تحریم_ایران (11 خبر)

ادعای «ارتش سایه» و بزرگ‌نمایی نفوذ خیالی، در امتداد پروژه‌ای رسانه‌ای برای بازتولید فشار خارجی علیه ایران قابل تحلیل است؛ پروژه‌ای که پس از ناکامی در موج‌سازی میدانی، اکنون با اتکا به لابی‌گری، نشست‌های نمایشی و روایت‌های حقوق‌بشری، مسیر تازه‌ای برای مشروعیت‌سازی تحریم و تهدید می‌جوید.

درحالی که صادرات نفت ایران به هند تقریبا صفر است، ترامپ از جایگزینی نفت ایران با ونزوئلا، توسط هند خبر داد!

تردیدی نباید داشت که هدف اصلی ترامپ در این مقطع زمانی نیل به توافقی با ایران است و تجمع نیرو در منطقه را باید عمدتا در این رابطه دید. از اواخر دولت بایدن و بعد از شکست تلاش‌ها برای احیای برجام، اجماعی در آمریکا شکل گرفت مبنی بر اینکه مذاکره با ایران تنها در صورتی نتیجه‌بخش خواهد بود که به موازات یک «تهدید نظامی معتبر» انجام شود.

اتحادیه اروپا در ادامه رویکردهای مداخله‌جویانه، بسته تحریمی جدیدی را به بهانه حقوق بشر علیه ایران تصویب کرد که شماری از اشخاص و نهادهای ایرانی را هدف قرار می‌دهد.

وزیران خارجه اتحادیه اروپا در اقدامی ضد ایرانی تحریم‌های جدیدی علیه ایران به بهانه حمایت از روسیه و آنچه اقدام در سرکوب اغتشاش‌های اخیر در کشور خواندند، تصویب کرد.

دولت کانادا در اقدامی خصمانه علیه جمهوری اسلامی ایران، 4 مقام ایرانی را تحریم کرد.

پس از فعال‌سازی مکانیسم ماشه که منجر به بازگشت تحریم‌های بین‌المللی الزام‌آور علیه ایران می‌شود، در یادداشت «مکانیسم ماشه، آزمون تاب‌آوری» (روزنامه شرق، اول مهر 1404)، به 9 راهکار کلی پیشنهادی برای مدیریت اقتصادی پس از اعمال این مکانیسم اشاره شده و در پایان، بستر تحقق آن نیز تبیین شده است.

تحریم‌ها بار دیگر به یکی از مهم‌ترین واقعیت‌های اقتصادی و سیاسی کشور تبدیل شده‌اند. تجربه چند دهه گذشته نشان داده که این پدیده نه موقتی و گذرا، بلکه روندی تکرارشونده است که هر بار با شدت و ضعف متفاوت بر اقتصاد ایران اثر گذاشته است. در چنین شرایطی، پرسش اساسی این است که چگونه می‌توان در برابر فشارهای خارجی تاب‌آوری ایجاد کرد .

بازگشت تحریم‌های شورای امنیت علیه ایران با وتوی غرب، بار دیگر وابستگی اروپا به واشنگتن و اراده مدعیان گفتگو را در ایجاد بن‌بست ساختگی در مسیر دیپلماسی را آشکار ساخت.

مکانیسم ماشه که در دل برجام و ذیل قطعنامه 2231 شورای امنیت طراحی شد، بار دیگر در کانون توجه رسانه‌ها و محافل سیاسی قرار گرفته است. اما تجربه تحریم‌های گذشته نشان می‌دهد که بازگشت احتمالی تحریم‌های سازمان ملل تفاوتی بنیادین در وضعیت اقتصادی ایران ایجاد نمی‌کند و بیش از هر چیز ابزاری سیاسی و روانی است.