رشد_اقتصادی (9 خبر)

در دی‌ماه زخمی عمیق بر پیکر مادر ایران وارد شد که سیاسیون هر کدام به سبک خود در حال بهره‌برداری از آن هستند و مردم و به‌ویژه خانواده‌های داغدار چنان در بهت و غم فرو رفته‌اند که بسیار دور از ذهن است، به این زودی‌ها درد جانکاه آنها التیام یابد.

اقتصاد ایران سال‌هاست با یک پارادوکس زندگی می‌کند؛ همه از «ضرورت سرمایه‌گذاری» می‌گویند، اما رفتار نهادی و سیاستی کشور طوری است که سرمایه‌گذار (به‌ویژه سرمایه‌گذار خارجی) آن را نه یک دعوت جدی بلکه پیامی مبهم و پرریسک تلقی می‌کند. سرمایه‌گذاری خارجی(FDI) صرفا ورود پول نیست؛حامل فناوری، استاندارد مدیریتی،اتصال به بازارهای جهانی و کانال‌های تازه تامین مالی است.

محمدرضا عارف، معاون اول رئیس‌جمهور، با تأکید بر اهمیت تحول در آموزش فنی و حرفه‌ای، از برنامه دولت برای ترمیم شکاف زنجیره آموزش و تأمین منابع پایدار برای دانشگاه‌های مهارتی خبر داد.

در ابتدا باید به این نکته اشاره کرد که تمام تلاش‌های صورت‌گرفته از جانب ما برای توضیح میزان خسارت‌های قطعی اینترنت به کسب‌وکارها بی‌فایده خواهد بود، چرا که گمان نمی‌کنم سیاستگذاران از این موضوع اطلاعی نداشته باشند و با آگاهی از مطالب ما نظرشان در مورد قطعی اینترنت را تغییر دهند.

برای فهم وضعیت اقتصادی کشور، مهم‌ترین مرجع آمار و ارقام رسمی است که به طرز معناداری قابل استناد است. آمار تورم و بیکاری مرکز آمار و داده‌های رشد اقتصادی و سرمایه‌گذاری و تولید بانک مرکزی و مرکز آمار می‌توانند تصویر دقیقی از وضع اقتصادی کشور بدهند.

در حالی‌که برخی گزارش‌ها از خروج سرمایه خارجی از ایران می‌گویند، آمار رسمی بورس تهران نشان می‌دهد سرمایه‌گذاران خارجی نه‌تنها مانده‌اند، بلکه حضورشان 4.4 برابر شده است.

تجارت الکترونیک ایران در سال 1403 با رشدی خیره‌کننده، از مرز 5500 همت عبور کرد؛ آماری که از گسترش سریع خریدهای آنلاین، افزایش اعتماد عمومی و تحول ساختاری بازار دیجیتال خبر می‌دهد.

در تحلیل‌های متعارف دانش اقتصاد، با فرض ثابت‌بودن دیگر شرایط، هدف، دستیابی به تخصیص بهینه منابع و تحقق بهینه پارتویی است. ثبات دیگر شرایط و پیش‌فرض‌هایی مانند رفتار عقلایی و حداکثر‌یابی فردی، به‌عنوان اصول آموزشی پذیرفته شده‌اند؛ همچنین جایگاه حاکمیتی دولت و عدم تصدی‌گری آن نیز مفروض گرفته می‌شود.

اقتصاد سیاسی ایران، گرفتار ترکیب پیچیده‌ای از عوامل مزمن است که باعث بی‌رغبتی سرمایه‌گذاران خارجی صاحبان برای حضور در بازار بسیار پر استعداد تولید ایران است. نااطمینانی سیاسی و تحریم‌ها، ضعف امنیت حقوقی و حمایت از مالکیت، اقتصاد دولتی و رانتی، فساد و بوروکراسی ناکارآمد، برخی از عوامل ریشه‌دار در رماندن سرمایه‌گذاران خارجی است.