یادداشت

ایران با دستیابی به فناوری تولید هم‌زمان دو داروی راهبردی بیماران هموفیلی، در کنار معدود کشورهای جهان قرار گرفته؛ دستاوردی که علاوه بر ارتقای توان علمی، امنیت دارویی و دسترسی پایدار بیماران به درمان را نیز تقویت می‌کند.

طرح جدید آمریکا برای ایجاد کریدورهای انرژی، بیش از آنکه راهکاری اقتصادی برای کاهش وابستگی به تنگه هرمز باشد، تلاشی برای بازتولید نفوذ سیاسی، تثبیت حضور نظامی، وابسته‌سازی اقتصادی کشورهای منطقه و پیوند دادن زیرساخت‌های انرژی به منافع رژیم صهیونیستی است.

بر اساس گزارش منابع اطلاعاتی و نظامی نزدیک به پنتاگون همزمان با ادامه جنگ آمریکا علیه ایران، موارد استنکاف از اجرای دستور، مخالفت با جنگ و برخوردهای انضباطی در ارتش آمریکا به‌طور بی‌سابقه‌ای افزایش یافته است.

در صورت تشدید محاصره دریایی، ایران می‌تواند با تلفیق بازدارندگی، تنوع‌بخشی به مسیرهای تجارت و بهره‌گیری از ظرفیت‌های ژئوپلیتیکی، هزینه این اقدام را افزایش داده و اثرات آن را به حداقل برساند.

اظهارات اخیر جی‌دی ونس درباره نقش رژیم صهیونیستی در تداوم جنگ با ایران، بیش از آنکه نشانه فاصله واشنگتن از تل‌آویو باشد، اعترافی ناخواسته به عمق نفوذ ساختاری اسرائیل در سیاست آمریکا و تلاشی برای مدیریت افکار عمومی و ترمیم جایگاه جمهوری‌خواهان است.

شاید مهم‌ترین پیام بیست‌وهفتم تیر، سالروز پذیرش قطعنامه 598، برای ایران امروز این باشد که یک ملت بداند چه زمانی باید بجنگد، چه زمانی باید مذاکره کند و در هر دو حال، از حفظ ایران، صیانت از استقلال و تأمین منافع ملی عقب نشینی نکند. امروز هم ایران به شجاعت جنگ، اگر جنگ بر او تحمیل شود و شجاعت صلح، اگر صلح بتواند دستاوردهای میدان را تثبیت کند، نیاز دارد.

بررسی شاخص آلودگی نوری شبانه در شهرهای جهان نشان می‌دهد تهران با امتیاز 75.2 در جایگاه سی‌وهشتم قرار گرفته؛ وضعیتی که علاوه بر محو آسمان شب، سلامت انسان و اکوسیستم را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد.

اصرار دونالد ترامپ بر طرح ادعای دخالت خارجی در انتخابات آمریکا، بیش از آنکه بازتاب یک نگرانی امنیتی باشد، تلاشی برای مدیریت افکار عمومی، پوشاندن ناکامی‌های داخلی، کاهش هزینه شکست احتمالی جمهوری‌خواهان و توجیه سیاست‌های مداخله‌جویانه واشنگتن در عرصه بین‌المللی است.

با ناکامی آمریکا و اسرائیل در تحقق اهداف جنگ پرشدت، معادله وارد مرحله‌ای تازه شده است؛ مرحله‌ای که در آن واشنگتن با کاهش شدت عملیات و تقویت پدافند منطقه‌ای، به دنبال فرسایش توان نظامی، لجستیکی و اجتماعی ایران است. پاسخ تهران نیز باید هزینه جنگ را به حامیان منطقه‌ای آمریکا بازگرداند.

وقتی یک سیاست‌پیشه، نسخه حمله نظامی به ایران می‌پیچد و همزمان برای قربانیان مظلوم یا آسیب‌دیدگان ناشی از همان سیاست‌ها سوگواری می‌کند، دچار یک تناقض وجودی است. اگر حملات نظامی به ایران «ضروری» است، پس مرثیه‌سرایی برای تبعات آن، ریاکاری محض است؛ و اگر آن حملات «فاجعه‌بار» است، پس چرا سال‌ها برای تحقق آن‌ها لابی‌گری شده است؟