جو بایدن (521 خبر)

سخنان بن‌سلمان درباره جایگاه ایران و دلایل توافق با تهران، بر گرفته از نگاه ایده‌آل‌گرایانه او نسبت به تحولات بین‌المللی نیست، بلکه محصول ابطال گزاره‌ها و پیش‌فرض‌های راهبردی آمریکا در غرب آسیا است.

بهترین گزینه برای بایدن حذف نتانیاهو از قدرت است و حتی ممکن است دموکرات‌ها از شکاف‌های به وجود آمده میان اعضای حزب لیکود خصوصا پس از برکناری وزیر جنگ توسط نتانیاهو استفاده کرده و اضمحلال کابینه را به عنوان یک هدف‌ کوتاه‌مدت در دستور کار قرار دهند.

لابی‌های پنهان سالیوان و بلینکن با برخی سناتورهای ارشد دموکرات کنگره بر سر امکان‌سنجیِ افزایش کمک‌های نظامی به باکو، تلاشی ملموس برای وارد کردن آذربایجان به یک بحران تمام عیار است.

ظاهرا دوقطبی «ترامپ-ضدترامپ» در آمریکا بار دیگر در حال پر رنگ شدن است و انعکاس این دو قطبی را می‌توان در منازعات پیشِ رو در ایالات متحده مشاهده کرد. در این منازعه‌ی حتمی، دستگیری احتمالی ترامپ می‌تواند حکم نقطه کانونی منازعه را داشته باشد.

گرچه دموکرات‌ها به طور کلی نسبت به حضور نتانیاهو در مسند قدرت دید مثبتی نداشته و بر اساس ملاحظات حزبی، حضور افرادی مانند «بنی‌گانتز» و «یائیر لاپید» را نسبت به او ترجیح می‌دهند، اما تاکنون سابقه نداشته است که بایدن به صورت مستقیم علیه نتانیاهو و تصمیمات داخلی او موضع گیری کند.

جنگ ظاهری ترامپ-هیلی بر سر تسخیر کاخ سفید و پیروزی در انتخابات درون حزبی جمهوری‌خواهان، می‌تواند حکم یک آدرس غلط برای مخاطبان را داشته و در نهایت، شاهد ائتلاف این دو به ضرر «دی سانتیس» فرماندار فلوریدا و رقیب اصلی رئیس جمهور سابق آمریکا باشیم.

رویکرد برخی کشورهای غربی در قبال فاجعه انسانی زلزله در ترکیه و سوریه به گونه‌ای است که گویی برایشان انسانیت همچنان کاربردی دوگانه دارد و از آن تنها برای رسیدن به اهداف سیاسی خود استفاده می‌کنند.

زلنسکی می‌خواهد نسبت به مواضع واقعی لندن و واشینگتن نسبت به طرح کیسینجر درباره پذیرش استقلال کریمه در ازای پایان جنگ و دیگر طرح‌های مشابهی که وجه اشتراک آنها تعهد دائمی اوکراین مبنی بر عضویت در ناتو است، درک شفاف‌تری پیدا کند.

راهبرد «هم جنگ هم صلح» یا «نه جنگ نه صلح» در قبال مسئله اوکراین، در حال پخت و پز تئوریک در اتاق‌ فکرهای اروپا و آمریکا بوده و رسانه‌های اروپایی نیز نقش بسترساز و انتقال دهنده آن به افکار عمومی هستند!

یک رمزگشایی ساده از اظهارات رابرت مالی نشان می‌دهد که مخاطب سخنان او نه تهران و نه حتی سه کشور اروپایی، بلکه رژیم اشغالگر صهیونیستی و کابینه چند تکه و آسیب‌پذیر نتانیاهو است.