یادداشت

به نظر می رسد بازی باکارت انسداد تنگه هرمز، آنگاه به یک عامل بازدارنده قوی وتعیین کننده تبدیل میشودکه عام وغیرقابل نقض وغیرمشروط باشد.چه بسامستثنا کردن برخی کشورها ازممنوعیت عبورازتنگه هرمز،آرام آرام آنقدر زیادشود که خود به قاعده تبدیل شودواثر بازدارندگی خودرااز دست بدهد.طبیعی است به مجردتضعیف قدرت بازدارندگی این تصمیم،کارآمدی این راهبردهم مختل وبلااثرمیشود.

مهم‌ترین و محوری‌ترین معیار در نوع عمل سیاسی‌ و مدیریتی شهید شمخانی، «تأمین منافع و امنیت ملی پایدار ایران»‌ بود و همین عهد و التزام، از او یک انقلابی میهن‌دوست ساخت؛‌ شخصیتی مستقل، با نگاهی راهبردی،‌ رویه‌ای معتدل، مدیریتی خلاق و نوآور، روحیه ای ملی،‌ جوهره ای جهادی و خستگی نشناس، و البته بردبار و بی‌اعتنا به تهمت‌زنی‌ها و شایعه‌سازی‌ها.

درپی حملات هماهنگ آمریکا واسرائیل به ایران بامداد روز دوشنبه 25 اسفندماه صدای انفجار در نقاط مختلف تهران شنیده شد. همچنین معاون سیاسی امنیتی استاندار قم از اصابت پرتابه های دشمن به خارج از شهر قم خبر داد.

آنچه امروز در ایران در حال شکل‌گیری است، مدل جدیدی از حکمرانی امنیتی مردم‌پایه است؛ الگویی که در آن قدرت نظامی از اقتدار اجتماعی تغذیه می‌کند. راهپیمایی حماسی روز قدس، نماد روشن و معناداری از این مدل نوین قدرت ملی بود.

پیام اخیر رهبر معظم انقلاب را باید فراتر از یک پیام حماسی یا عاطفی ارزیابی کرد. این پیام در بطن تحولات جاری، حاوی سه لایه مهم اجتماعی، سیاسی و راهبردی است؛ از تجلیل کم‌سابقه از مردم تا تاکید بر جبران خسارت‌ها و نیز ترسیم خطوط بازدارندگی در برابر دشمن، که می‌تواند مبنای یک نقشه راه ملی در مرحله پیش‌رو باشد.

راهپیمایی روز قدس امسال در شرایطی برگزار شد که ایران از 9 اسفند درگیر جنگ تحمیلی آمریکایی ـ صهیونیستی با حملات هوایی، موشکی و پهپادی است. با وجود بمباران‌ها و تهدیدهای مستمر، مردم میدان را ترک نکردند و با حضور گسترده در خیابان‌ها، پیام روشنی از شجاعت اجتماعی و شکست جنگ روانی دشمن مخابره کردند.

روز قدس 1404 در حالی برگزار می شود که منطقه شاهد یکی از پیچیده‌ترین رویارویی‌های سال‌های اخیر است؛ جنگ تحمیلی محور آمریکایی–صهیونیستی علیه ایران، پاسخ قاطع تهران، تداوم مقاومت غزه و همبستگی جبهه مقاومت، معادلات امنیتی منطقه را وارد مرحله‌ای تازه کرده و هندسه جدیدی از بازدارندگی را شکل داده است.

صدور پیام‌های تهدیدآمیز از سوی رئیس جمهور آمریکا علیه تیم ملی فوتبال ایران، اتفاقی بسیار نادر و در تاریخ ورزش جهان بی‌سابقه است. این اقدام نه تنها عرف دیپلماتیک و ورزشی را نقض کرده، بلکه نشان‌دهنده نگاهی ابزاری و سیاسی به ورزش است.

همزمان با جنگ تحمیلی آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران که از نهم اسفند با حملات هوایی و ترور مقام معظم رهبری و برخی فرماندهان عالی‌رتبه آغاز شد، نشانه‌هایی از رقابت پنهان میان عربستان و امارات نیز آشکار شده؛ رقابتی که در سایه این جنگ منطقه‌ای، به عرصه‌ای برای تسویه‌حساب‌های ژئوپلیتیکی دو کشور عربی خلیج فارس تبدیل شده است.

آنچه در ظاهر، حمله به مراکز ایست و بازرسی میدانی تلقی می‌شود، در عمق خود تلاشی است برای آسیب‌زدن به اعتماد عمومی نسبت به سازوکار امنیت پایدار ایران. اما واقعیت‌های میدانی و ساختاری نشان می‌دهد این محاسبه دقیقاً بر مبنای سوءبرداشت از ماهیت امنیت در ایران بنا شده است.