می‌توان گفت، در بحران‌هایی که بسیاری از تحلیل‌گران انتظار چندپارگی جامعه ایران را داشتند، آنچه «ملت‌بودگی»، «یکپارچگی ملی» و در نهایت «موجودیت ایران» را در سطحی فراتر از برآوردها صیانت کرد، صرفاً وطن‌دوستی ملی‌گرایانه یا دین گرایی محض نبود، بلکه هم‌افزایی این دو و تجلی این پیوند در عقل جمعی و عرصه‌های نظامی و اجتماعی و عمومی بود.

تجربه‌های متعددایران درتعاملات مختلف بادنیا،به شکل گیری یک حافظه مذاکراتی غنی منجرشده است.درگفت وگوهای آتی ایران و آمریکاکه می‌توان آن را«مذاکره مسلح»نامیدبایدازگنجینه این حافظه ملی استفاده کرد.مذاکره موفق، بیش ازآنکه محصول بداهه‌پردازی باشد،حاصل انباشت تجربه،یادگیری نهادی وبهره‌گیری ازحافظه تاریخی است.تنهادر این صورت این پرونده می تواندبه امرملی تبدیل شود.

یادداشت تفاهم اخیر ایران و آمریکا، فراتر از متن توافق، شاید حامل یک تغییر مهم در شیوه حکمرانی باشد؛ عبور از تجربه پرهزینه سیاسی‌شدن برجام به سمت مدیریت «امر ملی». این‌بار موفقیت یا شکست مذاکرات نه متعلق به یک دولت، بلکه آزمونی برای همه جریان‌های سیاسی ایران است.

رهبر معظم انقلاب در سخنرانی روز گذشته در جمع مسئولان قضایی کشور،بر نکته‌ای مهم تأکید کردند.آن نکته،مسئله‌ «اقامه‌ امر ملی» بود.تحلیل ایشان این بود که آنچه ما را در برابر این تهدید چندجانبه و مشترک آمریکا و رژیم صهیونیستی پیروز کرد و ما توانستیم هم تهدید را دفع کنیم،هم آن را رفع کنیم و هم پاسخی متناسب به دشمن آمریکایی وصهیونیستی بدهیم،اقامه همین امر ملی بود.

عضو هیئت‌علمی دانشگاه تربیت مدرس نوشت: «امر ملی این‌روزها به‌واسطه جنگ تحمیلی اخیر اهمیت یافته، اما برخلاف تصور برخی روشنفکران که آن را بدیل امر دینی می‌دانند، هیچ‌گاه جایگزین آن نبوده است. امر ملی در ایران همواره موضوعی مورد اهتمام دین بوده و تقابل ساختاری با امر دینی ندارد، بلکه در طول آن تعریف می‌شود.»