مصر (432 خبر)

آنتونی بلینکن وزیر خارجه آمریکا امروز با اظهاراتی که می تواند نشانه دستیابی حماس و رژیم صهیونیستی به توافق برای آتش بس و تبادل اسرا باشد خاطر نشان کرد؛ ما در صدد همکاری با قطر، مصر و اسرائیل برای دستیابی به توافق نهایی درخصوص اسرا هستیم و این مساله اکنون امکان پذیر است.

با توجه با اظهار امیدواری که پس از نشست قبلی در پاریس در خصوص قریب الوقوع بودن توافق آتش بس و تبادل اسرا در جنگ غزه صورت پذیرفته بود، می توان نتایج اجلاس قاهره را«ناامید کننده»تلقی کرد

مذاکرات بین امریکا، مصر، رژیم اسرائیل و قطر در قاهره درباره آتش‌بس در غزه و تبادل اسرا بدلیل اختلاف نظرهای موجود در هیئت حاکمه رژیم صهیونیستی و همچنین شکافهای جدی میان مطالبات دو طرف منازعه بدون دستیابی به موفقیت پایان یافت.

«رفح»، از سمت فلسطین، جنوبی‌ترین بخش غزه و گذرگاهی به سمت سینای مصر است و از طرف مصر، شمالی‌ترین نقطه استان سینای شمالی. رفح فلسطینی 64 کیلومتر مربع (25 مایل مربع) وسعت دارد و در حال حاضر حدود 1.4 میلیون فلسطینی برای درامان ماندن از بمباران بی‌امان غزه از سوی رژیم صهیونیستی به این منطقه رانده شده‌اند. با این اوصاف طرح «بنیامین نتانیاهو» برای حمله زمینی به رفح، جز در چارچوب «نسل‌کشی گسترده» قابل درک نیست.

رئیس سازمان سیا برای پیگیری آزادی اسیران و انجام مذاکراتی در این زمینه، سه‌شنبه ‌به قاهره پایتخت مصر سفر خواهد کرد.

نسخه امریکایی برای پایان‌بندی حمله چهارماهه رژیم اسرائیل به غزه، «خلع سلاح فلسطین»، «تثیبت اشغالگری» و «عادی‌سازی روابط کشورهای منطقه با رژیم صهیونیستی» تحت لوای به رسمیت شناخت کشور فلسطین است؛ اهدافی که در 4ماه جنگ محقق نشد و حالا در زمین دیپلماسی دنبال می‌شود.

طبق پاسخ حماس، مصر و قطر به همراه تمامی طرف‌های لازم موظف هستند مدیریت و نظارت بر ضمانت عملی شدن موارد مذکور را بر عهده بگیرند و در این زمینه تلاش کنند.

وزیر خارجه آمریکا بامداد امروز چهارشنبه برای پنجمین بار از زمان اجرای عملیات «طوفان الاقصی» (هفتم اکتبر 2023) به فلسطین اشغالی سفر کرد.

مصر تنها کشوری است که هم با غزه و هم اراضی اشغالی، مرز مشترک دارد و این موقعیت سبب شده قاهره همواره در معرض انتخاب‌های دشوار قرار بگیرد. مصر از سالها پیش روابط خود با حماس و رژیم اسرائیل را خارج از دو چارچوب «دوستی صمیمی» یا «دشمنیِ آشکار» تعریف و تنظیم کرده اما، شرایط منطقه سبب شده قاهره امروز فقط بین دو سناریوی «بد» و «بدتر» قدرت انتخاب داشته باشد. قاهره تا چه زمانی می‌تواند با «عدم انتخابِ» گزینه‌های روی میز، بین شرایط داخلی و موقعیت منطقه‌ای‌اش، تعادل ایجاد کند؟