یادداشت

اروپا امروز قربانی سیاست‌هایی است که خود بنا نهاده است. همراهی چند دهه‌ای با واشنگتن، نقض معاهدات جهانی و معیارهای دوگانه در قبال اصول بین‌الملل، حقارتی را رقم زده که اکنون چون بومرنگ به سوی خود بازگشته و استقلال سیاسی و حیثیت بین‌المللی‌اش را تهدید می‌کند.

مواضع رئیس‌جمهور درباره اتفاقات دی‌ماه، خصوصاً نظراتی را که در جمع روحانیان بلندپایه کشور مطرح کرد، باید بسیار جدی گرفت. او به‌درستی بهبود معیشت را اولویت فوری می‌داند، اما هشدار می‌دهد که بدون بازسازی و نوسازی نهادهای اجتماعی مثل دین و فرهنگ و سیاست، هیچ اصلاح پایداری شکل نخواهد گرفت. این، نگاهی است که به‌جای «مدیریت بحران» به «پیشگیری ساختاری» می‌ اندیشد.

فرار صدها تا چند هزار داعشی از زندان الشدادی در شرق سوریه، کانون توجهات منطقه‌ای شده است. این رخداد در سایه اتهام‌زنی‌های متقابل طرفین درگیر و همزمان با تحولات منطقه‌ای، فرصتی برای بحران‌آفرینی جدید به دست طراحان خارجی داده است.

مانع‌تراشی داووس برای وزیر خارجه ایران، افشاگر هراس غرب از دیپلماسی پویا و انحطاط اخلاقی نهادهای جهانی است که با شعار گفت‌وگو، تداوم‌دهنده جنگ ادراکی و سیاست‌های یک‌جانبه هستند.

طرح «نحوه برگزاری تجمعات» با هدف اجرای اصل 27 قانون اساسی، پس از اعتراضات اخیر و لزوم تمایز مطالبات مشروع از اخلال در نظم، در مجلس درحال بررسی است تا بیان انتقادات مردم درفضای قانونی و منظم ممکن شود.کلیات این طرح بدون هیچ مخالفی تصویب شد و مجلس مشغول بررسی جزئیات است . نورنیوز با حسینعلی حاجی دلیگانی، نماینده شاهین‌شهر و طراح اصلی این طرح گفت‌وگو کرده است.

عین ساده‌انگاری است که اتفاقات تلخ اخیر را خاتمه‌یافته تلقی کنیم. طراحی جدید بیگانگان، لایه‌های مختلفی دارد و از ظرفیت‌های بالقوه فراوانی برخوردار است. دور از ذهن نیست که این طراحی، در شکل‌های دیگری، این بار با رنگ و ماهیتی متفاوت و نه لزوماً اقتصادی و معیشتی به اجرا دربیاید و بار دیگر غافلگیرانه ما را دچار شگفتی کنند.

با افزایش گمانه‌زنی‌ها درباره نقش‌آفرینی کشورهای منطقه در کاهش تنش ایران و آمریکا، توجه به چهارچوب‌های الزام‌آور میانجی‌گری ضروری است. ناباوری به طرف غربی، محوریت دیپلماسی همسایگی و لزوم حفظ آمادگی نظامی، الزامات اصلی در این مسیر پیچیده است.

تخلیه پایگاه عین‌الاسد توسط نیروهای آمریکایی، برخلاف ادعاهای غربی مبنی بر تنش‌زدایی داوطلبانه، اقدامی اجباری و ناشی از مطالبات عراق و اقتدار دفاعی ایران است که ضعف ساختاری واشنگتن را آشکار می‌سازد.

پس از شکست دشمن در جنگ 12 روزه و ناکام ماندن پروژه براندازی از طریق اغتشاشات داخلی، سناریوی جدیدی با عنوان فرسایش تدریجی می تواند در دستور کار دشمن قرار گیرد. هدف این سناریو شکستن اقتدار نظام و وادار سازی حکومت به تسلیم است.

اختصاص بودجه 2.7 میلیارد دلاری آمریکا برای افزایش غنی‌سازی، علاوه بر آشکارسازی طراحی این کشور برای «آپارتاید علمی» و انحصارگرایی، تهدیدی جدی علیه امنیت جهانی و آزمونی برای نهادهای بین‌المللی محسوب می‌شود.