یادداشت

دور تازه مذاکرات غیرمستقیم ایران و آمریکا با میانجی‌گری عمان در مسقط برگزار و با توافق بر ادامه گفتگوها پایان یافت. طرفین این دور را مقدماتی و قابل پیگیری توصیف کردند و قرار شد نتایج در پایتخت‌ها بررسی شود. فضای رسمی، محتاط و بدون اعلام پیشرفت مشخص بود

سفر دوره‌ای فریدریش مرتس، صدراعظم آلمان، به عربستان، قطر و امارات نه نشانه‌ای از بازیگری فعال برلین، بلکه تلاشی شتاب‌زده برای جبران افول اقتصادی، فروش تسلیحات و ایفای نقش نیابتی در پروژه ایران‌هراسی و حمایت از رژیم صهیونیستی بود؛ سفری که بیش از دستاورد، رسوایی به همراه آورد.

همزمان با اعلام دور تازه گفت‌وگوهای ایران و آمریکا در مسقط، اروپا با صدور بیانیه‌های حمایتی تلاش می‌کند به صحنه‌ای بازگردد که سال‌هاست از آن حذف شده است؛ تلاشی التماس‌گونه برای بازیابی اعتباری که با بی‌تعهدی، تبعیت و سکوت در برابر جنایت‌ها سوخته است.

آغاز دور جدید مذاکرات ایران و آمریکا در مسقط با یک نشانه غیرمعمول همراه شده: حضور فرمانده سنتکام در کنار تیم آمریکایی، همزمان با جابجایی تجهیزات و نزدیک شدن ناو هواپیمابر. آیا واشنگتن دیپلماسی را با فشار نظامی ترکیب کرده و بازی مذاکره را وارد فاز تهدید مستقیم کرده است؟

وقتی رئیس‌جمهور آمریکا از «تسلط معترضان بر شهرهای ایران» و «فروپاشی نزدیک» سخن می‌گوید اما داده‌های میدانی روایت دیگری دارند، مسئله فقط یک خطای لفظی نیست؛ پای یک زنجیره روایت‌سازی در میان است که از اندیشکده‌ها، شبکه‌های رسانه‌ای و لابی‌ها عبور می‌کند و به میز تصمیم می‌رسد.

مذاکره برای دونالد ترامپ صرفاً گفت‌وگو نیست؛ ابزاری است برای نمایش قدرت، تهدید و ساختن دست بالا پیش از توافق. نگاهی که ریشه در «هنر معامله» دارد و حالا بار دیگر، در آستانه مذاکرات عمان با ایران، خود را در قالب فشار روانی و تهدیدهای پیش دستانه نشان می‌دهد.

جدیدترین آمار یورواستات نشان می‌دهد بازار کار اروپا در پایان 2025 با شکاف عمیق روبه‌روست؛ شکافی که فنلاند را به صدر جدول بیکاری رسانده است.

انقلاب اسلامی ایران با نفی وضع موجود شکل گرفت. این روحیه نقادانه اگر در نقد وضعیت موجود بازبماند، به‌تدریج از معنا تهی می‌شود. انقلاب زمانی زنده است که بتواند خود را نیز در معرض پرسش قرار دهد؛ نه برای نفی خویش، بلکه برای پالایش و تصحیح مسیر. نسبت‌سنجی مدام میان آرمان‌ها و واقعیت‌ها رفتاری عمیقاً انقلابی است و ترک آن، زمینه تضعبف انقلاب را فراهم می‌کند.

در آستانه دور تازه مذاکرات، موجی از خبرسازی متناقض با هدف القای بن‌بست و تغییر دستورکار شکل گرفت؛ از لغو نشست تا اختلاف بر سر چارچوب. اما اعلام رسمی زمان و محل گفتگوها از سوی وزیر خارجه ایران، این سناریوی فشار روانی را فرو ریخت و نشان داد نبرد اصلی، پیش از مذاکره و در میدان روایت‌ها جریان داشته است.

اعمال تحریم‌های جدید انگلیس علیه ایران همزمان با ادعای حمایت از مذاکره، نه نشانه اقتدار بلکه تلاشی حساب‌شده برای حاشیه‌سازی و پوشاندن رسوایی‌های اخلاقی، بحران مشروعیت داخلی و افول جایگاه جهانی لندن است؛ رفتاری که بیش از هر چیز، دوگانگی رسواکننده اروپا را عیان می‌سازد.