امنیت_ملی (176 خبر)

جنگ رمضان دارای چهار سطح یا چهار نوع بود. 1- بعد اخلاقی 2-امنیتی 3- نظامی 4- اقتصادی. اکنون آتش‌بس نظامی است، اما جنگ در حوزه اقتصادی ادامه دارد.

در یادداشت دیروز درباره گریزناپذیری از پذیرفتن مذاکره برای هر دو طرف جنگ نوشتم. در این میان طرفی که موضع قوی و بالاتر را دارد در صورت ضرورت و نیاز می‌تواند شرط‌های خیلی نامتعارفی بگذارد تا طرف دیگر نپذیرد و به جنگ ادامه بدهد. در این یادداشت می‌خواهم به پاسخ این پرسش بپردازم که چه کسی باید مذاکره کند؟

رئیس قوه قضاییه با تأکید بر استقبال از بازگشت ایرانیان خارج از کشور گفت اموال افرادی که با دشمنان علیه منافع ملی همکاری کنند، طبق قانون توقیف و مصادره خواهد شد.

رئیس‌جمهوری و رئیس مجلس و رئیس دستگاه قضایی و دبیر شورای عالی امنیت ملی و فرماندهان نیروهای مسلح به عنوان اعلام موضع خود در برابر ادعای ترامپ که ایران را به دوگانگی تندرو و میانه‌رو و فقدان انسجام و انضباط در راهبری و مدیریت توصیف کرده بود؛ مضمون مشترکی را منتشر کردند: «در ایران ما، تندرو و میانه‌رو وجود ندارد.

یادداشت‌هایم درباره جنگ را با دفاع از اصل مذاکره آغاز می‌کنم. چرا این مساله مهم است؟ چون با یک مغلطه رایج علیه آن مواجهیم که عده‌ای با استناد به آن در صدد نفی مذاکره هستند. آنان می‌گویند که ایالات متحده دنبال مذاکره نیست و در صدد اتلاف وقت یا خریدن فرصت است.

از جدیدترین هذیان‌های رئیس‌جمهور متوهم آمریکا القای وجود «آشفتگی» در عالی ترین سطوح حاکمیتی ایران و بین مقامات ارشد نظام است. او به تازگی وضعیت سیاست داخلی ایران را با تعبیر «آشفته» توصیف کرده و با در سایه یک دوگانه عوام‌پسند تحت عنوان تندرو و میانه‌رو، خواسته است تصویری متزلزل و متلاطم از ساختار سیاسی ایران ترسیم کند.

مدیریت مذاکرات در بالاترین سطح نظام دنبال می‌شود. در این میان برخی افراد حرف‌های بسیار سست می‌زنند که در مذاکرات دارند رهبری را دور می‌زنند. این حرف‌ها بسیار ناشایست است. این مطلب را در دوران رهبر شهید هم مطرح می‌کردند که این جفاست.

یکی از عناصر اصلی اغتشاشات دی‌ماه 1404 در اصفهان که به اتهام محاربه و همکاری با موساد بازداشت شده بود، پس از طی مراحل قضایی و تأیید حکم در دیوان عالی کشور اعدام شد؛ همزمان 15 متهم دیگر این پرونده به حبس محکوم شدند.

معمولا صحنه بحران‌های سیاسی از جمله جنگ و وضعیت فعلی که در آن به‌سر می‌بریم، صحنه‌ای به شدت متغیر، پویا و دینامیک است و در نتیجه «زمان» یک متغیر بسیار مهم در مدیریت بحران‌ها به شمار می‌رود.

سیاست امنیتی امریکا همواره نشانه‌هایی از ابهام راهبردی را به نمایش گذاشته است. علت اصلی چنین رویکردی را می‌توان در معادله قدرت و تغییرات پایان‌ناپذیر فضای سیاسی و بین‌المللی دانست.