یادداشت

نقشه نرخ مشارکت اقتصادی در تابستان 1404 نشان می‌دهد اقتصاد ایران با شکاف‌های عمیق منطقه‌ای روبه‌روست؛ جایی که برخی استان‌ها پیشتاز و برخی عملاً بیرون از چرخه کار مانده‌اند.

در شرایطی که احیا و تقویت سرمایه اجتماعی در ایران، با موانعی جدی روبروست باید از تمام ظرفیت‌های تاریخی و مناسکی و آیینی و ملی بهره گرفت تا این سرمایه اجتماعی افزوده شود. شادی، امید، و همدلی،‌ پیشنهاد یلدای ایرانی برای تقویت سرمایه اجتماعی است. یلدا امانتی تاریخی در دست ماست. باید قدردانش باشیم و آن را امانتدارانه به تاریخ فردای میهن تحویل بدهیم.

وقتی رئیس‌جمهور از تلفات سالانه 17 تا 20 هزار نفری جاده‌ها حرف می‌زند و می‌گوید انگار هر روز یک هواپیما سقوط می‌کند و همه مسافرانش می‌میرند و ما بی‌خیال هستیم، در واقع روی زخمی قدیمی اما عمیق دست می‌گذارد؛ زخمی که سال‌هاست خون می‌دهد، اما دیگر فریاد نمی‌زند. مرگ جاده‌ای در ایران، به شکلی خطرناک، عادی شده است.

حملات اخیر آمریکا به سوریه نه نشانه اقتدار، بلکه تلاشی حساب‌شده برای پوشاندن شکست‌های راهبردی، احیای روایت جعلی مبارزه با تروریسم و توجیه تجاوزگری‌های جدید است؛ روایتی که از غزه تا دمشق و از ونزوئلا تا بیروت امتداد می‌یابد.

جدیدترین رتبه‌بندی لایدن 2025 نشان می‌دهد ایران با بیشترین تعداد دانشگاه‌های برتر، جایگاهی ممتاز در نقشه علم جهان اسلام یافته و رقابت علمی را به مرحله‌ای تازه رسانده است.

انباشت بی‌سابقه طلا توسط بانک‌های مرکزی جهان، به‌ویژه از مسیرهای غیررسمی، نشانه‌ای روشن از تزلزل اعتماد به نظم پولی دلاری و حرکت به‌سوی دارایی‌های امن است.

هفته گذشته بازارهای مالی ایران شاهد جابه‌جایی معنادار بازدهی بودند؛ جایی که طلا و سکه پیشتاز شدند، بورس رشد متوازن‌تری داشت و بیت‌کوین تنها بازار منفی بود.

نمودار هرم ثروت جهانی 2024 تصویری عریان از نابرابری ساختاری ارائه می‌دهد؛ جایی که اقلیتی بسیار کوچک، مالک بخش اعظم دارایی‌های جهان شده‌اند.

نشست پاریس با ادعای حمایت از ارتش لبنان، در عمل ادامه همان الگوی غربی است که خلع سلاح مقاومت را جایگزین امنیت واقعی می‌کند. بی‌تفاوتی در برابر تجاوزات اسرائیل و تجربه سوریه نشان می‌دهد این مسیر، لبنان را به سمت بی‌ثبات‌سازی هدایت می‌کند نه ثبات.

آنچه طی دوسال اخیر در غزه گذشت، یا آنچه در خلال جنگ 12 روزه توسط آمریکا و اسراییل علیه ایران گذشت، یا آنچه در قالب محاصره‌ها و تحریم‌های فلج‌کننده علیه کشورها اعمال می‌شود، مصادیقی از خشونت عریان و افراط‌گرایی عیان دولتی است که در ماهیت، تفاوت چندانی با خشونت گروه‌های مثل داعش ندارد.