یادداشت

دیپلماسی نامتقارن رامی‌توان هنر سیاست‌ورزی درجهان نابرابر تعریف کرد؛جهانی که درآن همه بازیگران بادست‌های برابروارد میدان نمی‌شوند،اما همه ناگزیرند قواعد بازی را به‌گونه‌ای بازطراحی کنند که امکان بقا، اثرگذاری و کاهش هزینه‌ها را فراهم کند.مذاکرات اسلام‌آباد،نه صرفاً ابزار گفت‌وگو، بلکه بخشی از معماری پیچیده مدیریت یک تقابل بلندمدت میان ایران وآمریکاست.

افزایش کم‌سابقه قیمت انرژی و کالاهای اساسی پس از جنگ‌افروزی ائتلاف آمریکایی-صهیونی علیه ایران، بار دیگر نشان داد این تنش‌ها چگونه اقتصاد جهانی را بی‌ثبات کرده و فشار مستقیم بر معیشت مردم وارد می‌کند.

می‌گویند حرف صحیح و راست را باید از کودکان شنید و البته این کلام درست است؛ زیرا کودک هنور آداب دروغ‌گویی را نیاموخته، بنابراین آنچه در ذهن دارد به‌درستی به زبان می‌آورد.

چهارشنبه ساعت 3 بامداد به وقت تهران زمان دو هفته‌ای آتش‌بس که با میانجیگری پاکستان انجام شده بود، پایان یافت و این در حالی بود که از روز قبل‌، مکرر با اخبار ضد و نقیض از طرف آمریکایی‌ها مواجه بودیم و رئیس‌جمهور متوّهم آمریکا در لحظه‌، توئیت می‌زد و چند دقیقه بعد در توئیت دوم خود با 180 درجه تفاوت توئیت اول را نقض می‌کرد.

آتش‌بس موقت با اعلام یکطرفه ترامپ، در عمل وارد هفته سوم شد. هرچند در این مدت آتش‌بس کاملی در جریان نبود و نبرد در خلیج فارس تشدید شد و در نتیجه تنگه هرمز بسته باقی ماند؛ اما به واسطه نوع نبرد شکل گرفته و مدل رفتاری اتخاذ شده از سوی ترامپ، صهیونیست‌ها فعلاً از صحنه نبرد جنگ با ایران به صورت مستقیم کنار رفته‌اند.

آنچه که بازگشت به مسأله مذاکرات را متوقف کرد اقدامات گستاخانه، جسورانه و بسیار غیرمنطقی و زشت آمریکایی‌ها در عملیات تسخیر کشتی ایرانی بود. این مسأله آتش‌بس نیز خود یک نمونه از ترس و واهمه آمریکایی‌ها است.

تصمیم به مجازی برگزار شدن نمایشگاه کتاب، بیش از آن‌که صرفاً یک تغییر در شکل برگزاری این رویداد باشد، پرده از واقعیتی برمی‌دارد که سال‌هاست در زیر پوست فرهنگ مکتوب ایران جریان دارد: صنعت نشر ایران، دچار ضعف تاب‌آوری شده و با هر شوک بیرونی، دچار اختلال جدی می‌شود.

مواضع اروپا درباره تنگه هرمز با تأکید بر آزادی کشتیرانی و عبور بدون هزینه، در حالی مطرح می‌شود که هم‌زمان از تحریم، فشار سیاسی و حتی گزینه‌های نظامی سخن می‌گوید؛ تناقضی که می‌تواند به تشدید تنش‌های منطقه‌ای و افزایش هزینه‌های اروپا منجر شود.

جامعه‌ای که درشرایط جنگی با محدودیت دسترسی به اینترنت بین‌الملل کنار آمده،دردوران آتش‌بس، انتظار بازگشت سریع‌تربه کاهش محدودیت‌ها ووضعیت عادی رادارد.درچنین شرایطی،به نظر می‌رسدطرح ایده‌هایی مانند«اینترنت طبقاتی»یا «اینترنت پرو»نه‌تنها پاسخی به این انتظار نیست، بلکه به‌نوعی نقض آن انتظار وزمینه‌ای برای ایجاد نارضایتی در میان بخش‌های وسیعی ازمردم تلقی می شود.

رفتارهای دونالد ترامپ بیش از آنکه بر تحلیل علمی استوار باشد، بر غریزه و واکنش لحظه‌ای تکیه دارد. اما وقتی چنین سبکی در رأس قدرت جهانی قرار می‌گیرد، هر پیام می‌تواند نظم بین‌المللی را تحت تأثیر قرار دهد و هارمونی جهان را به آشوبی پیش‌بینی‌ناپذیر تبدیل کند.