یادداشت

اصرار نخست‌وزیر انگلیس بر ماندن در قدرت، همزمان با گسترش رسوایی‌های اخلاقی و افزایش مطالبه عمومی برای تغییر ساختار سیاسی، نه‌تنها بحران مشروعیت داخلی را تشدید کرده بلکه دوگانگی رفتاری لندن در قبال سایر کشورها را به سطحی بی‌سابقه رسانده است.

ماجرای دانشگاه هاروارد و فشارهای ترامپ و پنتاگون بر آن، یادآوری تلخی است از اینکه حتی معتبرترین و شاخص‌ترین نهادهای علمی نیز می‌توانند هدف زیاده‌خواهی‌های سیاسی و اقتصادی قرار گیرند، و نشان می‌دهد که روحیه افزون‌طلب و کاسبکارانه ترامپ در سیاست‌گذاری، حتی عرصه علم را به حال خود رها نمی‌کند و آن را مورد تهدید قرار می‌دهد.

راهپیمایی 22 بهمن در چهل‌وهفتمین سالگرد انقلاب اسلامی، به صحنه‌ای تعیین‌کننده در نبرد ادراکی تبدیل شد. حضور فراگیر مردم، سناریوهای کاهش مشارکت، دو‌قطبی‌سازی و القای انزوای ایران را ناکام گذاشت و پیام روشنی از انسجام، بازدارندگی اجتماعی و اقتدار ملی به سطح منطقه‌ای و جهانی مخابره کرد.

سفر جی‌دی ونس به قفقاز، برخلاف ظاهر دیپلماتیک، بخشی از طراحی چندلایه آمریکا برای برهم‌زدن ثبات منطقه‌ای، تشدید رقابت تسلیحاتی، نفوذ در معادلات هسته‌ای و مقابله با نظم نوین جهانی است؛ راهبردی که منافع آن نه صلح، بلکه بی‌ثباتی و سلطه است.

غول‌های فناوری جهان در آستانه 2026 وارد مرحله‌ای تازه از رقابت شده‌اند؛ رقابتی که هوش مصنوعی نه ابزار، بلکه میدان اصلی قدرت، سرمایه‌گذاری و بازتعریف سلطه اقتصادی است.

دریابان علی شمخانی دبیر شورای دفاع با تأکید بر اینکه هرگونه حمله محدود به ایران به‌عنوان آغاز جنگ تلقی می‌شود، اعلام کرد توان موشکی جمهوری اسلامی موضوع قابل مذاکره نیست. او هشدار داد جنگ در منطقه پیامدهای جهانی دارد و طرف مقابل باید به‌جای تهدید و نمایش، مسیر گفت‌وگو را جدی دنبال کند.

روایت رسمی ترامپ از خود به‌عنوان ناجی ملت‌ها، به‌ویژه زنان، در برابر شواهد فزاینده‌ای از فروپاشی اخلاقی، فساد جنسی و بحران خانوادگی رنگ می‌بازد. بررسی پرونده ملانیا ترامپ نشان می‌دهد که این ادعا نه‌تنها در سیاست، بلکه در حریم خصوصی او نیز بی‌پایه است.

سفر نتانیاهو به واشنگتن همزمان با مذاکرات ایران و آمریکا، صرفاً یک دیدار سیاسی نیست؛ بلکه تلاشی هدفمند برای اثرگذاری بر چارچوب مذاکره ترامپ است. برجسته‌سازی گزینه جنگ، بیش از آنکه نشانه تصمیم فوری نظامی باشد، ابزار فشار برای سفت‌تر کردن متن توافق و محدودسازی دامنه امتیازدهی است.

در حالی که آمریکا همزمان با مذاکرات هسته‌ای بر طبل گزینه نظامی می‌کوبد، افشاگری وزیر خارجه ترکیه درباره جنگ 12 روزه، واقعیتی متفاوت را آشکار می‌کند؛ هراس واشنگتن از پاسخ ایران و ترجیح جنگ ادراکی به تقابل واقعی، نشانه‌ای از فرسایش راهبرد تهدید است.

تصمیمات اخیر کابینه امنیتی رژیم صهیونیستی درباره کرانه باختری، فراتر از یک اقدام مقطعی، نشانه تثبیت راهبردی است که هدف آن پایان‌دادن به هرگونه راه‌حل سیاسی است. این مصوبات مرز میان اشغال موقت و الحاق دائمی را محو کرده و واقعیت میدانی جدیدی خلق می‌کند که تنها با منطق قدرت تعریف می‌شود.