سیاسی

اگر سه روز اول این هفته را روزهایی تاریخی، دست‌کم در حوزه سیاست خارجی کشور به شمار آوریم، خطا نکرده‌ایم. در نخستین روز این هفته تماسی علنی و دوجانبه بین نمایندگان عالی‌رتبه ایران و آمریکا انجام شد.

اگر کسی بخواهد از میان تمامی تحلیل‌های مذاکراتی به یکی دل ببندد، درست‌تر و منطقی‌تر آن است که به یک تحلیل حدوسط برسد و دل‌خوش کند و از تحلیل‌های بسیار بدبینانه و بسیار خوش‌بینانه فاصله بگیرد. ما نمی‌دانیم در سر‌ها چه می‌گذرد و چرخش روزگار بر کدام پاشنه است، اما می‌توانیم منطقی و میانه‌رو باشیم.

انگلیس با تحریم یک گروه جنایی سوئدی، ایران را به تهدید امنیت داخلی متهم کرده تا همزمان با حمایت از منافقین و انحراف افکار عمومی داخلی، در خط پروژه فشار حداکثری غرب علیه تهران بازی کند. اما این تاکتیک نخ‌نما، بیش از پیش ماهیت دوگانه لندن را افشا کرده است.

گفت‌وگوهای غیرمستقیم ایران و آمریکا با محوریت رفع تحریم‌ها، به‌سرعت به نقطه‌ای کلیدی در معادلات امنیتی منطقه‌ای تبدیل شده‌اند؛ جایی که کشورهای عربی، نقش تهران را در ایجاد ثبات به رسمیت شناخته و اسرائیل از تغییر موازنه نگران شده‌است.

در بحبوحه رایزنی‌های حساس ایران با ایالات متحده آمریکا، انتشار یک خبر جعلی علیه کاظم غریب‌آبادی، معاون امور بین‌الملل وزارت خارجه و عضو ارشد تیم مذاکره‌کننده، از سوی کانال‌های وابسته به گروهک منافقین، ابعاد تازه‌ای از عملیات روانی علیه دیپلماسی فعال ایران را آشکار ساخت.

در تماس تلفنی میان وزیران خارجه ایران و عربستان، عراقچی، فیصل بن فرحان را از روند گفت‌وگوهای اخیر تهران و واشنگتن در مسقط مطلع کرد. وزیر خارجه عربستان ضمن استقبال از شفاف‌سازی ایران، ابراز امیدواری کرد که این مذاکرات «نتیجه‌ای مطلوب برای منطقه» به همراه داشته باشد.

رئیس قوه قضائیه به ادعا‌ها در مورد کرسنت پاسخ داد، وی گفت: در پرونده کرسنت هر کسی که اتهامش ثابت شد در دستگاه قضایی محکوم شده است. می‌گویید شهید رئیسی در پرونده کرسنت خوب عمل کرد، پس چرا در دوره ایشان پرونده به نتیجه نرسید؟

معاون امور حقوقی و بین المللی وزیر امور خارجه، اعلام کرد: گروسی، مدیرکل آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، چهارشنبه غروب وارد تهران می شود و با وزیر امور خارجه و رئیس سازمان انرژی اتمی دیدار و گفتگو خواهد کرد.

سه مساله بنیادین ایران امروز عبارتند از: ناترازی در منابع انرژی، تنش در سیاست خارجی و بحران‌های اجتماعی. این را می‌توان مثلث سرنوشت ایران نامید. اما سوال مهم در سیاستگذاری عملی این است که تغییر یا تصمیم بزرگ را باید از کدام ضلع شروع کرد تا هزینه‌های آن برای سیاستمدار کمتر یا حداقل قابل مدیریت باشد؟

در آستانه دور جدید مذاکرات، برخی جریان‌ها با تکیه بر مدل‌هایی چون ژاپن و آلمان، رؤیایی خوش از توافق ترسیم می‌کنند؛ اما نگاهی واقع‌گرایانه به این نمونه‌ها، نشان می‌دهد که توسعه بدون استقلال و امنیت ملی، نه الگویی مطلوب بلکه هشداری برای پرهیز از ساده‌انگاری در سیاست است.ر