یادداشت

جنگ اوکراین و فاصله‌گیری تدریجی آمریکا از تعهدات امنیتی اروپا، اتحادیه اروپایی را وارد رقابتی پرهزینه برای جبران عقب‌ماندگی دفاعی و رسیدن به استاندارد ناتو کرده است.

نشست برلین و ادعای تضمین‌های امنیتی مشابه ماده 5 ناتو برای اوکراین، بیش از آنکه نشانه‌ای از اراده واقعی غرب برای پایان جنگ باشد، بازتابی از تناقض‌های راهبردی آمریکا و اروپا است؛ تناقضی که کی‌یف را به دل‌خوشی به وعده‌هایی سوق می‌دهد که سابقه‌ای از وفاداری ندارند.

نقشه مصرف آب شهری نشان می‌دهد هر ایرانی روزانه نزدیک به 197.5 لیتر آب مصرف می‌کند؛ اما این میانگین، شکاف عمیق الگوی مصرف میان استان‌ها را پنهان کرده است.

سفر سیدعباس عراقچی به مسکو، فراتر از یک دیدار دوجانبه، نشانه‌ای از تثبیت راهبرد همگرایی منطقه‌ای ایران و روسیه است؛ همگرایی‌ای که بر پایه معاهده 20 ساله، دیپلماسی فعال همسایگی و نقش‌آفرینی مشترک در نظم نوین جهانی، به دنبال بازتعریف موازنه قدرت در سطح منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای است.

اصرار ترامپ بر نسبت‌دادن حمله تدمر به داعش و نادیده‌گرفتن نقش نیروهای امنیتی جولانی، صرفاً یک موضع‌گیری مقطعی نیست؛ بلکه بخشی از یک راهبرد چندلایه برای حفظ اشغالگری، جلوگیری از فروپاشی یک الگوی ساخته‌شده و تأمین منافع رژیم صهیونیستی در معادلات جدید سوریه است.

نوسانات کنونی نشان می‌دهدابزارهای سیاستگذاری پولی، ارزی ونظارتی نیازمندبازنگری وهماهنگی فوری هستند.کنترل بازارارز وطلا،با هدف تثبیت قیمت‌هاو کاهش فشاراقتصادی برمردم، بایدصدر اولویت‌های اقتصادی کشورقرار گیرد.دولت بایدبااقدام قاطع وسیاستگذاری مؤثر،جلوی آشفتگی بیشتر را بگیرد ومانع از شکل‌گیری انتظارات تورمی گسترده شودکه خود عاملی تقویت‌کننده در جهش قیمت هاست.

نقشه سهم استان‌ها از تولید محصولات کشاورزی نشان می‌دهد مازندران با حدود 9 درصد، پیشران اصلی کشاورزی ایران است؛ ظرفیتی راهبردی برای امنیت غذایی و توسعه صادرات.

مقایسه نسبت حداقل دستمزد به قیمت بنزین نشان می‌دهد یک روز کار در کشورهای مختلف چه میزان انرژی قابل خرید ایجاد می‌کند و چگونه رفاه واقعی سنجیده می‌شود.

تفاوت اساسی سند جدید راهبرد امنیت ملی آمریکا با دو سند پیشین این است که در اسناد قبلی، برای رفع نگرانی‌های هسته‌ای و امنیتی آمریکا، مسیر دیپلماسی به‌عنوان راه‌حل اصلی معرفی می‌شد و بر دستیابی به اهداف از طریق مذاکره تأکید وجود داشت؛ در حالی که ترامپ اکنون مدعی است این اهداف را از مسیر نظامی محقق کرده است.

وقتی معاون علمی رئیس‌جمهور اعلام می‌کند که میانگین جهانی بازگشت نخبگان حدود 7 درصد است اما این رقم در ایران تنها یک درصد، دیگر با یک هشدار ساده مواجه نیستیم؛ این عدد، نشانه یک خلأ سیاستی عمیق در حکمرانی سرمایه انسانی کشور است. مسئله ایران، صرفاً مهاجرت نخبگان نیست؛ مسئله اصلی، ناتوانی ساختاری در نگهداشت و بازجذب آن‌هاست.