یادداشت

دیدار ترامپ و زلنسکی در ظاهر با هدف نزدیک‌سازی دیدگاه‌ها برای پایان جنگ اوکراین برگزار شد، اما شواهد نشان می‌دهد این نشست بیش از آنکه مسیری برای صلح پایدار باشد، بخشی از تلاش دونالد ترامپ برای کارنامه‌سازی سیاسی در آستانه پایان سال 2025 است؛ صلحی بدون تضمین، پشتوانه و اجماع بازیگران اصلی.

کریدور شمال–جنوب در عصر انسداد گلوگاه‌های جهانی، با کاهش 25 درصدی هزینه و صرفه‌جویی زمانی چشمگیر، از پروژه‌ای نمادین به مسیر راهبردی تجارت بین‌الملل بدل شده است.

جهش قیمت دلار حاصل هم‌زمانی افت درآمدهای نفتی، اختلال در ساختار فروش نفت، رشد پایه پولی پس از جنگ، چندنرخی بودن ارز و تشدید انتظارات تورمی است.

آذرماه با ثبت تورم نقطه‌به‌نقطه 52 درصدی در کشور، تصویر نگران‌کننده‌ای از اقتصاد ایران ترسیم کرد؛ جایی که سمنان رکورددار شد و تهران، برای نخستین‌بار، کمترین تورم را ثبت کرد.

اعلام به‌رسمیت‌شناختن سومالی‌لند از سوی رژیم صهیونیستی، نه یک اقدام دیپلماتیک عادی، بلکه پرده‌برداری از راهبردی خطرناک در راستای تجزیه کشورها، بی‌ثبات‌سازی ژئوپلیتیکی و تثبیت منطق اشغالگری است؛ راهبردی که پیامدهای آن فراتر از آفریقا، امنیت جهانی را نشانه رفته است.

شاید مهم‌ترین میراث بهرام بیضایی، یادآوری این حقیقت باشد که هویت، امری پویا و زنده است؛ چیزی که باید مدام بازخوانی و بازسازی شود. او با هنر خود، پلی میان گذشته و حال ساخت. در جهانی که شتاب، فراموشی را به فضیلت بدل کرده، بیضایی ایستاد و به ما آموخت که بدون تاریخ و هویت تاریخی، آینده‌ای در کار نیست.

پرتاب همزمان سه ماهواره سنجشی ایرانی «پایا»، «ظفر2» و نسخه ارتقایافته «کوثر» به مدار 500 کیلومتری زمین، تنها یک موفقیت فناورانه نیست؛ بلکه نماد شکست آپارتاید علمی غرب، تثبیت اراده «می‌توانیم» ایرانی و نشانه‌ای روشن از نقش‌آفرینی فعال ایران در نظم نوین جهانی است.

لایحه بودجه 1405 نشان می‌دهد ایران با وجود تهدیدات پرهزینه منطقه‌ای، مسیر «مدیریت هوشمند دفاعی» را برگزیده؛ مسیری که بازدارندگی را بدون فشار غیرمتعارف بر اقتصاد عمومی حفظ می‌کند.

ارتش انگلیس امروز نه با کمبود تجهیزات، بلکه با فروپاشی سرمایه انسانی مواجه است. ترکیب بحران اقتصادی، فساد اخلاقی، بی‌اعتمادی به نظام سلطنتی و تبعیت بی‌چون‌وچرا از آمریکا و رژیم صهیونیستی، انگیزه جوانان برای پیوستن به نیروهای مسلح را به پایین‌ترین سطح تاریخی رسانده است.

از هنرمند بزرگی که بخش مهمی از شناخته‌شدن مولانا در روزگار معاصر، مدیون اجراهای هنرمندانه اشعار مولوی توسط خود اوست، انتظار می‌رود میان نارضایتی از سیاست‌گذاری‌های فرهنگی و داوری کلی درباره سرنوشت یک سنت تمدنی تمایز بگذارد. خشم یا اعتراض به شرایط فرهنگی امروز ایران قابل درک است؛ اما تعمیم آن به این که «اگر مولانا در ایران بود از بین می‌رفت»، منصفانه نیست.