ژئوپلیتیک (76 خبر)

در شرایطی که جهان با پیامدهای تنش‌های غرب آسیا، بحران انرژی و استمرار فاجعه انسانی در فلسطین مواجه است، تصمیم ژاپن برای اصلاح اصول انتقال تجهیزات دفاعی، معادلات امنیتی را وارد مرحله‌ای جدید کرده و پرسش‌هایی درباره نقش آمریکا و استانداردهای دوگانه غرب ایجاد کرده است.

سیاست «موازنه منفی» هسته اصلی راهبرد سیاست خارجی شادروان دکتر محمد مصدق نخست وزیر ایران در سالهای 1330-1332 بود. این سیاست بنیان رویکرد «عدم تعهد» بودکه برای تأمین منافع ملی ایران با قرار دادن دوابرقدرت نوظهور جنگ سرد- ایالات متحده واتحاد جماهیر شوروی -در مقابل یکدیگر،بدون اینکه رسماً با هیچ یک ازدو بلوک همسو شودیابا هیچکدام درجنگ وارد شود، طراحی شده بود.

مدرس دانشگاه آزاد اسلامی با اشاره به نقش ژئوپلیتیکی هرمز، آن را اهرمی تعیین‌کننده در مدیریت بازار جهانی انرژی توصیف کرد.

محاصره دریایی به‌عنوان یکی از شدیدترین ابزارهای فشار ژئوپلیتیکی، در نگاه اول می‌تواند قدرت‌نمایی تلقی شود، اما در عمل با پیچیدگی‌های حقوقی، اقتصادی و نظامی گسترده‌ای همراه است. در مورد ایران، این ابزار نه‌تنها کارآمدی محدودی دارد، بلکه می‌تواند پیامدهایی پیش‌بینی‌ناپذیر برای طراحان آن ایجاد کند.

با وجود کاهش قیمت نفت و دلار، افزایش بهای طلا نشان می‌دهد بازارها نسبت به پایداری توافق‌های سیاسی و امنیتی در خاورمیانه همچنان تردید دارند.

بسیاری ازنشانه‌های جنگ،صلح و دیپلماسی بیانگراین واقعیت است که امنیت ملی ایران درآوریل2026بانشانه‌هایی ازتهدید وابهام پیوندیافته است.اگرچه دیپلماسی می‌تواندمحوراصلی کنش تعاملی کشورهادرفضای جنگ وصلح محسوب شود،اماتاکنون ایران دردومرحله بانشانه‌هایی از«دیپلماسی فریب»روبه‌رو بوده ودرهر دوران تاریخی، آمریکا واسراییل ازسازوکارهای جنگ وتهاجم نظامی بهره برده اند.

گلوگاه‌های دریایی نفت نقش تعیین‌کننده‌ای در امنیت انرژی جهان دارند؛ نقاطی استراتژیک که اختلال در آن‌ها می‌تواند بازارهای جهانی را با شوک‌های قیمتی و بحران عرضه مواجه کند.

تجاوز مشترک آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران، جنگی چند وجهی و پردامنه است. کمتر جنگی در تاریخ معاصر منطقه این چنین پرجنبش و پرپیامد بوده است. یکی از ابعاد و وجوه این جنگ تحمیلی، بعد روانشناختی آن از نظر سیاسی و استراتژیک است.

پدرو سانچز در سفر تازه خود به پکن علاوه بر محورهای اقتصادی، پیام‌هایی درباره تغییر رویکرد اروپا در سیاست خارجی منتقل می‌کند؛ سفری که گسترش همکاری‌های راهبردی با چین و فاصله‌گیری از رویکردهای سنتی غرب را برجسته کرده است.

سه قرن است که پایان جنگ‌ها برای ایران نوشته می‌شد؛ اما این‌بار ایران خود پایان را نوشت. سه قرن است که تاریخ ایران، بیش از آن‌که روایت فتح باشد، روایت از دست رفتن است؛ از دست رفتن خاک، از دست رفتن اختیار، و از همه سنگین‌تر، از دست رفتن اعتبار و خودباوری ملی.