یادداشت

وقتی نماینده ویژه آمریکا صراحتاً از «شگفتی ترامپ از مقاومت ایرانی‌ها» سخن می‌گوید، در واقع ستون اصلی سناریوی فشار حداکثری فرو می‌ریزد. این اعتراف نشان می‌دهد پروژه تسلیم‌سازی ایران نه‌تنها محقق نشده بلکه برآوردهای کاخ سفید را با خطای محاسباتی جدی مواجه کرده است.

گزارش مؤسسه سی‌اس‌آی‌اس (CSIS) نشان می دهد، تنش‌ها بین ایران و ایالات متحده امریکا و اختلال در صادرات یا تنگه هرمز می‌تواند قیمت نفت را از افزایش ملایم تا جهش بی‌سابقه بیش از یک‌صد‌وسی دلار در هر بشکه برساند.

اظهارات اخیر مایک هاکابی درباره حق ادعایی «از نیل تا فرات» برای اسرائیل، همزمان با رونمایی دونالد ترامپ از شورای صلح غزه، پرده از تناقضی راهبردی برمی‌دارد؛ تناقضی که از شکاف میان شعار صلح و پروژه سلطه در غرب آسیا حکایت دارد.

افزایش بهای نفت به 71 دلار پس از رزمایش دریایی سپاه در تنگه هرمز، نشان داد هرگونه تهدید نظامی علیه ایران صرفاً یک سناریوی سیاسی نیست، بلکه می‌تواند به شوکی فراگیر در اقتصاد جهانی بدل شود؛ شوکی که طراحان جنگ بیش از همه از آن آسیب خواهند دید.

سکوت دموکرات‌ها در برابر احتمال جنگ با ایران، نه از سر بی‌تفاوتی بلکه حاصل یک محاسبه سرد سیاسی است. آن‌ها این مسیر را تله‌ای می‌دانند که ترامپ خود ساخته و ترجیح می‌دهند به‌جای خنثی‌سازی، اجازه دهند هزینه‌های آن سرمایه سیاسی او را بسوزاند.

برجسته‌سازی آرایش نظامی آمریکا در غرب آسیا و ضرب‌الاجل‌های 10 تا 15 روزه علیه ایران، بیش از آنکه نمایش قدرت باشد، نشانه شکاف عمیق میان کاخ سفید و افکار عمومی آمریکاست؛ شکافی که هر خطای محاسباتی را به بحرانی غیرقابل مهار برای واشنگتن تبدیل می‌کند.

عباس عراقچی وزیر امورخارجه کشورمان در گفت‌وگو با برنامه Morning Joe با تأکید بر اینکه «طرف آمریکایی خواستار غنی‌سازی صفر نشده است»، تصریح کرد تنها راه‌حل پرونده هسته‌ای ایران، مسیر دیپلماسی است و هیچ راه‌حل نظامی‌ای برای این موضوع وجود ندارد.

بازه‌سازی «10 تا 15 روزه» از سوی ترامپ فقط جنگ روانی نیست.وقتی شورای دفاع ایران پیام «اقدام پیش از حمله» مخابره کرده، این ادبیات می‌تواند به اشتباه محاسباتی ختم شود.ترامپ قبلاً هم وعده «کمک در راه» داد؛ اما عقب نشست.بازی با زمان، همیشه بی‌هزینه نمی‌ماند.

اعلام‌ ضرب‌الاجل 10 تا 15 روزه دونالد ترامپ برای توافق با ایران، بیش از یک تهدید لفظی است؛ بازی با زمان در فضایی است که خطای محاسباتی می‌تواند بحران‌ساز شود.

فشار حداکثری، تهدیدهای نظامی و نوسانات دیپلماتیک آمریکا در قبال ایران، بیش از آنکه معطوف به ساختن توافقی پایدار باشد، در خدمت تولید «پیروزی نمایشی» است. اما چنین رویکردی، به‌جای کاستن از تنش‌های ساختاری، اغلب به تعمیق بی‌اعتمادی می‌انجامد و بازیگران منطقه‌ای را به سمت گزینه‌های جایگزین سوق می‌دهد.