یادداشت

تفاهم ایران و آمریکا در اسلام‌آباد، معادلات جدیدی را در غرب آسیا و اقتصاد جهانی رقم زده است؛ اما فرانسه با ادعاهای مداخله‌جویانه و زیاده‌خواهی‌های سیاسی، بیش از گذشته انزوای خود و شکاف در اروپا را آشکار می‌سازد.

پیامی که دریاسالار علی شمخانی یک سال پیش و در نخستین روزهای پس از ترور نافرجام منتشر کرد، امروز معنایی متفاوت یافته است. او در این متن ضمن سخن گفتن از حسرت «جا ماندن از قافله شهدا» و آمادگی برای فدا شدن در راه ایران، از نزدیک بودن «روز روشن پیروزی» نوشت؛ عبارتی که اکنون بیش از گذشته مورد توجه قرار گرفته است.

منبر حسینی فقط یک تریبون نیست؛ امانتی تاریخی است که طی قرن‌ها اعتماد مردم را با خود حمل کرده و ضامن ایمان و معرفت ایرانیان بوده است. سخنان یک مداح که با استفاده از تعبیر تلخ «تیغ و حلقوم»، مسعود پزشکیان را تهدید کرده، هر صاحب تریبونی را ملزم می‌کند تا از فرصت تریبون محرم در مسیر نفرت پراکنی و تفرقه افکنی گام برندارد.

تازه‌ترین آمارها نشان می‌دهد ارزش شرکت‌های هوش مصنوعی در برخی کشورها به بخش بزرگی از اقتصاد ملی آن‌ها تبدیل شده است؛ تایوان با ارزشی معادل بیش از دو برابر GDP، صدرنشین این رقابت جهانی است.

ناکامی آمریکا و اسرائیل در تحقق اهداف جنگ، از تضعیف بازدارندگی ایران تا تغییر معادلات منطقه‌ای، یک موفقیت راهبردی برای تهران رقم زد. اما پیروزی در میدان پایان کار نیست؛ اکنون آزمون اصلی آغاز شده است: تبدیل دستاوردهای جنگ به نتایج پایدار سیاسی، اقتصادی و امنیتی که بتواند موازنه جدید قدرت را تثبیت کند.

رژیم صهیونیستی در حالی با تداوم تجاوزگری می‌کوشد جنگ را به بخشی از حیات خود تبدیل کند که شکاف‌های داخلی، انزوای جهانی و تغییر موازنه به سود مقاومت، آن را با بحرانی کم‌سابقه در داخل و خارج روبه‌رو ساخته است.

لغو مذاکرات ایران و آمریکا در ژنو همزمان با تشدید حملات اسرائیل به لبنان، پرسش‌های تازه‌ای درباره آینده تفاهم اخیر و احتمال بازگشت درگیری‌ها ایجاد کرده است. هرچند تجربه جنگ 40 روزه احتمال جنگ انتخابی را کاهش داده، اما دینامیسم بحران همچنان می‌تواند منطقه را به سمت یک رویارویی ناخواسته سوق دهد.

جدیدترین آمار شبکه دیپلماتیک جهان نشان می‌دهد چین با 274 نمایندگی خارجی در صدر قرار دارد و ایران با 149 نمایندگی، جایگاهی بالاتر از سوئیس، عربستان و امارات کسب کرده است.

شاید مهم‌ترین خطای تحلیلی آن باشد که لغو مذاکرات سوئیس را به عنوان نقطه پایان یک روند تلقی کنیم. آنچه امروز مشاهده می‌شود، بیشتر به نخستین بحران جدی پس از امضای تفاهم شباهت دارد تا تزلزل در پایه های توافق.

«حسین وارث آدم» فقط یک تعبیر شاعرانه نیست؛ بلکه یک صورت‌بندی عمیق از نسبت انسان با تاریخ است. انسانی که در هر عصر، میان سکوت و اعتراض، میان ماندن در وضع موجود و عبور از آن، ناگزیر از انتخاب است. و این همان نقطه‌ای است که اندیشه شریعتی، همچنان با زمانه ما سخن می‌گوید.