یادداشت

گزارش جدید مؤسسه استکهلم از رشد بی‌سابقه هزینه‌های نظامی جهان حکایت دارد؛ روندی که در سایه تنش‌های جهانی تشدید شده است. در این میان، ایران با ارائه الگویی بومی مبتنی بر تاب‌آوری ملی و ظرفیت‌های ژئوپلیتیک، رویکردی متفاوت از امنیت پایدار را به نمایش گذاشته است.

آنچه امروز از زبان صدراعظم آلمان شنیده می‌شود، در واقع اعترافی دیرهنگام به یک حقیقت قدیمی است: ایران را نمی‌توان با الگوها و کلیشه‌های ساده تحلیل و مهار کرد. کشوری با این حجم از ظرفیت ژئوپلیتیک و تجربه تاریخی، نه با فشار صرف از میدان خارج می‌شود و نه با تهدید یک‌جانبه تسلیم. هر راهبردی که این واقعیت را نادیده بگیرد، دیر یا زود محکوم به شکست محاسباتی است.

شاید سخن گفتن رئیس‌جمهور از ضرورت صرفه‌جوی در مصرف انرژی و برق در میانه هیاهوی سیاست و جنگ و مذاکرات، برای برخی حاشیه‌پردازی غیرضروری به نظر بیاید اما باید دانست که این هشدارها ناشی از درک درست شرایط کشور بود. گاهی سرنوشت کشور نه فقط در میزهای مذاکره یا میدان‌های نبرد، بلکه در خانه‌هایی رقم می‌خورد که تصمیم می‌گیرند مسئولانه‌تر مصرف کنند.

در میانه بحران اقتصادی و کاهش نقش جهانی بریتانیا، گزارش‌هایی از تلاش دولت استارمر برای تصویب قوانین جدید ضدتروریستی منتشر شده است؛ اقدامی که همزمان با فشارهای داخلی و نارضایتی عمومی، به‌عنوان تلاشی برای انحراف افکار عمومی و پیشبرد اهداف سیاسی خارجی ارزیابی می‌شود.

همه فعالان سیاسی، به‌ویژه آنان که به سطوح بالای قدرت نزدیک‌اند، باید بدانند که انتساب سخنی به مقام معظم رهبری، حتی اگر انتساب صائبی هم باشد، وظیفه نهادهای مسئول این کار است ولاغیر. رعایت چنین تقسیم کار دقیقی، شرط تأمین مصلحت نظام و ضامن حفظ منافع ملی است.

پس از ناکامی ایالات متحده آمریکا در بازگشایی تنگه هرمز با ابزار نظامی، محاصره دریایی به‌عنوان اهرم جدید فشار علیه جمهوری اسلامی ایران فعال شد؛ اما انسداد 40روزه تنگه هرمز پیش از برقرار شدن محاصره دریایی اقتصاد جهانی را با موجی از بی‌ثباتی و هزینه‌های فزاینده روبه‌رو کرده که در شرایط جدید تشدید خواهد شد.

در اقتصادهای تحت فشار، قدرت واقعی نه فقط در منابع، بلکه در رفتار جامعه نهفته است. هر میزان که این رفتار به سمت عقلانیت، همکاری و مسئولیت‌پذیری حرکت کند، ظرفیت کشور برای عبور از بحران‌ها افزایش می‌یابد. و این همان نقطه‌ای است که اقتصاد مقاومتی از یک مفهوم نظری، به یک واقعیت اجتماعی تبدیل می‌شود.

در میانه بحران‌های فزاینده جهانی، از جنگ‌های منطقه‌ای تا بحران انرژی و غذا، نشانه‌های تقابل دو الگوی متضاد بیش از هر زمان آشکار شده است؛ الگویی مبتنی بر غارت سازمان‌یافته توسط آمریکا و رژیم صهیونیستی و الگویی متکی بر مقاومت، خوداتکایی و بازتعریف نظم منطقه‌ای که مسیر آینده معادلات قدرت را تعیین می‌کند.

از جدیدترین هذیان‌های رئیس‌جمهور متوهم آمریکا القای وجود «آشفتگی» در عالی ترین سطوح حاکمیتی ایران و بین مقامات ارشد نظام است. او به تازگی وضعیت سیاست داخلی ایران را با تعبیر «آشفته» توصیف کرده و با در سایه یک دوگانه عوام‌پسند تحت عنوان تندرو و میانه‌رو، خواسته است تصویری متزلزل و متلاطم از ساختار سیاسی ایران ترسیم کند.

جنگ با ایران، اقتصاد رژیم صهیونیستی را با شوک بی‌سابقه‌ای مواجه کرده؛ از سقوط شدید گردشگری و رکود کسب‌وکارها تا افزایش کسری بودجه و خسارات میلیارددلاری، نشانه‌های یک بحران عمیق اقتصادی به‌وضوح دیده می‌شود.