امنیت_ملی (320 خبر)

مسعود پزشکیان در جریان سفر به قم با حضور در منزل شهیدان خطیب و موسوی، ضمن گرامیداشت یاد آنان، از صبر و ایثار خانواده‌های این شهدا تقدیر کرد.

دو جنگ اخیر یک واقعیت را تثبیت کرد: تنگه هرمز و لبنان ، به عنوان بخشی از خطوط قرمز امنیت ملی و قدرت بازدارندگی ایران ، موضوع معامله نیستند. هر محاسبه ای برخلاف این ،واقعیت به جای توافق بحران می آفریند.

«هسته سخت» مجموعه‌ای از نیروهای ارزشی و ملی است که در شرایط بحران، توان حفظ حاکمیت ملی را فراهم می‌آورد. این هسته نه یک جناح سیاسی، بلکه بخشی از ظرفیت حکمرانی هر دولت مدرن است. در نیک و بد هسته سخت در ایران می‌توان دو روایت ارائه داد؛ یکی هسته سخت به‌مثابه مهم‌ترین مؤلفه امنیت ملی و دیگری ابزاری برای پیشبرد دیدگاه‌های جناحی.

برخی تریبون‌ها که در روزهای اخیر،تفاهم، توافق یا حتی اصل مذاکره را همسنگ عقب‌نشینی، تزلزل و خیانت می‌نشانند، ناخواسته تصویری از ضعف نظام تصمیم‌گیری کشور می‌سازند. این رویکردکه بیش از هر چیز متأثر از آفت سیاست‌زدگی است، پیش از آنکه رقیب سیاسی را تحت فشار قرار دهد، سرمایه نمادین حکمرانی را فرسایش می‌دهد و اعتبار تصمیمات راهبردی را در افکار عمومی مخدوش می‌کند.

جان بولتون، مشاور پیشین امنیت ملی دونالد ترامپ، به نگهداری غیرقانونی اطلاعات محرمانه امنیتی در یادداشت‌هایی که برای نگارش یک کتاب تهیه کرده بود، اعتراف کرد. این پرونده بار دیگر نحوه نگهداری اسناد طبقه‌بندی‌شده توسط مقام‌های ارشد آمریکایی را در کانون توجه قرار داده است.

معاون سیاسی سپاه با تأکید بر نقش وحدت و ولایت در عبور از بحران‌ها، گفت دشمنان انتظار داشتند در چند روز به اهداف خود برسند اما با مقاومت ملت ایران ناکام ماندند.

در سکوت ایجاد شده در صحنه جنگ نظامی ناشی از یادداشت تفاهم با آمریکا عجالتا یک پنجره فرصت کوتاه مدت در میدان جنگ اقتصادی داریم که قرارداد های عمیق تر با چین و روسیه و اقتصادهای مکمل ببندیم تا بسته های ایلافی به جریان بیفتند.

پیام رهبری درباره توافق ایران و آمریکا می‌تواند معنای ویژه‌ای در حقوق اساسی ‌ایران بیابد. اگر این معنای ویژه در ساختار حقوق عمومی نهادینه شود، می‌تواند یک دستاورد مهم در حقوق اساسی و فضای سیاسی ایران باشد.

ناکامی آمریکا و اسرائیل در تحقق اهداف جنگ، از تضعیف بازدارندگی ایران تا تغییر معادلات منطقه‌ای، یک موفقیت راهبردی برای تهران رقم زد. اما پیروزی در میدان پایان کار نیست؛ اکنون آزمون اصلی آغاز شده است: تبدیل دستاوردهای جنگ به نتایج پایدار سیاسی، اقتصادی و امنیتی که بتواند موازنه جدید قدرت را تثبیت کند.

امضای تفاهم‌نامه پایان جنگ، هرچند نقطه عطفی مهم در کاهش تنش‌های نظامی و گشایش یک مسیر تازه سیاسی است، اما در دل یک نظم ژئوپلیتیکی ناپایدار و پرتحول شکل گرفته است. از همین رو بیش از آنکه بتوان آن را «پایان یک وضعیت» دانست، باید آن را آغاز مرحله‌ای تازه از عدم‌قطعیت‌ها تلقی کرد.