سیاست خارجی (196 خبر)

وزیر امور خارجه کشورمان در دومین نشست ساز و کار منطقه‌ای 3+3 تاکید کرد که جنگ در قفقاز  جنوبی پایان یافته و اینک نوبت صلح و همکاری و پیشرفت در قفقاز فراهم شده است.

وزیر امور خارجه کشورمان در حاشیه اجلاس فوق العاده کمیته اجرایی سازمان همکاری اسلامی با فیصل بن فرحان وزیر خارجه عربستان دیدار و‌ گفتگو کرد.

آیت الله رئیسی در دیدار با مشاور امنیت ملی ارمنستان و نماینده ویژه رییس‌جمهور آذربایجان، گذرگاه زنگزور را تهدیدی ضد امنیت ملی کشورهای منطقه دانست.

تحولات در منطقه قفقاز یکبار دیگر در کانون توجه‌ها قرار گرفته است. علت اصلی این امر را باید در مجموعه‌ای از رویدادهای سیاسی و تحرکات نظامی در منطقه جست. بر این اساس تحولات منطقه قفقاز به نحوی پیش می‌رود که احتمال وقوع رویدادهای مهم نظیر شکل گیری جنگ یا حتی اشغال مناطق جنوبی ارمنستان مطرح است. به خصوص که شواهد و قرائن حکایت از آماده شدن جمهوری آذربایجان برای ایجاد یک درگیری جدی در قفقاز است.

صدور بیانیه نشست مشترک وزرای امورخارجه کشورهای شورای همکاری خلیج‌فارس و آمریکا که در آن علاوه بر اتهامات بی اساس به کشورمان، ادعاهای غیرقابل قبول علیه حاکمیت سرزمینی ایران بر جزایر سه‌گانه ایرانی مطرح و دولت آمریکا هم حمایت کرد، سبب احضار سفیر سوئیس به عنوان حافظ منافع امریکا به وزارت امور خارجه شد.

دولت بایدن، نگران از نتیجه انتخابات پیشِ رو، در صدد حل معماهایی بر آمده که خود در خلق و پیچیده‌سازی آنها نقش ویژه داشته، تا شاید از این رهگذر فضای افکار عمومی داخلی را به سود دموکرات‌ها تغییر دهد.

معاون سیاسی وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران گفت: ابتکار دولت سیزدهم شرایط جدیدی را در منطقه فراهم کرد و موجب احیای اعتماد متقابل سیاسی میان کشورهای منطقه شد.

گزافه نیست اگر یکی از علل عقب ماندگی اقتصاد ایران در دهه نود را همین عامل بی توجهی به ظرفیت ویژه قاره آفریقا به شمار آوریم.

به‌طور کلی سه نگاه کلان نسبت به دیپلماسی فرهنگی و جایگاه آن در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران وجود دارد که غلبه هر یک از آنها بر عرصه تصمیم‌گیری در‌ حوزه سیاست خارجی آثار و تبعات خاص خود را خواهد داشت.

پس از انعقاد برجام نیز فشار مشابهی از سوی آمریکا به عربستان وارد شد تا با ایران به تنش‌زدایی بپردازد که متأسفانه با حمله به سفارت عربستان در تهران این فرصت از کشور گرفته شد... امروز، لازم است بازیگران صحنه سیاست داخلی از این تجربه تلخ و زیانبار درس بگیرند و از این پس از قربانی کردن «سیاست خارجی» به منظور دستیابی به اهداف کوته‌بینانه جناحی و سیاسی پرهیز کنند.