یادداشت

واکنش شتاب‌زده اروپا به حمله به نیروهای یونیفل در لبنان، در برابر سکوت معنادار آن‌ها نسبت به کشتار گسترده غیرنظامیان در غزه و منطقه، بار دیگر ماهیت گزینشی و ابزاری حقوق بشر غربی را آشکار ساخت؛ رویکردی که پیامدهای راهبردی آن، فراتر از لبنان، کل نظم منطقه‌ای و جهانی را تحت تأثیر قرار خواهد داد.

نصب نماد کوله‌پشتی خونین روی خودروهایی در شهرهای اروپایی، یک قیام مدنی و انسانی فراگیر علیه جنایتی جنگی توسط آمریکاست. چنین اقدامی نشان می‌دهد که تلخی آن تراژدی بی‌سابقه در چه سطحی بوده است. جامعه جهانی اکنون در آستانه یک خیزش مردمی برای سرزنش جنایات جنگی ترامپ و نتانیاهو است و به زودی کاری که در شهرهای اروپایی انجام شده در تمامی شهرهای جهان تکرار خواهد شد.

با کوچک‌ترین اقدام برای چیزی که ترامپ، تصرف خارک یا هر بخش دیگری از ایران نامیده، بی‌درنگ محاسبات نظامی ایران در مقابله به مثل تغییر خواهد کرد و ابعاد تازه و غیرقابل تصوری از جنگ منطقه‌ای ظاهر می‌شود که بیشترین مخاطره و آسیب را متوجه میزبانان و همکاران آمریکایی‌های متجاوز می‌کند.

نشست چهارجانبه اسلام‌آباد در حالی با ادعای میانجی‌گری برگزار شد که استمرار جنگ آمریکایی-صهیونیستی علیه ایران، معادلات منطقه را دگرگون کرده است. تمرکز بر شروط ایران، الزامات اعتمادسازی و ناکارآمدی میانجی‌گری‌های بی‌طرف‌نما، چشم‌انداز این تحرک دیپلماتیک را بررسی می‌کند.

رسانه‌های فرانسوی با اشاره به خطای محاسباتی کاخ سفید در قبال ایران، تأکید کرده‌اند که ترامپ در تله‌ای استراتژیک گرفتار شده است؛ جایی که نه می‌تواند به‌سادگی به جنگی فرسایشی ادامه دهد و نه خروجی آبرومند برای پایان بحران پیدا کند، در حالی که نقش اسرائیل و فشار متحدان منطقه‌ای، هرگونه توافق احتمالی را پیچیده‌تر کرده است.

شهادت دریابان علیرضا تنگسیری، نماد بیش از چهل سال جهاد دریاپایه و پاسداری از خلیج فارس است؛ فرمانده‌ای که در امتداد دفاع مقدس تا امروز، اقتدار دریایی ایران را جاودانه ساخت.

امروز بیش از هر زمان دیگری، ضرورت شکل‌گیری یک «نظام ملی حکمرانی تصویر»پیش روی ما قرار دارد. حکمرانی تصویر یعنی توانایی هوشمندانه در تولید، مدیریت و توزیع روایت‌هایی که بتوانند واقعیت را برای جامعه قابل فهم، قابل اعتماد و قابل پذیرش کنند. این فرصت بزرگ، اگر به‌درستی سامان یابد، می‌تواند دقیق‌ترین واقعیت‌ها را به شکلی مؤثر و اقناع‌کننده در ذهن جامعه تثبیت کند.

وطن برای من، تا سالیان سال، حتی تا همین یک سال پیش، آن حکایت کودکی دهخدا را به یادم می‌آورد که پدرش گفته بود: وطن‌داری آموز از ماکیان... وطن برای من در آن سال‌های کودکی فقط همین تصویر انتزاعی بود از حکایت دهخدا. وطن اما این روزها دیگر برایم یک تصویر انتزاعی از یک حکایت کودکانه نیست.

ادامه جنگ تحمیلی آمریکایی–صهیونیستی علیه ایران، با گذشت پنج هفته، نه‌تنها ادعاهای اولیه پیروزی سریع را بی‌اعتبار کرده، بلکه با افزایش اعترافات مقامات نظامی و سیاسی طرف مقابل، نشانه‌هایی از فرسایش ساختاری و بحران راهبردی در جبهه متجاوزان را آشکار ساخته است.

فرجام و یا آغاز بسیاری از روندهای جدید به نحوه پایان این جنگ بستگی دارد؛ این که جنگ در چندمین روز خود به پایان برسد، نباید پرسش امروز ما باشد چراکه پیروز جنگ تنها طرفی است که با گذشت زمان بتواند پایداری بیشتری از خود نشان دهد. راهبرد مقاومت در زمان، از طریق حفظ پایداری و همبستگی در داخل و تداوم خط آتش در میدان، رمز اصلی پیروزی در این جنگ نابرابر است.