یادداشت

درز هم‌زمان روایت سه رسانه جریان اصلی آمریکا از ارزیابی منفی عالی‌ترین مقام نظامی این کشور درباره جنگ با ایران، یک خبر معمولی نیست؛ این یک پیام هشداردهنده از درون ساختار قدرت آمریکاست که نشان می‌دهد جنگ، پرهزینه‌تر و کنترل‌ناپذیرتر از آن چیزی است که ترامپ قصد دارد در افکار عمومی باز نمایی کند.

آمریکا برای حمله به ایران مشکل لجستیک ندارد؛ مسئله، سناریویی است که پایانش دیده نمی‌شود. پاسخ ایران، امنیت اسرائیل، واکنش گروههای مقاومت، بازار انرژی، رفتار اروپا و سرنوشت پرونده هسته‌ای، آن‌قدر عدم‌قطعیت ایجاد کرده‌اند که «ضربه اول» آسان‌تر از مدیریت پیامدهای آن به نظر می‌رسد.

ادعای بنیامین نتانیاهو درباره تشکیل محور جدید در خاورمیانه در آستانه سفر مودی به فلسطین اشغالی بیش از آنکه واقعیت داشته باشد، نمایشی تبلیغاتی برای فرار از بحران‌های داخلی و بین‌المللی و ایجاد دوگانه کاذب شیعه و سنی است.

با ادامه تجاوزات رژیم صهیونیستی و فشارهای اقتصادی و سیاسی آمریکا، فرانسه و عربستان، لبنان در آستانه انتخابات پارلمانی مقاومت خود را نشان می‌دهد. مخالفت نبیه بری با تعویق انتخابات، شکست طرح‌های ضد مقاومتی و محبوبیت حزب الله، چشم‌انداز لبنان را روشن می‌سازد.

انتخابات شوراهای شهر پیش‌رو می‌تواند به نوعی آزمون برای اراده اصلاح در حکمرانی تبدیل شود. اگر در این انتخابات فضای رقابت گسترده‌تر شود و چهره‌های مختلف امکان حضور پیدا کنند، این پیام به جامعه منتقل خواهد شد که حاکمیت در حال بازنگری در برخی رویه‌هاست و به دنبال تقویت رابطه با مردم است. چنین پیامی در شرایط کنونی کشور اهمیت زیادی دارد.

تهران 1000 دستگاه ماینر غیرمجاز را امحاء کرد؛ این اقدام معادل مصرف برق 13 هزار مشترک صرفه‌جویی شد و 121 مزرعه غیرمجاز نیز کشف شد.

رأی 6 به 3 دیوان عالی آمریکا علیه تعرفه‌های ترامپ و سقوط محسوس محبوبیت او، کاخ سفید را در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای با بحران مشروعیت مواجه کرده است. در این شرایط، برجسته‌سازی تقابل با ایران بیش از آنکه راهبردی واقعی باشد، تلاشی پرهزینه برای گریز از بحران داخلی است.

سفر پیش‌روی نارندرا مودی، نخست‌وزیر هند به سرزمین‌های اشغالی، در ظاهر حامل اهداف نظامی و اقتصادی است؛ اما در بطن خود با ریسک‌های سیاسی، اجتماعی و بین‌المللی همراه شده است. همزمان، بنیامین نتانیاهو نیز این دیدار را فرصتی برای فرار از انزوای فزاینده می‌بیند؛ فرصتی که تحقق آن با ابهامات جدی روبه‌روست.

دانشگاه نهادی حساس و ظریف است و هرگونه مداخله شتاب‌زده می‌تواند تعادل آن را بر هم بزند. تجربه نشان داده است که ورود بازیگران بیرونی به مناقشات درون دانشگاهی، اغلب به پیچیده‌تر شدن بحران انجامیده است. نهادهای سیاسی، رسانه‌ای و حتی امنیتی باید درک کنند که حفظ حریم دانشگاه یک ضرورت ملی است.

وقتی نماینده ویژه آمریکا صراحتاً از «شگفتی ترامپ از مقاومت ایرانی‌ها» سخن می‌گوید، در واقع ستون اصلی سناریوی فشار حداکثری فرو می‌ریزد. این اعتراف نشان می‌دهد پروژه تسلیم‌سازی ایران نه‌تنها محقق نشده بلکه برآوردهای کاخ سفید را با خطای محاسباتی جدی مواجه کرده است.