ژئوپلیتیک (87 خبر)

سه قرن است که پایان جنگ‌ها برای ایران نوشته می‌شد؛ اما این‌بار ایران خود پایان را نوشت. سه قرن است که تاریخ ایران، بیش از آن‌که روایت فتح باشد، روایت از دست رفتن است؛ از دست رفتن خاک، از دست رفتن اختیار، و از همه سنگین‌تر، از دست رفتن اعتبار و خودباوری ملی.

قیمت جهانی نفت در معاملات روز پنجشنبه افزایش یافت. نگرانی‌ها درباره محدودیت جریان انرژی از تنگه هرمز و ابهامات ناشی از آتش‌بس اخیر، عامل اصلی این افزایش قیمت بوده است.

در پس اقدامات اثربخش و متنوع ایران در جنگ، یک راهبرد واحد و خلاقانه وجود داشت که به این عوامل، جان و جلوه ای درخشان داد. این راهبرد واحد، هم‌افزایی میان اهرم‌های قدرت‌ساز بود. در سایه این راهبرد، مجموعه اقدامات ایران، آثار جنگ را به یک چالش جهانی تبدیل کرد و موجب تصاعد قدرت ایران و وادار سازی دشمن به پذیرش واقعیتهای میدانی،سیاسی و اقتصادی شد.

قیمت نفت برنت با تشدید تنش‌های ژئوپلیتیک و نگرانی از عرضه، به مرز 110 دلار نزدیک شد.

تحولات میدانی و راهبردی غرب آسیا نشان می‌دهد که موازنه قدرت به‌صورت بنیادین تغییر کرده است. در این میان، رفتارهای متناقض ترامپ و محدود شدن گزینه‌های آمریکا در برابر اقتدار ایران، به‌ویژه در تنگه هرمز، تصویری روشن از یک بن‌بست پیچیده و پرهزینه را ترسیم می‌کند.

دبیر انجمن کشتیرانی با اشاره به اهمیت ژئوپلیتیک تنگه هرمز و نقض قوانین بین‌المللی توسط قدرت‌های فرامنطقه‌ای گفت ایران می‌تواند هزینه‌های حفظ حریم این آبراه راهبردی را مطالبه کند.

یک تحلیلگر نظامی در گفت‌وگو با تاکر کارلسون تأکید کرد ایران از توانمندی‌های نظامی لازم برای حفظ کنترل بر تنگه راهبردی هرمز برخوردار است.

تحولات اخیر در بازار انرژی و تصمیم کم‌سابقه واشینگتن برای تعلیق تحریم نفتی ایران، نشانه‌ای روشن از تغییر موازنه قدرت به نفع تهران است؛ جایی که ابزارهای نظامی و ژئوپلیتیکی ایران، آمریکا را به عقب‌نشینی واداشته و روایت «فشار حداکثری» را عملاً بی‌اعتبار کرده است.

مشاور رهبر انقلاب در امور بین‌الملل با اشاره به تحولات اخیر تأکید کرد جهان پس از این بحران به سمت نظم چندقطبی حرکت خواهد کرد و ایران می‌تواند محور شکل‌گیری قطب اسلامی باشد.

وقوع دو حمله‌ نظامی‌ گســترده در فاصــله‌ خرداد ماه تا اســفند ماه 1404 توســط‌ ایالات متحده و رژیم‌ صـهیونیسـتی‌ برای‌ تسـلیم‌ بی‌قید و شـرط و تجزیه‌ ایران را نباید صـرفا یک‌ رویداد و یا یک‌ تصـمیم‌ مقطعی‌ به‌ وسـیله‌ ترامپ‌ ونتانیاهو تلقی‌ کرد.به‌ ویژه این‌ که‌ هردو حمله‌ یاد شـده در میانه‌ مذاکرات دیپلماتیک‌ و در آسـتانه‌ رسـیدن به‌ توافق‌ انجام شـده است.