سیاست خارجی (196 خبر)

دیوید فروم در آتلانتیک نوشت: هیچ‌کس وقتی در حال پیروزی است، نظریه «مرد دیوانه» در سیاست خارجی را اجرا نمی‌کند. استفاده ترامپ از آن، نشانه استیصال اوست. قدرت‌های قوی و موفق بر ثبات و پیش‌بینی‌پذیری تأکید دارند.

وزیر امور خارجه چین، وانگ یی، امروز پنج‌شنبه برای سفری دو روزه وارد پیونگ‌یانگ شد تا با همتای کره‌شمالی خود، چو سون-هوی، دیدار کند. این اولین سفر علنی وزیر خارجه چین به کره شمالی از سال 2019 است و نشان‌دهنده تلاش برای احیای همکاری‌های سطح بالا بین دو کشور است.

مواضع اخیر فرانسه درباره عدم فروش مستقیم سلاح به اسرائیل، در کنار اجازه تأمین قطعات نظامی، نشان‌دهنده رویکردی دوگانه است که میان ادعای بی‌طرفی و مشارکت غیرمستقیم در تنش‌های غرب آسیا قرار دارد؛ رویکردی که هزینه‌های سیاسی و راهبردی فزاینده‌ای برای پاریس به همراه داشته است.

مسعود پزشکیان رئیس جمهور اسلامی ایران در پیامی در شبکه اجتماعی ایکس به ادعای مذاکره آمریکایی‌ها واکنش نشان داد.

نشست چهارجانبه اسلام‌آباد در حالی با ادعای میانجی‌گری برگزار شد که استمرار جنگ آمریکایی-صهیونیستی علیه ایران، معادلات منطقه را دگرگون کرده است. تمرکز بر شروط ایران، الزامات اعتمادسازی و ناکارآمدی میانجی‌گری‌های بی‌طرف‌نما، چشم‌انداز این تحرک دیپلماتیک را بررسی می‌کند.

رئیس کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس با یادآوری عاقبت متجاوزان تاریخی به خاک ایران گفت: ‏عاقبت دست درازی به ایران مشخص است.

سخنگوی وزارت امور خارجه ایران گفت: اتحادیه اروپا با مماشات با متجاوزان و جنایتکاران جنگی قطب‌نمای اخلاقی و سیاسی خود را از دست داده است.

سید عباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایران، با تبریک ماه رمضان از افغانستان و پاکستان خواست اختلافات خود را از مسیر گفت‌وگو و همکاری سازنده حل‌وفصل کنند. وی با تأکید بر حسن همجواری، آمادگی تهران را برای تسهیل روند تفاهم میان دو کشور اعلام کرد.

معاون رئیس‌جمهور آمریکا در گفت‌وگو با واشنگتن‌پست اعلام کرد واشنگتن گزینه دیپلماتیک را در قبال ایران ترجیح می‌دهد، هرچند تصمیم نهایی به رفتار تهران بستگی دارد. وی در عین حال مدعی شد گزینه اقدام نظامی نیز روی میز است اما آمریکا وارد جنگی طولانی‌مدت در خاورمیانه نخواهد شد.

برجسته‌سازی آرایش نظامی آمریکا در غرب آسیا و ضرب‌الاجل‌های 10 تا 15 روزه علیه ایران، بیش از آنکه نمایش قدرت باشد، نشانه شکاف عمیق میان کاخ سفید و افکار عمومی آمریکاست؛ شکافی که هر خطای محاسباتی را به بحرانی غیرقابل مهار برای واشنگتن تبدیل می‌کند.