تحریم نفت ایران (5 خبر)

آمریکا و اسرائیل با انتقال فشار از جنگ نظامی به محاصره نفتی، ظاهراً به دنبال فرسایش اقتصادی ایران و تغییر حاکمیت هستند؛ اما یادداشت تازه هاآرتص یک متغیر مهم را نادیده می‌گیرد: ایران فقط فشارپذیر نیست، بلکه می‌تواند هزینه فشار را به طرف مقابل منتقل کند.

دولت ترامپ با اعلام «Economic D-Day» علیه ایران، تحریم را از فشار حداکثری به جنگ اقتصادی تمام‌عیار ارتقا داده است؛ اما این بار چین فقط با محاسبه سود و زیان تجارت ایران و آمریکا مواجه نیست، بلکه باید درباره حاکمیت اقتصادی و حق تجارت مستقل خود تصمیم بگیرد.

تشدید ادبیات ضدایرانی اسکات بسنت را می‌توان بخشی از فشار حداکثری ترامپ دانست؛ اما خروج گسترده مدیران ارشد از خزانه‌داری و فشار بازار بدهی آمریکا، پرسش دیگری را مطرح می‌کند: آیا ایران برای وزیر خزانه‌داری، به ویترین نمایش قدرت و جبران ضعف‌های داخلی تبدیل شده است؟

بازگشت ترامپ به کاخ سفید می تواند با فعال شدن دوباره سیاست فشار حداکثری، تشدید تحریم‌ها را نیز به همراه داشته باشد، اما میزان توانمندی ایران در ایجاد راهکارهای خلاقانه برای پایدار نگه داشتن صادرات نفت و مقابله با تحریم‌ها ضمن بی اثر سازی فشارهای سیاسی و اقتصادی، قدرت چانه‌زنی کشور را در مذاکرات افزایش خواهد داد.

ایران بیش از هر زمان دیگری در شش سال گذشته نفت صادر می‌کند که به اقتصاد این کشور سالانه 35 میلیارد دلار رونق داده است؛ خبر افزایش صادرات نفت ایران در حالی منتشر شده است که آمریکا و کشورهای اروپایی در حال بررسی دور جدیدی از تحریم‌ها علیه تهران هستند تا [رژیم] اسرائیل را از تشدید درگیری با ایران منصرف کنند.