یادداشت

تصمیم رییس جمهور آمریکا برای اجرای «پروژه آزادی» درتنگه هرمز، فراتر از یک مأموریت امنیتی، نشانه ورود به بازی چندلایه‌ای است که در آن روایت‌های بشردوستانه با نمایش قدرت نظامی و اهداف سیاسی داخلی درهم آمیخته‌اند؛ مسیری که می‌تواند منطقه را به آستانه یک بی‌ثباتی پرهزینه سوق دهد.

گسترش اختلافات درونی در امارات و بروز آن در فضای رسانه‌ای، نشانه‌هایی از شکاف‌های عمیق سیاسی و اقتصادی را آشکار کرده است؛ شکاف‌هایی که برخی تحلیلگران از آن به‌عنوان زمینه‌ساز سناریوی تجزیه یاد می‌کنند.

دونالد ترامپ با افتخار اعلام کرده است: «مثل دزدان دریایی عمل می‌کنیم»؛ حالا همان دزد می‌خواهد با برچسب پروژه «آزادی»، امنیت ایجاد کند. تنگه هرمز جای عربده‌کشی دزدان دریایی مدرن نیست؛ دریادلان ایرانی قرن‌هاست پاسدار این آبراه‌اند و راه گوشمالی دزدان را خوب می‌دانند.

درست است که رسانه‌ها، مدام در حال تولید اطلاعات و خلق محتوا برای مردم هستند اما چیزی که می‌تواند نیاز عمومی و فراگیر مردم به «دانستن» را ارضا کند، حرف زدن مقامات و مسئولان با مردم است؛ حرف زدنی صادقانه، شفاف، واقع‌بینانه، اقناع‌کننده و امیدآفرین. صداقت با افکار عمومی، امتیاز دادن نیست؛ ابزار راهبردی برای حفظ تاب‌آوری ملی است.

شکاف فزاینده میان آمریکا و اروپا در سایه سیاست‌های ترامپ، جنگ اوکراین، تنش با ایران و اختلافات در ناتو، از تغییر راهبردی در مناسبات آتلانتیک و تزلزل اعتماد تاریخی دو طرف حکایت دارد.

آمریکا برای نخستین‌بار در برابر سه گزینه «جنگ، مذاکره و تداوم محاصره» قرار گرفته که هیچ‌کدام مطلوب نیست. در این میان، "جنگ محاصره‌ها "به صحنه‌ای تبدیل شده که با تغییر جهت فشارهای جهانی و برجسته شدن نقش تنگه هرمز، کفه ترازو را به نفع ایران سنگین‌تر کرده است.

اختلال در تنگه هرمز پس از تنش‌های نظامی، قیمت سوخت جت را جهش داد و موج تعطیلی، کاهش پرواز و تعدیل نیرو را به ایرلاین‌های جهانی و منطقه‌ای گسترش داد.

ترامپ با زبان حکومت می‌کند؛ زبانی که نه دیپلماتیک است، نه مؤدب، نه کلاسیک. او واژه را به دشنه تبدیل کرده است. تهدیدهای آخرالزمانی، تحقیرهای مستقیم و صراحت‌های عریان، اجزای یک معماری سیاسی‌اند که هدفش تسلط بر رسانه، مرعوب‌سازی رقیب، امتیازگیری در مذاکره و بسیج افکار عمومی داخلی است.

اعتراف صریح دونالد ترامپ به «دزدی دریایی» در توقیف نفتکش ایرانی، پرده از تناقضات سیاست‌های آمریکا برداشت؛ رویکردی که با ادعاهای بشردوستانه در تضاد است و همزمان، حقانیت مواضع ایران در تأمین امنیت منطقه و تنگه هرمز را برجسته می‌سازد.

اگر سربازان از مرزها پاسداری می‌کنند، معلمان از ذهن و روح جامعه پاسداری می‌کنند. کشور برای عبور از روزهای دشوار، به هر دو نیاز دارد. روز معلم در چنین شرایطی، فقط یک مناسبت فرهنگی نیست؛ یادآوری این حقیقت است که خط مقدم پایداری ملی، همیشه پرصدا و قابل رؤیت نیست. گاه در سکوت یک کلاس درس، آینده یک ملت حفظ می‌شود.