یادداشت

ماه‌ها قدرت‌نمایی نظامی، اتهام‌زنی قضایی، توقیف نفتکش‌ها و عملیات روانی آمریکا علیه ونزوئلا، در نهایت به حمله نظامی و ربایش مادورو انجامید؛ اما واکنش ساختار قدرت در کاراکاس نشان داد که برخلاف روایت ترامپ، نه تسلیمی رخ داده و نه تغییری واقعی در معادله قدرت ایجاد شده است.

ابلاغ و آغاز اجرای طرح کالابرگ الکترونیک را می‌توان یکی از مهم‌ترین و در عین حال شجاعانه‌ترین تصمیمات اقتصادی–اجتماعی دولت در سال‌های اخیر دانست؛ تصمیمی که اگر درست طراحی، دقیق اجرا و به‌موقع اصلاح شود، می‌تواند همزمان سه مسئله مزمن اقتصاد ایران را هدف بگیرد: امنیت غذایی، عدالت در توزیع یارانه و مهار رانت‌های ساختاری.

کمیسیون تلفیق بودجه با تصویب افزایش پلکانی معکوس حقوق‌ها در سال 1405، مسیر جدیدی برای ترمیم معیشت حداقل‌بگیران و کاهش شکاف دریافتی میان حقوق‌ها ترسیم کرده است.

پس از حمله نظامی آمریکا به ونزوئلا و تحولات اخیر در ابن کشور و هم‌زمان با اظهارات تهدیدآمیز دونالد ترامپ درباره نحوه مواجهه ایران با اعتراضات اجتماعی، این پرسش جدی مطرح شده است که آیا تهران می‌تواند هدف بعدی ماجراجویی‌های واشنگتن باشد یا آنچه در جریان است، بخشی از یک جنگ ترکیبی و فشار چندلایه است.

نظرسنجی تازه اسرائیل نشان می‌دهد بن‌بست سیاسی ادامه دارد و نه ائتلاف نتانیاهو و نه مخالفان توان تشکیل دولت را ندارند، تهدیدی برای ثبات منطقه‌ای.

تجاوز نظامی آمریکا به ونزوئلا در آغاز سال میلادی، هم‌زمان با ادعاهای صلح‌طلبانه واشنگتن، نشانه ورود این کشور به فاز جدیدی از جنگ سخت و ادراکی است؛ اقدامی که نه از موضع قدرت، بلکه محصول شکست‌های راهبردی و سکوت جهانی در برابر قانون‌شکنی‌های پیشین آمریکاست.

تهدید دونالد ترامپ به «نجات معترضان» در ایران، در حالی مطرح می‌شود که کارنامه آمریکا از کودتا و جنگ تا تحریم و مداخله، روایت متفاوتی از این ادعای به اصطلاح انسان‌دوستانه ارائه می‌دهد.

اعتراضات اخیر بیش از آنکه پدیده‌ای تازه باشد، ادامه مسیری ناتمام است که از آبان 1398 آغاز شد؛ مسیری با ریشه‌های عمیق اقتصادی. اما این‌بار، صدای معیشت در میان هیاهوی بازیگران خارجی و پروژه‌های سیاسی چنان پیچیده شده که مطالبه واقعی مردم در معرض فراموشی قرار گرفته است .

سیره امام علی(ع) به ما می‌آموزد اعتراض حق مشروع مردم است، ابزار اصلاح و بازخورد اجتماعی محسوب می‌شود و حکمرانی مطلوب، حکمرانی‌ای است که اعتراض را مدیریت، هدایت و بهره‌برداری راهبردی می‌کند، نه آنکه سرکوب یا نادیده بگیرد. این بینش، پایه‌ای برای حکمرانی هوشمندانه و مقاوم در برابر بحران‌های اجتماعی و اقتصادی است.

روز پدر، با این نگاه، یادآور تعهد اجتماعی و خانوادگی ماست؛ فرصتی برای درک تحولات نقش پدری و تمرکز بر راهکارهای راهبردی که نه تنها فرد، بلکه کل جامعه را توانمند می‌سازد. حکمرانی مطلوب خانواده نیازمند توجه همزمان به ابعاد فرهنگی، اقتصادی، اجتماعی و قانونی است تا پدران بتوانند مسئولیت‌های خود را به شکل مؤثر، پایدار و متوازن ایفا کنند.