یادداشت

وطن برای من، تا سالیان سال، حتی تا همین یک سال پیش، آن حکایت کودکی دهخدا را به یادم می‌آورد که پدرش گفته بود: وطن‌داری آموز از ماکیان... وطن برای من در آن سال‌های کودکی فقط همین تصویر انتزاعی بود از حکایت دهخدا. وطن اما این روزها دیگر برایم یک تصویر انتزاعی از یک حکایت کودکانه نیست.

ادامه جنگ تحمیلی آمریکایی–صهیونیستی علیه ایران، با گذشت پنج هفته، نه‌تنها ادعاهای اولیه پیروزی سریع را بی‌اعتبار کرده، بلکه با افزایش اعترافات مقامات نظامی و سیاسی طرف مقابل، نشانه‌هایی از فرسایش ساختاری و بحران راهبردی در جبهه متجاوزان را آشکار ساخته است.

فرجام و یا آغاز بسیاری از روندهای جدید به نحوه پایان این جنگ بستگی دارد؛ این که جنگ در چندمین روز خود به پایان برسد، نباید پرسش امروز ما باشد چراکه پیروز جنگ تنها طرفی است که با گذشت زمان بتواند پایداری بیشتری از خود نشان دهد. راهبرد مقاومت در زمان، از طریق حفظ پایداری و همبستگی در داخل و تداوم خط آتش در میدان، رمز اصلی پیروزی در این جنگ نابرابر است.

افشاگری مشاور ترامپ درباره مطالبه هزینه‌های جنگ از کشورهای عربی، بار دیگر ماهیت واقعی سیاست امنیت‌فروشی آمریکا را آشکار ساخت؛ رویکردی که نه‌تنها امنیت‌ساز نبوده بلکه زنجیره‌ای از وابستگی، تحقیر و ناامنی را برای دولت‌های منطقه رقم زده است.

تصمیم پنتاگون برای انتقال احتمالی تسلیحات از اوکراین به غرب آسیا، تنها یک جابه‌جایی لجستیکی نیست، بلکه نشانه‌ای از تغییر در اولویت‌های راهبردی آمریکا و اعترافی تلویحی به ناکامی‌های میدانی است؛ تحولی که پیامدهای عمیقی برای معادلات امنیتی منطقه و نظام بین‌الملل خواهد داشت.

مقاومت ملت بزرگ ایران، با تکیه بر انسجام ملی، اقتدار نظامی و تاب‌آوری اقتصادی در برابر متجاوزان آمریکایی-صهیونیستی و برخی کشورهای عربی خلیج فارس ادامه دارد. در این میان، ترامپ با خودشیفتگی و ناتوانی در فهم واقعیت‌ها، جنگ را به‌طور روزانه به افکار عمومی می‌فروشد، در حالی که این تصویر، کاملاً از واقعیت میدان جنگ فاصله دارد.

استقامت مناسب در برابر حمله نظامی امریکا و رژیم صهیونی علیه سرزمینمان موجب آغاز موجی از تحلیل‌ها پیرامون سؤالات متعددی از جمله این سوال شده که تا کجا باید به جنگ ادامه داد؟

تصمیم اخیر شورای امنیت ملی عراق برای اعطای «حق پاسخ» به حشد الشعبی و سایر نیروهای نظامی و امنیتی، نشانه ورود رسمی بغداد به فاز جدیدی از تقابل با آمریکا و اسرائیل است؛ تحولی که می‌تواند موازنه قدرت منطقه‌ای را تغییر داده و جبهه‌ای تازه در معادلات امنیتی غرب آسیا ایجاد کند.

اظهارات اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا، درباره جنگ با ایران و گزینه‌های مدنظر دونالد ترامپ، بیش از آنکه بر واقعیات استوار باشد، بازتابی از تلاش برای پنهان‌سازی شکست‌های میدانی و مهار پیامدهای سیاسی و اقتصادی آن است.

در آستانه پایان یافتن ضرب‌الاجل 48 ساعته دونالد ترامپ برای حمله به زیرساخت‌های برق ایران در صورت باز نشدن تنگه هرمز، او با اعلام مهلت پنج روزه و ادعای مذاکرات «سازنده»—که از سوی تهران تکذیب شد—تاکتیک جدیدی در برابر استیصال ناشی از محدود شدن راه های برون رفت از بن بست خود ساخته ارائه کرد.