فرهنگی

با ادامه حملات جنایتکارانه رژیم اسرائیل علیه مراکز غیرنظامی وکشتار شهروندان بی گناه، شمار زیادی از شخصیت‌های شناخته‌شده فرهنگی و هنری و همچنین سازمان‌های بین‌المللی با محکومیت اقدامات غیر قانونی اسرائیل، خواستار پایان دادن به جنایات این رژیم شدند.

اعترافات قاتل و باغبان سابق مهرجویی: ابتدا برادرم دستان همسر مهرجویی را گرفت و دوستم با چاقو به او ضربه زد و وقتی بی‌حال شد برادرم هم با چاقو به جان او افتاد.

همه جا را خاک گرفته، بچه‌ها روی آواری نشسته‌اند که روزی آشیانه گرم آنها بوده، زن‌ها گوشه‌ای به یاد هم‌ولایتی‌های زیر آوار، شیون می‌کنند و مردها با کمک هم آوار خانه‌ای را کنار می‌زنند تا آدم‌های مفقودشده را برای خاکسپاری در گورهای دسته‌جمعی پیدا کنند. پاییز برای هرات با آوار خانه‌ها و گورهای دسته‌جمعی شروع شد. توفان تمام کوچه‌ها و خیابان‌ها را در برگرفته بود که یکباره همه جا ‌لرزید و فرو ریخت.

چند شب‌ است که یک برنامه تازه‌تاسیس با عنوان «به افق فلسطین» از شبکه افق تلویزیون پخش می‌شود. فارغ از اینکه هر برنامه‌ای می‌تواند نواقص و ایراداتی داشته باشد این برنامه تلویزیون در همین مدت کوتاه توانسته به یک صورت‌بندی واحد و دقیق‌ از یک برنامه تلویزیونی دست یابد و یک بسته خبری متناسب با آخرین وقایع رخ‌داده غزه و فلسطین اشغالی را پیش روی مخاطب قرار دهد.

شامگاه 22 مهرماه خبری هولناک جامعه هنری کشور را تحت تاثیر قرار دارد؛ قتل داریوش مهرجویی و همسرش با ضربات چاقو در ویلای شخصی شان در کرج به سرعت در فضای رسانه‌ای کشور بازتاب یافت و افکار عمومی را تحت تاثیر قرار داد.

«بالا می‌روم از پُشته‌ای که با سنگ هشته‌ای چقدر صبح نزدیک است...» روزگار عجیبی است، روزگاری که در آن همه رخدادهای باور نکردنی، باورپذیر می‌شوند و همه جنایات امکان‌پذیر. رژیمی بی‌تفاوت به همه قواعد انسانی، بمب بر سر زنان و کودکانی می‌ریزد که به کنج بیمارستانی خزیده‌اند تا از گزند آتش و خون و درد جنگ و نامردمی در امان بمانند. اما غاصبان همان بیمارستان را نشانه می‌گیرند و بعد... فاجعه است که شکل می‌گیرد.

سردار منتظر المهدی سخنگوی فراجا اعلام کرد که دقایقی پیش قاتل اصلی داریوش مهرجویی و همسرش که جزو دستگیرشدگان پلیس بود، پس از انجام اقدامات فنی و شناسایی و به قطعیت رسید.

باور اشتباه به گرفتن تلخی زهر جدایی با جشن طلاق آن‌طور که گفته می‌شود، ریشه و پیدایش این مراسم در ابتدا از آمریکا بوده است و آن‌ها بر این باورند که این جشن، زهر جدایی و تلخی‌اش را می‌گیرد و تحمل رنج زندگی پس از طلاق را می‌کاهد. از منظر روان‌شناسی، این باور کاملا اشتباه و غلط است و متاسفانه این رفتار غلط مانند بعضی از رفتارهای اشتباه دیگر، وارد کشور و فرهنگ ما شده است.