مذاکرات ایران آمریکا (103 خبر)

روزنامه وال استریت ژورنال به نقل از انچه که «افراد مطلع» خواند ، ادعا کرد که گفت‌وگوها میان ایران و آمریکا ممکن است از هفته آینده در اسلام‌آباد پایتخت پاکستان ازسرگرفته شود.

اخبار مربوط به مذاکرات ایران، اکنون در آمریکا به ابزاری برای سوداگری مالی تبدیل شده‌اند. این پدیده را می‌توان «دیپلماسی دلاری» نامید؛ جایی که خشت اول سیاست خارجی، نه بر بنای منافع ملی، بلکه بر پایه محاسبات سود و زیان مالی نهاده می‌شود.

تعلیق طرح پرسروصدای «پروژه آزادی» از سوی دونالد ترامپ، تنها یک روز پس از اجرایش، علاوه بر اینکه نشانه خطای محاسباتی واشنگتن درباره عملی و آسان بودن اجرای این طرح است، به خودی خود حکایت از وقوع اتفاقات مهمی در حیاط پشتی دیپلماسی هم دارد. این تعلیق مهم، بار دیگر به کارت دیپلماسی ارزش داد و گزینه مذاکرات را برای حل بحران تقویت کرد.

«بالاخره چه می‌شود؟» این کوتاه‌ترین و در عین حال سهمگین‌ترین پرسشی است که این روزها مکرر در همه جا به گوش می‌خورد؛ سوالی منطقی با جوابی نامعلوم که پاسخ به آن، هر چه باشد، نه فقط زندگی نود میلیون ایرانی را متاثر می‌کند، بلکه آثارش از اروپا و آمریکا تا قلب آسیا و دورترین نقاط آفریقا و اقیانوسیه، زندگی میلیاردها نفر را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد.

دونالد ترامپ رئیس‌جمهوری آمریکا در گفت‌وگو با فاکس‌نیوز مدعی شد هیچ فشار زمانی برای ازسرگیری مذاکرات یا دستیابی به توافق با ایران وجود ندارد. او با اشاره به تمدید نامحدود آتش‌بس، تاکید کرد که واشنگتن به‌دنبال دستیابی به «توافقی مناسب» برای منافع آمریکا است.

اعلام سه‌شنبه به‌عنوان زمان دور جدید مذاکرات از سوی دونالد ترامپ در شرایطی صورت می‌گیرد که منطقه در آستانه پایان آتش‌بس قرار دارد؛ جایی که تهدید، دیپلماسی و نقش‌آفرینی اسراییل همزمان معادله‌ای پیچیده و پرریسک را شکل داده‌اند.

رئیس مجلس شورای اسلامی در پیامی به مناسبت روز ارتش تاکید کرد: ارتش جمهوری اسلامی ایران همواره حقیقت اقتدار و جانفشانی این ملت را به نمایش گذاشته است.

یکی از مقامات سابق پاکستان در خصوص تلاش های مخرب رژیم صهیونیستی برای سنگ اندازی در روند مذاکرات ایران و آمریکا هشدار داد.

بحث نسبت جنگ و دیپلماسی، به‌ ویژه پس از تجربه جنگ‌های اخیر و تنش‌های منطقه‌ای، دوباره به یکی از محورهای اصلی گفت‌وگو در فضای عمومی و سیاسی ایران بدل شده است. این نسبت نه به عنوان یک دوگانه متعارض، بلکه به عنوان دو ساحت مکملِ دفاع و مقاومت است.

برای مدیریت کشور در دوره جنگ تحمیلی، بی‌تردید می‌توان از سه ویژگی منحصربه‌فرد نام برد: وجود وحدت و انسجام حداکثری هم در بالاترین لایه‌های مدیریتی و هم مردمی و نیز توان تشخیص و تدبیر برای پایان دادن به جنگ. هنر سیاستمداران نه فقط در جنگ، بلکه در تبدیل دستاوردهای آن به مزیت‌های اقتصادی، سیاسی و اجتماعی برای مردم است.