تندروها (20 خبر)

یک نماینده پیشین مجلس با اشاره به حملات اخیر به پزشکیان و قالیباف، این پرسش را مطرح کرد که علت اصلی این انتقادها چیست.

رویترز گزارش داد که «دونالد ترامپ»، رئیس جمهور آمریکا در تلاش برای پایان دادن به جنگ با ایران، در یک دوراهی قرار گرفته و دقیقا نمی داند چه کند.

از جدیدترین هذیان‌های رئیس‌جمهور متوهم آمریکا القای وجود «آشفتگی» در عالی ترین سطوح حاکمیتی ایران و بین مقامات ارشد نظام است. او به تازگی وضعیت سیاست داخلی ایران را با تعبیر «آشفته» توصیف کرده و با در سایه یک دوگانه عوام‌پسند تحت عنوان تندرو و میانه‌رو، خواسته است تصویری متزلزل و متلاطم از ساختار سیاسی ایران ترسیم کند.

معاون ارتباطات و اطلاع‌رسانی دفتر رئیس‌جمهوری با انتقاد از تنش‌های اخیر سیاسی در کشور، این اتفاقات را «مجادلات بی‌فایده» خواند و تأکید کرد که مردم به تندروی علاقه‌ای ندارند و رئیس‌جمهور پزشکیان در کنار مردم و مطالبات آنان ایستاده است.

تندروها که ماهیتی «غوغا زیست» دارند، این روزها فضای سیاسی را به التهاب نزدیک، و شکاف‌های اجتماعی و سیاسی را عمیق‌تر می‌کنند. آنها با استفاده از بازوهای رسانه‌ای و تبلیغی خود، به‌جای تمرکز بر مصالح عمومی و منافع ملی، به تقویت اختلافات می‌پردازند و در این مسیر از عواطف ملی یا دینی شهروندان برای تحریک سیاسی‌شان بهره می‌برند.

بیانیه شعام و گزارش عراقچی در مجلس در واقع یک پیام مشترک دارند: ایران آماده همکاری مشروط با آژانس است؛ همکاری‌ای که در خدمت منافع ملی، امنیت کشور و چارچوب‌های قانونی تعریف می‌شود. اگر این روند ادامه یابد، هم دست ایران در صحنه بین‌المللی پرقدرت‌تر خواهد بود و هم در فضای داخلی، افراطیون ضد دیپلماسی به تدریج با واقعیت اجماع ملی مواجه خواهند شد.

واقعیت این است که فارغ از هر نتیجه‌ای که از توافق عراقچی-گروسی حاصل شود، تندروها بازی سیاست را باخته‌اند و باید به فکر کار دیگری باشند؛ چون از این نمد کلاهی برای آنان نخواهد بود. علت آن نیز روشن است. همان روزی که خبر تاییدصلاحیت پزشکیان را شنیدند، باید متوجه می‌شدند که: «کشتی‌بان را سیاستی دگر آمد».

در عرصه سیاسی ایران موضوعی خطیرتر از مساله تندروها نیست. بدون حل این مساله، ممکن نیست که سیاستگذاری کشور در مسیر عقلانی قرار گیرد. البته در غیاب آنان هم ممکن است این هدف رخ ندهد، ولی با وجود آنان در ساختار قدرت، هیچ امیدی به حل مشکلات نخواهد بود.

اینکه آقای ظریف به عنوان معاون رییس‌جمهور حضور داشته باشد یا نداشته باشد از منظر حوزه تاثیرگذاری برای شخص ظریف تفاوتی ندارد. اتفاقا دست او را برای دادن مشورت‌های بهتر باز می‌گذارد. اینکه کدام چهره و گفتمان برای گفت‌وگو با چین، روسیه و دول غربی مناسب‌تر است؟ و اینکه آیا ظریف پای میز مذاکره باشد، بهتر است یا چهره‌هایی که در دولت قبل سکان امور را در دست داشتند.