یادداشت

اعتراضات اخیر بیش از آنکه پدیده‌ای تازه باشد، ادامه مسیری ناتمام است که از آبان 1398 آغاز شد؛ مسیری با ریشه‌های عمیق اقتصادی. اما این‌بار، صدای معیشت در میان هیاهوی بازیگران خارجی و پروژه‌های سیاسی چنان پیچیده شده که مطالبه واقعی مردم در معرض فراموشی قرار گرفته است .

سیره امام علی(ع) به ما می‌آموزد اعتراض حق مشروع مردم است، ابزار اصلاح و بازخورد اجتماعی محسوب می‌شود و حکمرانی مطلوب، حکمرانی‌ای است که اعتراض را مدیریت، هدایت و بهره‌برداری راهبردی می‌کند، نه آنکه سرکوب یا نادیده بگیرد. این بینش، پایه‌ای برای حکمرانی هوشمندانه و مقاوم در برابر بحران‌های اجتماعی و اقتصادی است.

روز پدر، با این نگاه، یادآور تعهد اجتماعی و خانوادگی ماست؛ فرصتی برای درک تحولات نقش پدری و تمرکز بر راهکارهای راهبردی که نه تنها فرد، بلکه کل جامعه را توانمند می‌سازد. حکمرانی مطلوب خانواده نیازمند توجه همزمان به ابعاد فرهنگی، اقتصادی، اجتماعی و قانونی است تا پدران بتوانند مسئولیت‌های خود را به شکل مؤثر، پایدار و متوازن ایفا کنند.

هم‌زمانی تهدیدهای مداخله‌جویانه ترامپ با سفر نتانیاهو به واشنگتن، بار دیگر الگوی خطرناک بی‌ثبات‌سازی منطقه را فعال کرده است؛ الگویی که این‌بار با پاسخ صریح مقامات ایرانی، با هشدار جدی درباره تبعات امنیتی و منطقه‌ای مواجه شده است.

نخستین فرمان اجرایی زهران ممدانی، شهردار نیویورک، با لغو دستورات دوره اریک آدامز آغاز شد؛ تصمیمی که ممنوعیت تحریم و خروج سرمایه از اسرائیل را پایان داد.

صادرات غیرنفتی ایران در هشت‌ماهه امسال به مرز 37 میلیارد دلار رسید؛ چین در صدر شرکای تجاری ایستاد و عراق، امارات و ترکیه ستون‌های منطقه‌ای صادرات کشور شدند.

در حالی که عربستان سعودی، امارات و مصر به سرعت در حال تثبیت جایگاه خود به عنوان قطب‌های گردشگری هستند، ایران با داشتن یکی از غنی‌ترین میراث‌های فرهنگی و تاریخی جهان، جاذبه‌های طبیعی متنوع و موقعیت جغرافیایی ممتاز، هنوز نتوانسته از ظرفیت عظیم گردشگری خود بهره‌برداری کند.

آمارهای تازه جهانی نشان می‌دهد با وجود دهه‌ها شعار برابری جنسیتی، زنان هنوز سهمی ناعادلانه از درآمد، دستمزد و قدرت اقتصادی در غرب دارند؛ شکافی ساختاری و پرهزینه.

سال سخت به آخر رسید؛‌ سالی که انتظار بشر برای صلح و آرامش و عدالت را بازهم به تعویق انداخت و حوادث و رخدادهایی تلخ و تکان دهنده رقم زد. سالی که شاید درست ترین عنوان برایش «سال زورگویی با وعده صلح گرایی» باشد. این سال، برای ایران و غرب آسیا نیز تحفه‌ای غیر از ویرانی و ترس و تجاوز نداشت.

توهین، فحاشی، پرتاب سنگ و بطری و حتی بروز شعارهای قومیتی و سیاسی به پدیده‌ای تکرارشونده در فوتبال ایران تبدیل شده است؛ رفتاری که با وجود جریمه‌های سنگین، احکام انضباطی و محرومیت‌های مکرر مهار نشده و هر فصل در شکلی تازه بازمی‌گردد. این تکرار، پرسشی جدی را پیش می‌کشد:ریشه بحران در رفتار هواداران است یا در نبود زیرساخت شناسایی فرد خاطی و فقدان بازدارندگی واقعی؟