یادداشت

بعد از مدت‌ها انتظار، قرعه ایران در جام جهانی 2026 مشخص شد. تیم ملی ایران که از منطقه آسیا، صعود به نسبت زودهنگامی به جام جهانی داشت، روزهای زیادتری را منتظر ماند تا تکلیف رقبای مرحله گروهی‌اش مشخص شود. ایران در مراسمی که در واشنگتن برگزار شد، با ایستادن در گروهG با بلژیک، مصر و نیوزلند هم‌گروه شد.

از آمریکا 1994 با 5/‌0 میلیارد دلار تا قطر 2022 با 220 میلیارد دلار؛ جام جهانی از یک رویداد ورزشی به پروژه‌ای سیاسی، اقتصادی و برندینگ ملی تبدیل شده است.

سفر دکتر مسعود پزشکیان به قزاقستان و ترکمنستان نمادی از تداوم راهبرد همسایگی در سیاست خارجی ایران است؛ راهبردی که بر توسعه همکاری‌های اقتصادی، تکمیل کریدورهای ترانزیتی، مقابله با مداخله‌گری‌های فرامنطقه‌ای و شکل‌دهی به امنیت بومی مشترک در آسیای مرکزی و قفقاز استوار شده است.

سخنان تحقیرآمیز ترامپ و مفاد سند امنیت ملی آمریکا پرده از واقعیتی عریان برداشت؛ متحدی که در ظاهر شریک راهبردی است اما در عمل رابطه‌ای ارباب–رعیتی تحمیل می‌کند. اروپا امروز در نقطه‌ای ایستاده که باید میان ادامه وابستگی و بازتعریف استقلال خویش یکی را برگزینَد؛ انتخابی که آینده نظم جهانی را تعیین می‌کند.

روز جهانی حقوق بشر یادآور این واقعیت است که جهان هنوز با رؤیایی ناتمام زندگی می‌کند؛رؤیای برخورداری همه انسان‌ها از کرامت و امنیت.از پاریس 1948 تا غزه امروز،مسیر تحقق این رؤیا نه‌تنها کامل نشده، بلکه در بسیاری مناطق به عقب بازگشته است.جامعه جهانی باید وارد مرحله «اصلاح» شود: بازنگری اعلامیه،ایجاد ابزارها و مقررات جدید و الزام‌آور متناسب با واقعیت‌های امروز.

یک‌سال پس از ورود جولانی و تحریرالشام به دمشق، رویای ساخت «سوریه نوین» بر پایه حمایت غرب و سازش با رژیم صهیونیستی، نه تنها محقق نشد بلکه امروز سوریه به نمادی از فروپاشی وعده‌های پوشالی و نمونه‌ای عبرت‌آموز برای ملت‌هایی است که حل مشکلات خویش را در نسخه‌های خارجی جست‌وجو می‌کنند.

اروپا در آستانه تصمیمی تاریخی ایستاده است؛ ادامه جنگ اوکراین یا پذیرش شکست ساختاری در برابر آمریکا و روسیه. نشست لندن و ائتلاف مشتاقان اوکراین نشان داد اروپا نه توان استقلال دارد و نه جرأت جدایی از واشنگتن، اما همچنان با دمیدن آتش جنگ به دنبال خرید زمان و حفظ ظاهر قدرت است.

ادعای “سکته در حین بازجویی” مهری طالبی دارستانی پس از احضار به دادسرا، توسط منابع آگاه تکذیب شد؛ او سالم از دادسرا خارج شد و یک روز بعد با پای خودش به بیمارستان رفت.

نرخ باروری در ایران که در دهه 60 حدود 6.8 فرزند برای هر زن بود، امروز به کمتر از 1.5 رسیده؛ تعداد ازدواج‌ها نسبت به یک دهه قبل تقریبا 60 درصد کاهش یافته؛ فاصله بین ازدواج و تولد فرزند اول بیش از 4 سال؛ و فرزند اول تا دوم به حدود 6 سال رسیده است. آمار تجرد قطعی ــ یعنی زنانی که تا 50سالگی ازدواج نکرده‌اند ــ هم هفت برابر شده است.

روایت 18 آذر 1370 فقط مرور یک پیروزی دیپلماتیک نیست؛ معیار سنجش ادعاهای امروز جامعه جهانی است. دبیر کل وقت سازمان ملل نشان داد که حتی با وجود فشار قدرت‌ها، می‌توان حقیقت را به رسمیت شناخت و متجاوز را معرفی کرد. آیا دبیر کل امروز نیز می تواند در گزارشی رسمی، آغازگر جنگ 12 روزه را معرفی کند و مسئولیت سیاسی و اخلاقی این تجاوز را متوجه متجاوزان کند؟