تحریم_ایران (13 خبر)

اظهارات اورسولا فون‌درلاین درباره مشروط‌سازی لغو تحریم‌های ایران به ایجاد «تغییرات اساسی»، در حالی مطرح شده که با ادعاهای حقوق بشری توجیه می‌شود و از نگاه منتقدان، در بستر بحران اقتصادی و سیاسی اروپا، نشانه تداوم سیاست‌های ناکارآمد اتحادیه اروپا و تشدید چالش‌های داخلی این اتحادیه است.

ایرانیان دهه‌هاست در تعلیقی فرساینده زیسته‌اند: میان تحریم و توافق و اکنون میان جنگ و آتش‌بس. با این حال، آتش‌بس شکننده کنونی، این تعلیق را به آستانه‌ای رسانده که پیش‌تر حتی قابل تصور نبود: تعلیق میان «نابودی تمدنی» و «توافقی بزرگ». این دوگانه، فراتر از لفاظی، نشان می‌دهد زمان در حال فروبستن فضای میانی تصمیم است.

ادعای «ارتش سایه» و بزرگ‌نمایی نفوذ خیالی، در امتداد پروژه‌ای رسانه‌ای برای بازتولید فشار خارجی علیه ایران قابل تحلیل است؛ پروژه‌ای که پس از ناکامی در موج‌سازی میدانی، اکنون با اتکا به لابی‌گری، نشست‌های نمایشی و روایت‌های حقوق‌بشری، مسیر تازه‌ای برای مشروعیت‌سازی تحریم و تهدید می‌جوید.

درحالی که صادرات نفت ایران به هند تقریبا صفر است، ترامپ از جایگزینی نفت ایران با ونزوئلا، توسط هند خبر داد!

تردیدی نباید داشت که هدف اصلی ترامپ در این مقطع زمانی نیل به توافقی با ایران است و تجمع نیرو در منطقه را باید عمدتا در این رابطه دید. از اواخر دولت بایدن و بعد از شکست تلاش‌ها برای احیای برجام، اجماعی در آمریکا شکل گرفت مبنی بر اینکه مذاکره با ایران تنها در صورتی نتیجه‌بخش خواهد بود که به موازات یک «تهدید نظامی معتبر» انجام شود.

اتحادیه اروپا در ادامه رویکردهای مداخله‌جویانه، بسته تحریمی جدیدی را به بهانه حقوق بشر علیه ایران تصویب کرد که شماری از اشخاص و نهادهای ایرانی را هدف قرار می‌دهد.

وزیران خارجه اتحادیه اروپا در اقدامی ضد ایرانی تحریم‌های جدیدی علیه ایران به بهانه حمایت از روسیه و آنچه اقدام در سرکوب اغتشاش‌های اخیر در کشور خواندند، تصویب کرد.

دولت کانادا در اقدامی خصمانه علیه جمهوری اسلامی ایران، 4 مقام ایرانی را تحریم کرد.

پس از فعال‌سازی مکانیسم ماشه که منجر به بازگشت تحریم‌های بین‌المللی الزام‌آور علیه ایران می‌شود، در یادداشت «مکانیسم ماشه، آزمون تاب‌آوری» (روزنامه شرق، اول مهر 1404)، به 9 راهکار کلی پیشنهادی برای مدیریت اقتصادی پس از اعمال این مکانیسم اشاره شده و در پایان، بستر تحقق آن نیز تبیین شده است.

تحریم‌ها بار دیگر به یکی از مهم‌ترین واقعیت‌های اقتصادی و سیاسی کشور تبدیل شده‌اند. تجربه چند دهه گذشته نشان داده که این پدیده نه موقتی و گذرا، بلکه روندی تکرارشونده است که هر بار با شدت و ضعف متفاوت بر اقتصاد ایران اثر گذاشته است. در چنین شرایطی، پرسش اساسی این است که چگونه می‌توان در برابر فشارهای خارجی تاب‌آوری ایجاد کرد .