یادداشت

همزمان با انتشار اخبار گفت‌وگوهای ایران و عمان درباره مدیریت تردد در تنگه هرمز، برخی مسئولین کاخ سفید و رسانه‌های غربی با فضا سازی گسترده از «بازگشایی قریب‌الوقوع» این آبراه سخن می‌گویند. اما این روایت، تفاوت میان مذاکرات فنی و حل‌وفصل پرونده‌های سیاسی و امنیتی را نادیده می‌گیرد؛ تفاوتی که می‌تواند مسیر تحولات هرمز را تعیین کند.

بحران مهاجرت، بار دیگر شکاف‌های عمیق اتحادیه اروپا را آشکار کرده است؛ جایی که شعار اقدام مشترک، زیر سایه استانداردهای دوگانه، اختلافات داخلی و نادیده گرفتن ریشه‌های واقعی بحران، بیش از آنکه راهگشا باشد، به تداوم ناامنی می‌انجامد.

زیاده‌خواهی آمریکا در خلیج فارس به موتور محرکِ «نظامی‌گری در اقیانوس آرام» تبدیل شده است؛ چرا که قدرت‌های رقیب مثل چین، خلیج فارس را به عنوان یک «گسل حساس» می‌بینند که اگر واکنش مناسب در قبال آن نداشته باشند، می تواند زمینه ساز تغییر موازنه به نفع آمریکا در دیگر نقاط جهان شود.

منابع نزدیک به روند مذاکرات از ادامه رایزنی‌های انحصاری ایران و عمان درباره سازوکار مدیریت آینده تنگه هرمز خبر می‌دهند. بر اساس این روایت، تهران هرگونه مذاکره با آمریکا را رد کرده و معتقد است، مداخلات واشنگتن و برخی بازیگران منطقه‌ای، روند دستیابی به توافق را با تأخیر و پیچیدگی مواجه کرده است.

درخواست سنتکام برای ارائه «ایده‌های خلاقانه» بیش از آنکه نشانه ابتکار نظامی باشد، اعترافی به بن‌بست راهبردی آمریکا در برابر ایران است؛ وضعیتی که استمرار تهدیدها، امنیت منطقه، تنگه هرمز و آینده دیپلماسی را به هم گره زده است.

بررسی تازه‌ترین وضعیت ذخایر آبی تهران تا 4 مرداد 1405 نشان می‌دهد میانگین پرشدگی پنج سد اصلی پایتخت به کمتر از نصف ظرفیت رسیده است؛ در حالی که میانگین پرشدگی سدهای کشور 60 درصد اعلام شده، تهران با 47.8 درصد ذخیره، همچنان در شرایط نگران‌کننده تنش آبی قرار دارد.

از فروردین تا مرداد 1405، ترامپ بارها ایران را به نابودی زیرساخت‌ها، نیروگاه‌ها، پل‌ها و تأسیسات حیاتی تهدید کرد، اما هر بار بدون اجرای وعده‌هایش عقب نشست؛ روندی که از تغییر موازنه بازدارندگی و افزایش هزینه هرگونه ماجراجویی علیه ایران حکایت دارد.

انتشار ادعای محمدباقر خرازی درباره استعفای چندباره مسعود پزشکیان و انتساب جمله‌ای به رهبر انقلاب، باردیگر ضرورت مقابله با انتشار نقل‌قول‌های تأییدنشده رابه موضوعی جدی تبدیل کرده است.در حالی که دولت این ادعا را «کذب محض» اعلام کرده، اصل ماجرا دیگر فقط موضوع یک شایعه درباره رئیس‌جمهور نیست؛ بلکه نسبت دادن سخنی به رهبر انقلاب بدون اعلام رسمی از مجاری مسئول است.

پزشکیان در توئیت مهم خود نگفت تفاهم اسلام‌آباد یکی از اسناد مهم سیاست خارجی ایران است؛ گفت «مرکز ثقل» آینده خواهد بود. پایه‌های این مرکز ثقل، یعنی اجماع داخلی در سطح مردم و نخبگان، توان بازدارندگی دفاعی، تحرک دیپلماسی، امنیت منطقه‌ای، تعهد در برابر تعهد و الزام طرف مقابل به اجرای توافق، قرار است اجزای یک منظومه واحد باشند.

علی قمصری، نه فیلسوف است نه سیاستمدار و نه حتی کنشگر سیاسی. هنرمندی میهن‌دوست و ایران‌گرا و ملّی‌اندیش است که در یادداشتی کوتاه اما عمیق و اثرگذار نوشته:‌«اگر روزی میان وجود ایران و ماهیت ایران تعارض پیش آمد، کدام باید اولویت داشته باشد؟» سپس پاسخ می‌دهد:«برای من، حفظ وجود ایران بر تغییر ماهیت ایران اولویت دارد.»