یادداشت

تناقض آشکار میان روایت آمریکا از «نابودی کامل» توان هسته‌ای ایران و روایت آژانس مبنی بر «عدم دسترسی به سایت‌های آسیب‌دیده» پرسش‌های جدی درباره صداقت غرب ایجاد کرده است؛ پرسش‌هایی که پاسخ آن‌ها ماهیت واقعی تجاوز 12 روزه و اهداف سیاسی این روایت‌سازی را آشکار می‌سازد.

حفظ حریم خصوصی نه لطف است، نه ملاحظه؛ سنگ‌بنای هر جامعه مدنی و پیش‌شرط آزادی و امنیت پایدار است. البته معنای این سخن، دفاع از تخلف و نقض ضوابط قانونی نیست. مجریان و ضابطان قانون و قضا موظف اند که پاسدار نظم و قانون باشند. اما در اجرای قانون و نظم اجتماعی، رعایت حریم خصوصی افراد ضروری است. هم تاکیدات شرع ، هم قانون اساسی و هم سیره رهبران انقلاب این است.

وقایعی مانند ماجراهای پوشش زنان و ورود به ملک غیر به‌ خاطر میهمانی‌ها و بستن کافه‌ها و مغازه‌ها و... طرح چندباره بحث حریم خصوصی ولو به اختصار را ضروری می‌کند. حریم خصوصی بخش‌هایی از زندگی اشخاص است که عرفا و عادتا افراد مایل نیستند ‌دیگران وارد آنها شوند و از آنها کسب اطلاع شود.

بیش از چهار سال از انعقاد «برنامه همکاری‌های جامع (25 ساله) ایران و چین» در فروردین سال 1400 می‌گذرد؛ سندی که ایده تدوین آن به دوران حاکمیت و اعتبار برجام در بهمن سال1394 و کاربست رویکرد دیپلماسی «موازنه مثبت» دولت یازدهم برای همکاری با همه اضلاع قدرت (شرقی و غربی یا مستقل) بازمی‌گردد.

جنگ 12 روزه اخیر که به‌عنوان «جنگ تحمیلی علیه ایران» شناخته شد، نقطه ‌عطفی در معادلات امنیتی منطقه به شمار می‌آید. در این نبرد بنا بر داده‌های میدانی و تحلیل‌های منتشرشده، حدود 35 کشور از سه قاره جهان به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم همکاری نظامی و اطلاعاتی گسترده‌ای با رژیم اسرائیل داشتند.

واشنگتن در حال بازطراحی نقشه انرژی جهان است؛ طرحی که با تکیه بر نفت ونزوئلا، اتکای آمریکا به خاورمیانه را کاهش می‌دهد و امکان اجرای سناریوهای محدودکننده علیه چین را فراهم می‌کند. تهدیدنمایی درباره مواد مخدر، تنها پوششی برای این جابه‌جایی راهبردی است.

پایگاه خبری- تحلیلی «نشنال اینترست» نوشت که فشارهای اقتصادی و سیاسی دولت دونالد ترامپ علیه هند موجب شده است واشنگتن توانایی جلوگیری از گسترش روابط مسکو و دهلی‌نو را از دست بدهد و روسیه کماکان روسیه بهترین دوست هند باقی بماند.

«پاپ لئو» در سفر چند روز قبل خود به ترکیه و لبنان از تکرار رویه پیشینیان خود به ویژه محکوم کردن تجاوزات رژیم صهیونیستی خودداری کرد.

نتانیاهو با طرح ادعای «رویدادهای خارق‌العاده در خاورمیانه» تلاش دارد بحران‌سازی امنیتی را به سپری برای پنهان‌کردن فساد و جنایات جنگی خود تبدیل کند؛ نخست‌وزیری بی‌مشروعیت که با مهندسی ترس می‌کوشد از دادگاه و پاسخ‌گویی فرار کرده و سقوط سیاسی‌اش را به تعویق بیندازد.

در فضای پرتنش این روزهای کشور، جایی که هر مسئله‌ای—از روابط خارجی گرفته تا سبک زندگی و از پرونده‌های سیاسی تا بحث‌های فرهنگی—می‌تواند بهانه‌ای برای دامن زدن به دوگانه سازی ها باشد، مسعود پزشکیان بار دیگر سخنی را تکرار کرد که شاید ساده به نظر برسد، اما در نقطه‌ای قرار دارد که سیاست ایران مدتی است از آن فاصله گرفته: «مردم را به خودی و غیرخودی تقسیم نکنید.»