یادداشت

روز قدس 1404 در حالی برگزار می شود که منطقه شاهد یکی از پیچیده‌ترین رویارویی‌های سال‌های اخیر است؛ جنگ تحمیلی محور آمریکایی–صهیونیستی علیه ایران، پاسخ قاطع تهران، تداوم مقاومت غزه و همبستگی جبهه مقاومت، معادلات امنیتی منطقه را وارد مرحله‌ای تازه کرده و هندسه جدیدی از بازدارندگی را شکل داده است.

صدور پیام‌های تهدیدآمیز از سوی رئیس جمهور آمریکا علیه تیم ملی فوتبال ایران، اتفاقی بسیار نادر و در تاریخ ورزش جهان بی‌سابقه است. این اقدام نه تنها عرف دیپلماتیک و ورزشی را نقض کرده، بلکه نشان‌دهنده نگاهی ابزاری و سیاسی به ورزش است.

همزمان با جنگ تحمیلی آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران که از نهم اسفند با حملات هوایی و ترور مقام معظم رهبری و برخی فرماندهان عالی‌رتبه آغاز شد، نشانه‌هایی از رقابت پنهان میان عربستان و امارات نیز آشکار شده؛ رقابتی که در سایه این جنگ منطقه‌ای، به عرصه‌ای برای تسویه‌حساب‌های ژئوپلیتیکی دو کشور عربی خلیج فارس تبدیل شده است.

آنچه در ظاهر، حمله به مراکز ایست و بازرسی میدانی تلقی می‌شود، در عمق خود تلاشی است برای آسیب‌زدن به اعتماد عمومی نسبت به سازوکار امنیت پایدار ایران. اما واقعیت‌های میدانی و ساختاری نشان می‌دهد این محاسبه دقیقاً بر مبنای سوءبرداشت از ماهیت امنیت در ایران بنا شده است.

پس از انتخاب آیت الله سید مجتبی خامنه ای به رهبری انقلاب اسلامی از سوی مجلس خبرگان گروه های سیاسی و نظامی و مسئولان کشوری و لشگری همراه با مسئولان دیگر کشورها با ارسال پیام و صدور بیانیه با تبریک این انتخاب شایسته و بیعت با امام امت بر ادامه راه رهبر شهید انقلاب تاکید کردند.

نتانیاهو از ادبیات به ظاهر نجات‌بخش برای مشروع کردن جنایت بهره می‌برد. هر بار که موشکی بر سر مردم غیرنظامی می‌افتد، او آن را «گامی برای آزادی» می‌نامد. این همان دستورالعمل قدیمی امپراتوری‌های متجاوز است: خون بریز و با لبخند بگو برای آزادی بود.

تناقض درمواضع مقامات آمریکایی درباره عبورنفتکش‌ها ازتنگه هرمز وتکذیب‌های پیاپی کاخ سفید ورسانه‌های غربی،نشانه‌ای ازآشفتگی عملیاتی وروانی واشنگتن دربرابر واقعیت ژئوپلیتیکی خلیج فارس و تسلط مطلق ایران بر این آبراه است. در حالی که ایران بر موقعیت راهبردی خوددراین گذرگاه حیاتی تأکیددارد،روایت‌سازی رسانه‌ای آمریکا بیش ازهرزمان دیگر بابحران اعتبارروبه‌رو شده است.

پس از آغاز حمله آمریکا و اسرائیل به ایران در9 اسفند 1404، آلمان تلاش کرد خودرا بازیگری بی‌طرف نشان دهد.اما تقدیردونالدترامپ از برلین، این روایت رازیر سؤال برد.اکنون وبا آشکار شدن قدرت دفاعی و انسجام سیاسی ایران، مقامات آلمانی با ادبیاتی محتاطانه‌تر از ثبات ایران سخن می‌گویند؛ چرخشی که بیش ازهر چیز بازتاب اصلاح محاسبات این کشوردربرابرواقعیت‌های میدان است.

تهدیدهای جدید ترامپ علیه مردم و تمدن ایران، تفاوت چندانی با تروریسم دولتی ندارند. هر گفتاری که حذف فیزیکی یا فرهنگی یک ملت را وعده می‌دهد، در مرز تروریسم دولتی حرکت می‌کند. هر دولتی اگر از زبان حذف بهره گیرد، در واقع ستون‌های خودساخته‌ی نظم جهانی را تخریب می‌کنند. در عین حال، تهدید نابودساز، تلاشی برای پنهان کردن ضعف گوینده در پشت نمایش خشونت زبانی است.

کاخ گلستان و چهل‌ستون، فقط روایت گذشته نیستند، بلکه سند استمرار تاریخی تمدنی‌اند و دشمن با خسارت به این مواریث به دنبال لطمه به پیشینه فرهنگی ایران است. میراث فرهنگی، نقشه‌راه بازسازی معنا در جهان پس از بحران است.