یادداشت

همزمان با تشدید تهدیدات مقامات آمریکایی و افزایش انتقال تجهیزات نظامی به منطقه، سناریوی اقدام نظامی علیه ایران دوباره برجسته شده است؛ اما ارزیابی‌های کارشناسان خبره اطلاعاتی و امنیتی آمریکا و اسرائیل نشان می‌دهد این گزینه، بیش از آنکه راه‌حل باشد، مجموعه‌ای از چالش‌های پرهزینه و پیش‌بینی‌ناپذیر را فعال می‌کند.

عقب‌نشینی تازه دونالد ترامپ از اظهارات تحقیرآمیزش درباره نیروهای ناتو، بار دیگر الگوی تکرارشونده رفتار او در سیاست خارجی آمریکا را برجسته کرد؛ الگویی که از جنگ تعرفه‌ها با چین تا جنگ اوکراین و تهدیدات نظامی پرهیاهو، اغلب با فشار واقعیت‌ها به عقب‌نشینی ختم شده است.

رسانه‌های رژیم صهیونیستی با طرح ادعای جدید مبنی بر ارائه اطلاعات تل‌آویو به واشنگتن در خصوص «اعدام گسترده معترضان» در ایران، یک گام دیگر در جنگ روایت‌ها علیه جمهوری اسلامی ایران برداشتند. هدف نه افشای حقیقت، بلکه تثبیت یک روایت ساختگی و استفاده از آن در تحریم‌ها و فشارهای حقوقی آینده است.

سند راهبرد دفاع ملی آمریکا 2026 با تمرکز بی‌سابقه بر نیم‌کره غربی، گرینلند و کانال پاناما، تصویری صریح از بازتولید منطق قدرت‌محور واشنگتن ارائه می‌دهد؛ منطقی که کنترل ژئوپلیتیکی را جایگزین قواعد پذیرفته‌شده بین‌المللی می‌کند.

نشست اخیر شورای حقوق بشر سازمان ملل درباره ایران، بیش از آنکه تلاشی حقوق‌بشری باشد، به صحنه‌ای برای بازتولید فشار سیاسی، سفیدسازی تروریسم و پوشاندن سرخوردگی‌های راهبردی غرب تبدیل شد؛ رفتاری که مشروعیت این نهاد را با پرسش‌های جدی مواجه کرده است.

امام سجاد (ع)، در دوران سخت حاکمیت بنی‌امیه، با روش‌های فرهنگی و تربیتی، مسیر هدایت جامعه را ادامه داد. آثار ماندگارشان، از جمله صحیفه سجادیه و رساله حقوق، نه تنها گنجینه‌های معارف اسلامی هستند، بلکه بنیان‌گذار تمدن اسلامی را نیز به همراه دارند.

مراسم امضای منشور موسوم به «شورای صلح ترامپ» در داووس با مشارکت اندک کشورها نه‌تنها نشانه شکست اجماع‌سازی واشینگتن بلکه نماد افول نفوذ جهانی آمریکاست. آنچه ترامپ رؤیای نظم نوین می‌خواند، پیش از تحقق، در داووس فرو ریخت.

استراتژی دفاع ملی 2026 آمریکا که اخیرا منتشر شده با ادعای «ضعیف‌تر شدن ایران»، بار دیگر شکاف میان روایت‌سازی واشنگتن و واقعیت‌های میدانی را آشکار کرده است؛ برآوردهایی که نادیده گرفتن آن‌ها از ظرفیت‌های واقعی ایران، می‌تواند منشأ تصمیمات پرریسک و پیامدهای مهارنشدنی شود.

حضور ولودیمیر زلنسکی در داووس، بیش از آنکه نشانی از دیپلماسی باشد، صحنه‌ای از تقلای سیاسی برای بقا بود؛ تقلایی آمیخته با فرافکنی، بهره‌برداری احساسی و تلاش برای پنهان‌سازی فساد، در جهانی که نشانه‌های خستگی از این نمایش پرهزینه را آشکارا بروز داده است.

افزایش تحرکات نظامی آمریکا در خلیج فارس هم‌زمان با فعال‌سازی پرونده حقوق‌بشری ایران در شورای حقوق بشر، نشانه ورود تقابل با تهران به مرحله‌ای تازه است؛ مرحله‌ای که در آن تهدید نظامی، جنگ روانی و روایت‌سازی بین‌المللی به‌صورت هماهنگ عمل می‌کنند.