یادداشت

گزارش اخیر CBS News درباره حمایت احتمالی آمریکا از حمله اسرائیل به ایران، درست در آستانه مذاکرات ژنو منتشر شده؛ تهدیدی که بیش از آن‌که نشانه قدرت باشد، بازتاب تلاش واشنگتن برای فشار بدون پرداخت هزینه و حفظ مصونیت از تبعات درگیری است.

نشست اخیر کنفرانس امنیتی مونیخ به‌جای ایفای نقش سکوی گفت‌وگوی امنیتی، به صحنه‌ای برای تقابل سیاسی با ایران بدل شد. این رویکرد نه‌تنها بیانگر خطای محاسباتی اروپا درباره تحولات داخلی ایران است، بلکه نشانه‌ای از افول جایگاه راهبردی آن در نظم نوین جهانی محسوب می‌شود.

همزمانی ژست نظامی واشنگتن با پیام‌های آشکار درباره «فشار معیشتی» بر ایرانیان نشان می‌دهد معادله اصلی آمریکا نه جنگ مستقیم، بلکه مهندسی فرسایش اقتصادی و اجتماعی است. آرایش ناوها بیش از آنکه مقدمه درگیری باشد، ابزار چانه‌زنی برای تحمیل مطالبات حداکثری در میز مذاکره است.

علیرضا نثاری در گفت و گو با نورنیوز درباره وضعیت تراستی ها با اشاره به عدم بازگشت بخشی از منابع حاصل از فروش نفت تأکید کرد : تأخیر در واریز این مبالغ با اعتراض جدی نمایندگان روبه‌روست. وی هشدار داد اگر نفت تحویل شده و پول بازنگردد، شائبه فساد شکل می‌گیرد و مجلس موضوع را پیگیری خواهد کرد.

نشست اخیر کنفرانس امنیتی مونیخ بیش از آنکه تریبون گفت‌وگو برای امنیت جهانی باشد، صحنه بروز شکاف‌های عمیق آتلانتیکی، بازتولید رویکردهای مداخله‌گرایانه و اصرار بر نظامی‌گری بود؛ نشانه‌ای روشن از بحران کارآمدی نظم موجود و ضرورت بازتعریف قواعد بازی در نظام بین‌الملل.

در پشت صحنه ترامپیسم، یک «پدرخوانده» در حال قدرت‌گیری است؛ چهره‌ای که بی‌آنکه در رأس رسمی حزب باشد، مسیر تصمیم‌ها را جهت می‌دهد و می‌کوشد قهرمان صحنه را هدایت کند. نقشی که می‌تواند اتحاد را به تقابل بدل کند.

گزارش تازه شاخص «هزینه زندگی 2026» نشان می‌دهد برمودا، سوئیس و سنگاپور در صدر گران‌ترین نقاط جهان‌اند؛ جایی که تمرکز ثروت، وابستگی به واردات و بازار اجاره، هزینه‌ها را از نیویورک هم بالاتر برده است.

داده های منتشر شده در باره امید به زندگی در 30 اقتصاد بزرگ جهان نشان می‌دهد پیوند توسعه اقتصادی و طول عمر، مستقیم و قطعی نیست؛ مقایسه با آمار رسمی ایران نیز ابعاد تازه‌ای را آشکار می‌کند.

سیاست مهربانی عبارت است از حکمرانی با رویکرد بازسازی اعتماد عمومی، تمرکز بر همدلی با مردم و ایجاد فرصت‌های واقعی برای مشارکت، آزادی عمل اجتماعی و سیاسی شهروندان و بهبود معیشت. این سیاست مبتکرانه می‌تواند به عنوان یک راهبرد عملی برای افزایش اعتماد عمومی و سرمایه اجتماعی و نیز تقویت مشروعیت دولت تحلیل شود.

در حالی که رقابت قدرت‌های اقتصادی برای افزایش ذخایر طلا شدت گرفته، ایران با بیش از 320 تُن ذخیره رسمی در بازه رتبه‌های 20 تا 25 جهان ایستاده؛ جایگاهی معنادار در هندسه امنیت مالی جهانی.