یادداشت

آنان که به نام انقلابی‌گری، وحدت ملی را به میتینگ حزبی تبدیل می‌کنند، آگاهانه یا ناآگاهانه، مهم‌ترین دستاورد این روزهای ملت ایران را تضعیف می‌کنند. انقلاب اسلامی، بیش از هر چیز، به عقلانیت، قانون‌گرایی، اخلاق و وحدت نیاز دارد؛ نه به رادیکالیسمی که مرز میان دوست و دشمن را در حساس‌ترین مقاطع تاریخی مخدوش می‌سازد.

در 72 ساعت گذشته، حملات متقابل ایران و آمریکا، افزایش آرایش نظامی در خلیج فارس، رشد قیمت نفت و تشدید نگرانی‌ها درباره امنیت تنگه هرمز و باب‌المندب، این پرسش را دوباره به صدر تحلیل‌ها آورده است: آیا جنگی تازه در راه است یا منطقه وارد مرحله‌ای جدید از بازدارندگی و رقابت بر سر نظم امنیتی و ژئوپلیتیک انرژی شده است؟

اجلاس آنکارای ناتو در شرایطی برگزار شد که این ائتلاف با بحران‌های هم‌زمانی چون جنگ اوکراین، شکاف‌های داخلی، تحولات خاورمیانه و پرسش‌های جدی درباره اعتبار سیاست‌های امنیتی و حقوقی خود مواجه است.

جام جهانی 2026 تنها با گل‌ها و شگفتی‌هایش خبرساز نیست؛ از جنجال پیرامون دخالت سیاست در پرونده کارت قرمز تیم آمریکا تا اظهارات نژادپرستانه علیه کیلیان امباپه، این رقابت‌ها بیش از هر زمان دیگری نشان داده‌اند که مستطیل سبز به میدان نبرد روایت‌های سیاسی، رسانه‌ای و هویتی تبدیل شده است.

مشهدالرضا (ع) نفس در سینه حبس کرده و ثانیه‌ها را تا لحظه موعود می‌شمارد؛ پنجشنبه که پایتخت معنوی ایران، آغوش گشوده تا پیکر مطهر خادم دیرین خود، «رهبر شهید» را در جوار بارگاه ملکوتی ثامن‌الحجج (ع) به خاک بسپارد. در چشم‌های سرخ زائرانی که از دور و نزدیک به طوس آمده‌اند، تنها یک واژه موج می‌زند: بی‌قراری برای استقبال و بدرقه تاریخی که مشهد هرگز ندیده است.

کمتر پیش آمده است که حاشیه‌ای خارج از مستطیل سبز، تا این اندازه بر متن یک مسابقه جام جهانی سایه بیندازد. تصمیم فیفا برای تعلیق محرومیت فولارین بالوگان، مهاجم تیم ملی آمریکا، تنها چند ساعت پیش از دیدار با بلژیک، آن هم پس از حمایت آشکار دونالد ترامپ، موجی از اعتراض، تردید و نگرانی درباره استقلال فوتبال از سیاست را در سراسر جهان برانگیخته است.

جنگ زمانی پیروز است که بتواند اراده سیاسی طرف مقابل را بشکند. اگر هدف حمله نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی، تحمیل توافق از موضع برتر و فروپاشی انسجام ایران و محور مقاومت بود، تشییع رهبر شهید در تهران و عراق را باید نخستین آزمون این راهبرد دانست؛ آزمونی که می‌تواند موازنه راهبردی در مذاکرات پیش‌رو را نیز دگرگون کند.

اجلاس آنکارا نباید این تصور را ایجاد کند که می‌توان درباره هرمز بدون ایران تصمیم گرفت. چنین تصوری نه با حقوق بین‌الملل سازگار است، نه با واقعیت‌های ژئوپلیتیکی و نه با تجربه تاریخی منطقه.

مراسم وداع با رهبر شهید را که فعلآ فقط دو روز از آن گذشته، باید به تعبیر سی ان ان ، رسانه معتبر آمریکایی، «رژه پیروزی» مردم ایران نامید، این پیروزی بیش از هر چیز، پیروزی انسجام ملی بر پروژه فروپاشی بود؛ پیروزی تداوم نهادهای سیاسی بر راهبرد بی‌ثبات‌سازی؛ و پیروزی اراده ملی بر جنگ شناختی.

افول محبوبیت بنیامین نتانیاهو، عدم پیشرفت مذاکرات ایران وآمریکا مطابق نظر ترامپ،افزایش تنش‌ها درتنگه هرمز ودیدار قریب‌الوقوع نتانیاهو با ترامپ، این پرسش را به مهم‌ترین دغدغه افکار عمومی منطقه تبدیل کرده است؛ آیا واشنگتن وتل‌آویو بار دیگر برای آغاز یک رویارویی نظامی جدید علیه ایران به نقطه همگرایی رسیده‌اند یادیپلماسی همچنان شانس مهار بحران راحفظ کرده است؟