یادداشت

ترامپ با زبان حکومت می‌کند؛ زبانی که نه دیپلماتیک است، نه مؤدب، نه کلاسیک. او واژه را به دشنه تبدیل کرده است. تهدیدهای آخرالزمانی، تحقیرهای مستقیم و صراحت‌های عریان، اجزای یک معماری سیاسی‌اند که هدفش تسلط بر رسانه، مرعوب‌سازی رقیب، امتیازگیری در مذاکره و بسیج افکار عمومی داخلی است.

اعتراف صریح دونالد ترامپ به «دزدی دریایی» در توقیف نفتکش ایرانی، پرده از تناقضات سیاست‌های آمریکا برداشت؛ رویکردی که با ادعاهای بشردوستانه در تضاد است و همزمان، حقانیت مواضع ایران در تأمین امنیت منطقه و تنگه هرمز را برجسته می‌سازد.

اگر سربازان از مرزها پاسداری می‌کنند، معلمان از ذهن و روح جامعه پاسداری می‌کنند. کشور برای عبور از روزهای دشوار، به هر دو نیاز دارد. روز معلم در چنین شرایطی، فقط یک مناسبت فرهنگی نیست؛ یادآوری این حقیقت است که خط مقدم پایداری ملی، همیشه پرصدا و قابل رؤیت نیست. گاه در سکوت یک کلاس درس، آینده یک ملت حفظ می‌شود.

توقیف ناوگان الصمود نشان می‌دهد دزدی دریایی به نقطه اشتراک آمریکا و اسرائیل تبدیل شده و هم‌زمان، تناقض ادعاهای آزادی دریانوردی واشنگتن و مدیریت هوشمند ایران در هرمز را برجسته می‌کند.

تلاش واشنگتن برای شکل‌دهی ائتلاف دریایی جهت «بازگشایی هرمز» در حالی اوج گرفته که نشانه‌های ناتوانی در میدان و دیپلماسی، شکاف با متحدان و فشارهای اقتصادی داخلی، روایت برتری را تضعیف و کارآمدی راهبرد ایران در مدیریت تنگه را برجسته کرده است.

اختلال در تنگه هرمز، در جریان جنگ خلیج فارس، مسیر عبور بیش از 46 میلیون تن صادرات کود و مواد اولیه خاورمیانه را تهدید کرده و با افزایش شدید قیمت‌ها، امنیت غذایی جهان را در معرض ریسک جدی قرار داده است.

با گذشت دو ماه از جنگ آمریکا علیه ایران، ابعاد واقعی هزینه‌ها روشن‌تر شده؛ از میلیاردها دلار هزینه روزانه تا بدهی‌های تریلیونی، فشار مالی جنگ فراتر از پیش‌بینی‌هاست.

در آستانه پایان مهلت اختیارات جنگی، کنگره آمریکا به صحنه جدالی بی‌سابقه تبدیل شد؛ جایی که هزینه‌های واقعی جنگ، بسته شدن تنگه هرمز و جهش قیمت نفت، دولت دونالد ترامپ را زیر فشار شدید افکار عمومی و نمایندگان قرار داد و پرسش‌های جدی درباره چرایی گرفتار شدن مجدد در «باتلاق خاورمیانه» و پیامدهای این جنگ بی‌پاسخ ماند.

خلیج فارس اکنون «نمایشگاه قدرت ایران و اقتدار ملی» است؛ جایی که دشمنان درمی‌یابند توان دفاعی ایران فقط در مرزهای زمینی‌اش تعریف نمی‌شود، بلکه در آب‌های پیرامونی نیز دارای عمق راهبردی و قدرت پاسخگویی غیرقابل مهار است. این پهنه آبی اکنون نه فقط یک موضوع تاریخی، بلکه بخشی از صحنه جاری تقابل‌ اراده‌هاست.

اجلاس مشورتی اخیر سران شورای همکاری خلیج فارس در جده با این سئوال راهبردی مواجه بود که آیا کشورهای عربی اکنون به بازنگری در راهبردهای امنیتی خود رسیده‌اند یا همچنان می‌پندارند نزدیکی و اعتماد به قدرت‌های فرامنطقه‌ای، ضامن امنیت آنان است؟