سیاست_خارجی (288 خبر)

در 3 ژوئن 2026 (13 خرداد 1405)، مجمع عمومی سازمان ملل صحنه جالبی از کنش و واکنش‌های مربوط به روابط بین‌المللی معاصر بود. در این جلسه، برای عضویت پنج عضو غیردائم شورای امنیت رأی‌گیری شد و جالب آنکه باوجود تلاش گسترده دیپلماتیک آلمان برای پذیرفته شدن به عنوان عضو غیردائم، آن کشور رأی لازم را نیاورد.

وزیر کشور پاکستان در سفر به تهران با سیدعباس عراقچی دیدار و درباره روابط دوجانبه و تلاش‌های اسلام‌آباد برای ایجاد توافق میان ایران و آمریکا رایزنی کرد.

در مدت اخیر تعدادی مقاله و تحلیل در منابع مختلف آمریکا و رژیم صهیونیستی منتشر شده که نشان می دهد دشمن در پی ایجاد تغییراتی در راهبرد خود علیه ایران است. با توجه به اهمیت شناخت و پیگیری این تحولات، در اینجا به دو مقاله نگاهی کوتاه می افکنیم.

ناکامی آلمان در کسب کرسی غیردائم شورای امنیت، نشانه‌ای از کاهش نفوذ حامیان اسرائیل و شتاب‌گیری گذار نظام بین‌الملل به سوی چندجانبه‌گرایی است؛ تحولی که پیامدهای سیاسی و ژئوپلیتیکی گسترده‌ای به همراه دارد.

رو خانا، عضو دموکرات کنگره آمریکا، با انتقاد از طرح گسترش همکاری‌های نظامی و فناورانه میان واشنگتن و اسرائیل، اعلام کرد که این روند به تقویت نفوذ نخست‌وزیر اسرائیل در سیاست آمریکا می‌انجامد و در حالی پیش می‌رود که حمایت افکار عمومی آمریکا از کمک‌های نظامی گسترده کاهش یافته است.

درباره یادداشت‌تفاهم در مذاکره میان ایران و آمریکا در شرایط فعلی دو دیدگاه کلی وجود دارد: دیدگاه خوش‌بینانه بر این باور است که ترامپ از جنگ خسته شده و به‌دنبال یک راه برون‌رفت و یک راه خروج می‌گردد؛ چون به لحاظ شخصی و روان‌شناسی فردی، حوصله تداوم جنگ و بی‌ثمر بودن آن را ندارد.

معاون حقوقی و بین‌الملل وزارت امور خارجه اعلام کرد در مذاکرات مربوط به پیش‌نویس تفاهم میان ایران و آمریکا، تهران بر آزادسازی فوری حداقل 50 درصد از منابع مالی مسدودشده خود همزمان با امضای یادداشت تفاهم تأکید دارد.به گفته غریب‌آبادی، باقی این دارایی‌ها نیز باید حداکثر طی یک تا دو ماه آزاد شود و این موضوع یکی از شروط کلیدی ایران در روند مذاکرات است.

تشدید شکاف‌های داخلی آمریکا، فرسایش توان اقتصادی و نظامی، افزایش اعتراض متحدان عرب و نگرانی از نفوذ فزاینده اسرائیل در ساختار تصمیم‌گیری واشنگتن، فشارها برای توافق با ایران و جلوگیری از تکرار جنگ را افزایش داده است.

مذاکرات در مسقط یا اسلام‌آباد و دوحه شاید بتواند به کاهش تنش میان ایران و امریکا کمک کند، اما مهم‌ترین توافق مورد نیاز ایران در هیچ پایتخت خارجی و بر هیچ میز مذاکره‌ای به دست نخواهد آمد. آن توافق، توافقی میان ایرانیان درباره اولویت‌های ملی، مسیر توسعه کشور و چگونگی مواجهه با جهان پیرامون است.

درشرایطی که مذاکرات بین ایران وآمریکا وسرنوشت پیش‌نویس موجودمهم‌ترین تحول جاری است،هم‌زمان ازاخبار مربوط به احتمال تصویب قانونی درموردتنگه هرمزدرمجلس نیز نبایدغافل بود.چنین قانونی اگربدون بررسی‌ها و مشورت‌های لازم وملاحظه همه جوانب حقوقی و بین‌المللی مربوطه تصویب شود،می‌تواندبرای سال‌ها کشور رادرگیر مشکل جدیدی مشابه مشکل قبلی(رویارویی بر سر غنی‌سازی) کند.