اقتصاد_جهانی (175 خبر)

رفتار متفاوت ترامپ در پکن و در مقابل «شی»، بازتاب درک یک حقیقت بزرگ‌تر است: در جهان جدید، احترام سیاسی بیش از هر چیز از دل «ظرفیت تولید قدرت» بیرون می‌آید. چین به سطحی از قدرت رسیده که حتی سیاستمداری با روحیه تهاجمی و تحقیرگر مانند ترامپ نیز ناچار است در برابر آن، زبان خود را تغییر دهد.

تقویت دلار آمریکا و افزایش احتمال رشد نرخ بهره باعث شد قیمت طلا در بازارهای جهانی افت کند و بدترین عملکرد هفتگی خود از اواسط مارس را ثبت کند.

آمریکا، چین و هند با اختلاف زیاد در صدر بزرگ‌ترین مصرف‌کنندگان نفت جهان قرار دارند؛ آماری که نشان می‌دهد اقتصادهای صنعتی و پرجمعیت همچنان وابستگی عمیقی به طلای سیاه دارند و ایران نیز با مصرف روزانه نزدیک به 2 میلیون بشکه، در جایگاه یازدهم دنیا ایستاده است.

سفر دونالد ترامپ به چین و دیدارهای او با شی‌جین‌پینگ در مجموع تلاشی از سوی آمریکا و چین برای کنترل تنش‌های میان دو طرف و تسهیل مسیر آینده برای همکاری‌های واشنگتن و پکن بوده است.

سفر رئیس جمهور آمریکا به چین گرچه با سر و صدای بسیاری انجام شد؛ اما اگر آقای ترامپ می‌دانست که در این سفر آنچه مدنظر او است حاصل نخواهد شد شاید با نگاه دیگری به این سفر می‌رفت. با برآورد دقیقی که وزارت خارجه آمریکا از نتایج سفر او در عرصه‌های مختلف سیاسی، اقتصادی و رسانه‌ای کرده بودند باز هم سفر او را به تعویق می‌انداختند.

افزایش نگرانی‌ها از تورم ناشی از جنگ تحمیلی علیه ایران، بازار جهانی اوراق قرضه را با افت شدید قیمت و جهش بازدهی در آمریکا، اروپا و ژاپن مواجه کرد.

شی جین‌پینگ در ضیافت شام دیدار با دونالد ترامپ، روابط چین و آمریکا را مهم‌ترین رابطه دوجانبه جهان توصیف کرد و بر لزوم همکاری به جای تقابل تأکید داشت. ترامپ نیز مذاکرات با رئیس‌جمهور چین را مثبت خواند و از او برای سفر به آمریکا دعوت کرد.

بلومبرگ به نقل از منابع آگاه گزارش داد آرامکو در حال بررسی معامله‌ای برای فروش و اجاره مجدد بخشی از دارایی‌های ملکی خود با هدف جذب حداقل 10 میلیارد دلار سرمایه است؛ اقدامی که می‌تواند به یکی از بزرگ‌ترین معاملات تاریخ این غول نفتی تبدیل شود.

در حالی که واشنگتن سال‌ها بر ابزارهایی چون تحریم، محدودیت‌های فناوری و ائتلاف‌های امنیتی برای مهار پکن تکیه کرده بود، تحولات اخیر نشان می‌دهد چین با کاهش وابستگی‌های خود و گسترش نفوذ اقتصادی و فناوری، توانسته این اهرم‌ها را تا حد زیادی بی‌اثر کند و موازنه قدرت را تغییر دهد.

برای دهه‌ها، مذاکرات هسته‌ای ایران و آمریکا در دام دو مشکل گرفتار بوده است: ناسازگاری زمانی، چراکه آمریکا همواره می‌تواند پس از آنکه ایران ذخایر اورانیوم و تجهیزات مرتبط خود را کنار گذاشت، تحریم‌ها را دوباره وضع کند و اضافه‌بار بدهی سیاسی، یعنی انباشت وعده‌های گذشته به حامیان اصلی که هر توافق محدودی را ناکافی جلوه می‌دهد.