یادداشت

صلح‌های پایدار، نه از دل خوش‌بینی، بلکه از دل واقع‌بینی، صبر، گفت‌وگوی مستمر و اجرای تعهدات متولد می‌شوند. اگر راهبرد ایران با عنوان «تعهد در برابر تعهد» با حفظ فضای حسن نیت و راستی‌آزمایی دنبال شود، می‌توان امیدوار بود که دیپلماسی بر منطق تقابل غلبه کند؛ به این دلیل همه دریافته‌اند که هزینه شکست دیپلماسی، بسیار سنگین‌تر از دشواری ادامه آن است.

تحولات سیاسی اخیر بریتانیا و فشارهای درون‌حزبی بر کی‌یر استارمر که منجر به استعفای او شد، بار دیگر ساختار قدرت در این کشور را زیر ذره‌بین برده و بحث‌های جدی درباره ماهیت دموکراسی ادعایی آن را تشدید کرده است.

ملک‌الشعرای بهار، شاعر آزادی‌خواه ایران، نهضت امام حسین(ع) را نماد همیشگی مبارزه با ظلم و استبداد می‌دانست و عاشورا را مدرسه‌ای برای آزادی، عدالت و کرامت انسانی معرفی می‌کرد.

همزمان با آغاز مذاکرات ژنو، ترامپ در فاکس‌نیوز به تهدید ایران، تنگه هرمز و حتی رئیس‌جمهور ایران روی آورد. این دوگانگی پرسش‌برانگیز است: اگر آمریکا همچنان به کارآمدی گزینه نظامی باور دارد، چرا پشت میز مذاکره نشسته است؟ پاسخ را باید در شکاف میان «روایت پیروزی» و «واقعیت میدان» جست‌وجو کرد.

نقشه تورم جهان در سال 2026 نشان می‌دهد ونزوئلا با 387.4 درصد رکورددار تورم و کاستاریکا با منفی 0.4 درصد کم‌تورم‌ترین کشور جهان است؛ ایران نیز در رتبه سوم قرار دارد.

جریان مخالف یا منتقد مذاکره این روزها گویی از هیچ ابزاری برای تضعیف مسیر دیپلماسی فروگذار نمی‌کند؛ حتی اگر پای حساس‌ترین حوزه‌های امنیت ملی و یا شخصیت‌های ارشد نظام در میان باشد. اظهارات سید محمود نبویان در یکی از برنامه‌های تلویزیونی درباره روند تصمیم گیری درباب مذاکرات اخیر ایران و آمریکا، مصداق بارز این سخن است.

اظهارات اخیر ترامپ، ونس و سفیر آمریکا در سرزمین‌های اشغالی، ناخواسته واقعیت‌هایی پنهان را آشکار کرده است؛ از وابستگی امنیتی رژیم صهیونیستی به واشنگتن و انزوای جهانی آن تا نقش مستقیم آمریکا در بحران‌سازی‌های منطقه.

در سکوت ایجاد شده در صحنه جنگ نظامی ناشی از یادداشت تفاهم با آمریکا عجالتا یک پنجره فرصت کوتاه مدت در میدان جنگ اقتصادی داریم که قرارداد های عمیق تر با چین و روسیه و اقتصادهای مکمل ببندیم تا بسته های ایلافی به جریان بیفتند.

با تشدید حملات اسرائیل به لبنان و واکنش تهران در تعلیق تردد در تنگه هرمز، مذاکرات ژنو میان ایران، آمریکا و میانجی‌ها وارد مرحله‌ای پرتنش شده است. هم‌زمان با شرط ایران برای توقف عملیات نظامی پیش از ورود به گفت‌وگوها، بازی قدرت از سطح دیپلماسی صرف فراتر رفته و به پیوند مستقیم میدان و مذاکره رسیده است.

تفاهم ایران و آمریکا در اسلام‌آباد، معادلات جدیدی را در غرب آسیا و اقتصاد جهانی رقم زده است؛ اما فرانسه با ادعاهای مداخله‌جویانه و زیاده‌خواهی‌های سیاسی، بیش از گذشته انزوای خود و شکاف در اروپا را آشکار می‌سازد.