یادداشت

با اعلام خبر شهادت حضرت آیت‌الله العظمی خامنه‌ای به دست دژخیمان پلید امریکایی و اسراییلی، یک‌بار دیگر مردم حق‌طلب ایران به ویژه خواص ملت و بالاخص اعضای مجلس خبرگان رهبری در معرض آزمونی سخت قرار گرفتند. تجربه رحلت امام خمینی(ره) را به یاد بیاوریم که در آن حادثه تلخ، به همان اندازه که مردم ایران و آزادگان جهان در ماتم فرو رفت، دشمنان ایران و اسلام شادی کردند.

و اینک کوروش ببین دخترانت را... نگاه می‌کنم به عکسِ هوایی از آسمانی‌شدن دختران میناب. خبرها را می‌خوانم و می‌خوانم... چه واژه‌ای «دختران»... تاریخ بر من می‌وزد. زیرلب می‌گویم «دختران» و باز عکس را نگاه می‌کنم. نوری در ذهنم می‌جهد. ذهنم به تاریخ یک استوانه می‌رسد؛ به منشور کوروش.

در آستانه انتخاب رهبر جدید رویکردی که می‌تواند به عنوان یک معیار اساسی محل توجه نهاد خبرگان قرار بگیرد، «استمرار هوشمندانه» جریان تاریخی انقلاب است؛ استمراری که اصول را پاس می‌دارد و به ضرورت بهره گیری از روش‌های نوآورانه‌ و روزآمدی که منطبق با آن اصول است هم توجه اکید دارد.

تنگه هرمز بار دیگر به کانون تحولات ژئوپلیتیک تبدیل شده است؛ آبراهی که با عبور نزدیک به یک‌پنجم انرژی جهان، نبض اقتصاد بین‌الملل را در اختیار دارد. در میانه تنش‌های نظامی، اقتدار ایران در کنترل این گذرگاه راهبردی، نقش تعیین‌کننده‌ای در ثبات یا تلاطم بازارهای جهانی ایفا می‌کند.

اظهارات اخیر نتانیاهو در گفتگو با فاکس نیوز نشان می‌دهد که شعار «اول آمریکا» در عمل جایگاهی ندارد و تصمیمات واشنگتن بیش از همه در هماهنگی با اولویت‌های امنیتی اسرائیل اتخاذ می شود.

حمله به رسانه ملی را نمی‌توان صرفاً واکنشی نظامی دانست؛ بلکه باید آن را تلاشی برای شکستن پیوند میان روایت رسمی و انسجام اجتماعی، برای ایجاد خلأ در مرجعیت خبری، و برای تصاحب میدان ادراکی تحلیل کرد. در جنگ‌های امروز، گلوله‌ها تنها بدن‌ها را هدف نمی‌گیرند؛ آنها به سوی ذهن‌ها شلیک می‌شوند.

تصمیم آمریکا به راه اندازی جنگ علیه ایران نشان داد اولویت امنیتی واشنگتن اسرائیل است و کشورهای عربی میزبان پایگاه‌های آمریکا صرفا از نظر واشنگتن ابزارهای تامین امنیت اسراییل هستند.

حمله به دبستان و تعرض به بیمارستان و آسیب رساندن به نوزادان بستری، نه یک «خطای جانبی»، بلکه نشانه‌ای از ورود به مرحله خطرناک جنگ شهری است. در حقوق بین‌الملل بشردوستانه، اصل تفکیک میان اهداف نظامی و غیرنظامی، قاعده‌ای بنیادین است؛ این اماکن نه‌تنها غیرنظامی‌اند، بلکه از حمایت ویژه برخوردارند.

سفر دو روزه فریدریش مرتس به چین را نمی‌توان صرفاً یک دیدار اقتصادی دانست؛ این سفر در بطن بحران داخلی آلمان، شکاف اروپا با آمریکا و فرسایش نظم یک‌جانبه‌گرایانه غرب معنا می‌یابد؛ تلاشی همزمان برای بقا در قدرت و بازتعریف جایگاه اروپا در نظم نوین جهانی.

سکوت واشنگتن پس از دور سوم مذاکرات ژنو، هم‌زمان با خروج اتباع غیرضروری آمریکا از اسرائیل و بازگشایی برخی پناهگاه‌ها در سرزمین های اشغالی، نشانه‌ای از ورود افزایش تحرکات امنیتی است. تجربه جنگ 12 روزه نشان داد مذاکره در راهبرد آمریکا می تواند حتی پوششی برای اقدام سخت باشد