فقر (41 خبر)

بدون تردید در یکی از غمبارترین، بحرانی‌ترین و سرنوشت‌سازترین روزگاران این سرزمین عزیز و پرحادثه به سر می‌بریم. غمبارترین به‌خاطر اینکه به‌طور بی‌سابقه‌ای، حداقل تا آنجا که حافظه تاریخی گواهی می‌دهد، ظرف کمتر از 48ساعت، چندهزارنفر از شهروندان و به‌ویژه، جوانان نازنینمان، جانشان را از دست دادند و رفتند و بخش بزرگی از جامعه ایران را نیز سوگوار شد.

در نظام‌های متعارف اقتصادی جهان، معمولا دوبخش اصلی دولتی وخصوصی وجوددارد.اما اقتصادایران ساختاری پیچیده‌تر دارد واز پنج بخش متفاوت تشکیل شده است:بخش دولتی، بخش شبه‌دولتی، بخش عمومی غیر‌دولتی و دوبخش ضعیف خصوصی وتعاونی.هر یک ازاین بخش‌ها منافع واهداف خاص خودرا دنبال می‌کنند وهمین تنوع و تداخل منافع، زمینه‌ساز پیچیدگی‌های فراوان درسیاست‌گذاری اقتصادی شده است.

نمودار توزیع هزینه خانوارهای کشور در سال 1403 نشان می‌دهد سهم دهک‌های پایین بسیار اندک و سهم دهک‌های بالا چشمگیر است؛ تصویری روشن از نابرابری اقتصادی.

آمارهای رسمی نشان می دهد که اختلاف نرخ فقر مطلق بین مناطق شهری و روستایی کاهش یافته و چالش فقر دیگر تنها محدود به مناطق روستایی نیست، بلکه در مناطق شهری نیز به شدت قابل لمس است.

دستیار رئیس جمهور گفت: در کودکان بازمانده از تحصیل تنها فقر مطلق نقش ندارد چنان که در برخی مناطق مرزی، موضوعات فرهنگی هم در بازماندن کودکان از تحصیل موثر است.

رئیس مرکز پایش فقر و شناسایی نیازمندان کمیته امداد گفت: در کشورمان شاخص برای این که تعیین کنیم چه کسی نیازمند است و چه کسی نیازمند نیست وجود ندارد. بنابراین تعداد فقرای کشور را نمی شناسیم.

بانک جهانی در جدیدترین گزارش خود اعلام کرد فقر مطلق در ایران طی 2 سال گذشته کاهش قابل‌ملاحظه‌ای داشته است. بنابراین گزارش این نهاد بین‌المللی فقر مطلق را بر پایه درآمد روزانه 2.15 دلار برای هر نفر (بر اساس شاخص برابری قدرت خرید به‌قیمت ثابت سال 2017) تعریف کرده است و این رقم حداقل مبلغی است که یک نفر برای تأمین نیازهای ضروری زندگی خود به آن نیاز دارد.

روزی نیست که فعالان اقتصادی از مشکلات پیچیده خود درباره مسائل ارزی، بانکی، سازمان امور مالیاتی، قانون کار و... سخن نگویند. در این شکایت‌ها، بخشی از بار سنگین و طاقت‌فرسای مواجهه با قوانین و مقررات بد و زدوبندها و بی‌قانونی‌ها و نااطمینانی‌های نامتناهی و فضای مه‌آلود و پرابهام محیط اقتصادی را می‌توان حس و لمس کرد. این اعتراض‌ها، ما را به سوال کلیدی رهنمون می‌سازد که چرا با وجود منابع و سرمایه‌های بسیاری که داریم، کشوری فقیر هستیم و به احتمال زیاد فقیر خواهیم ماند؟

بهتر است نظام تصمیم‌گیری پیش و بیش از هر چیز به اصلاح مناسبات خسارت بار ضد توسعه‌ای که به طرز آشکاری متأسفانه گرفتار تعارض منافع نیز هست بپردازد.

تکدی‌گری اگرچه در قانون، جرم تلقی می‌شود و مجازات دارد، اما مردم نباید منتظر اجرای این قانون باشند و باید خودشان با تعقل و خودداری از کمک به متکدیان حرفه‌ای و سمت و سو دادن کمک‌های مالی خود به فقیران واقعی مانع رواج تکدی‌گری شوند