امنیت_ملی (217 خبر)

اخیراً روزنامه نیویورک‌تایمز در گزارشی فاش کرد که پیش از جنگ 40 روزه تیم بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر رژیم‌صهیونیستی، ایران را چنان ضعیف می‌پنداشتند که گمان می‌کردند در یک جنگ احتمالی توان کنترل تنگه هرمز را ندارد.

قوه قضاییه اعلام کرد بخشی از اموال و املاک شناسایی‌شده متعلق به «علی کریمی» با دستور قضایی و در چارچوب اجرای قانون مقابله با همکاری با رژیم صهیونیستی به نفع مردم توقیف شده است.

جامعه ایرانی به‌طور تاریخی، بیشتر تمدنی خشکی‌محور بوده و دریا در تخیل توسعه‌ای کشور، جایگاهی متناسب با اهمیت واقعی‌اش نداشته است. شاید جنگ اخیر بتواند این ذهنیت را تغییر دهد و ایران را به سمت حکمرانی دریامحور سوق بدهد. بحران‌ها گاهی کاری را انجام می‌دهند که دهه‌ها برنامه‌ریزی از انجام آن عاجز بوده است: تغییر اولویت‌های ملی.

عرفان شکورزاده به جرم همکاری با سرویس اطلاعاتی آمریکا و سرویس جاسوسی موساد به دار مجازات آویخته شد. بر اساس اسناد پرونده او به عنوان پروژه و با توجه به تخصصی که داشته، جذب یکی از سازمان‌های علمی کشور که در حوزه ماهواره فعالیت داشته، شده بود.

فرمانده قرارگاه مرکزی خاتم‌الانبیا در دیدار با فرمانده معظم کل قوا گزارشی از آمادگی‌های دفاعی و هجومی نیروهای مسلح ارائه کرد و بر آمادگی کامل ارتش، سپاه، نیروهای انتظامی و بسیج برای مقابله با هرگونه تهدید تأکید شد. در این دیدار، تدابیر جدیدی نیز برای تداوم اقدامات دفاعی ابلاغ شد.

سند امنیتی جدید آمریکا، با وجود ادعای مقابله با تروریسم، در عمل بازتابی از تداوم بحران‌آفرینی، سلطه‌طلبی و شکست راهبرد «صلح از دریچه جنگ» در دوران ترامپ و افول جایگاه جهانی واشنگتن است.

مفهوم ابرقدرت در قرن بیست‌ویکم دیگر فقط به تعداد ناوهای هواپیمابر و کلاهک‌های هسته‌ای محدود نمی‌شود، بلکه به «توان ایستادگی»، «ظرفیت ترمیم»، «قدرت پاسخگویی» و «میزان تاب‌آوری در زیر شدیدترین فشارها» وابسته است.

رئیس قوه قضاییه با تأکید بر برخورد قاطع با آنچه «همراهی با دشمن» خواند، گفت افرادی که در راستای اهداف دشمن اقدام می‌کنند «ایران‌ستیز و خائن به وطن» محسوب شده و با آنان طبق قانون برخورد خواهد شد.

دو مرد، از جمله یک مقام سابق مرزبانی انگلیس و مدیر دفتر اقتصادی هنگ‌کنگ در لندن، به اتهام جاسوسی برای سرویس‌های اطلاعاتی هنگ‌کنگ در خاک بریتانیا مجرم شناخته شدند.

در روزهای اخیر گذر نگارنده به برخی خیابان‌های تهران از جمله خیابان‌های شمالی افتاد و به چگونگی زندگی در آنها نگاهی انداخت. هرچند نوع و کیفیت زندگی و حرکت در خیابان‌های شمالی با مرکز و جنوب تهران به‌ظاهر متفاوت بود، اما در یک امر مشترک بود و آن فارغ‌بودن از جنگ و تراکم نیروهای نظامی آمریکا در منطقه و تسلیح هرچه بیشتر دشمن صهیونی.