بین الملل

شبکه خبری الجزیره از حمله هوایی ارتش رژیم صهیونیستی به اطراف درب مجتمع پزشکی الشفا در شهر غزه خبر داد.

با آغاز مرحله اصلی عملیات زمینی ارتش رژیم صهیونیستی در غزه، بمباران‌ها شدت گرفته و ده‌ها تن از شهروندان غیرنظامی شهید و زخمی شده‌اند. ارتش اشغالگر مدعی است قصد اشغال کامل شهر را دارد؛ هم‌زمان وضعیت درمانی در شمال غزه بحرانی گزارش شده است.

در حالی‌که شهر بی‌دفاع غزه زیر سنگین‌ترین بمباران‌های رژیم صهیونیستی جان می‌دهد، مواضع دونالد ترامپ و دولت آمریکا بیش از آنکه برای توقف جنگ باشد، به مثابه چراغ سبزی برای تشدید نسل‌کشی و پاکسازی قومی عمل می‌کند. این همسویی آشکار، مسئولیت مستقیم واشنگتن در فجایع انسانی را برملا می‌سازد.

با آغاز یورش زمینی نظامیان اسرائیلی به غزه، رئیس یکی از احزاب اپوزیسیون رژیم صهیونیستی اعلام کرد که نخست‌وزیر این رژیم حاضر است برای بقای خود، زندگی زندانیان صهیونیست را قربانی کند.

گزارشگر ویژه سازمان ملل هشدار داد اسرائیل در عملیات اخیر خود علیه شهر غزه تلاش دارد این منطقه را غیرقابل سکونت کند و جان اسرای صهیونیست در کنترل حماس را به خطر می‌اندازد.

بحران غزه نه فقط یک تراژدی انسانی، بلکه یک میدان آزمایش برای سنجش کارآمدی نظام بین‌الملل است. آنچه در این میدان برجسته شده، ضعف نهادهای رسمی و در مقابل، قدرت شگفت‌انگیز وجدان‌های فردی است. در حافظه جهانی، تصاویر گرتا تونبرگ در کنار کشتی‌های کمک‌رسان یا خاویر باردم با چفیه روی فرش قرمز، به‌مراتب ماندگارتر از ده‌ها نشست سیاسی و بیانیه رسمی خواهد بود.

5 نظامی پاکستان از جمله افسر درجه دار ارتش درپی انفجار بمب در ایالت بلوچستان کشته شدند.

در اقدامی تنش‌زا در مرزهای شرقی اروپا، فرانسه جنگنده‌های پیشرفته رافائل با قابلیت حمل سلاح هسته‌ای را در لهستان مستقر کرد. این تحرک که به‌گفته منابع غربی "پیامی مستقیم به روسیه" است، نگرانی‌ها درباره تشدید بحران امنیتی منطقه را افزایش داده است.

نخست‌وزیر کانادا در آستانه نشست سالانه مجمع عمومی سازمان ملل، بار دیگر اعلام کرد که کشورش آماده به‌رسمیت شناختن فلسطین است؛ اقدامی که مشروط به اصلاحات داخلی تشکیلات خودگردان فلسطین، انتخابات آزاد و حذف کامل نقش حماس در دولت آتی است.

اجلاس اضطراری سران کشورهای عربی–اسلامی در دوحه در واکنش به تجاوز رژیم صهیونیستی به خاک قطر برگزار شد. اگرچه بیانیه پایانی سرشار از محکومیت و هشدار بود، اما فقدان هرگونه اقدام عملی نشان داد که فاصله میان شعار و عمل در جهان عرب–اسلامی همچنان عمیق است.