یادداشت

تهدید 48 ساعته دونالد ترامپ علیه زیرساخت‌های انرژی ایران، نه نشانه‌ای از اقتدار، بلکه بازتابی از بن‌بست راهبردی واشنگتن در برابر معادله‌ای است که تهران در تنگه هرمز طراحی کرده است؛ معادله‌ای که هر واکنش شتاب‌زده را به بحرانی عمیق‌تر تبدیل می‌کند.

نظام برنامه‌ریزی توسعه، برای آنکه بتواند به معنای واقعی کلمه "توسعه‌دهنده" باشد و نه صرفاً "برنامه‌ریز"، نیازمند پلی است که میان دنیای تحلیل‌های کلان و واقعیت‌های زیسته مردم ساخته شود. حضور ناشناس در عرصه عمومی – در پارک‌ها، متروها، بازارها و سایر فضاهای روزمره – یکی از قدرتمندترین و عینیت‌بخش‌ترین ابزارها برای ساختن این پل است.

بالاخره حاج علی شمخانی روی آرامش را دید. بعد از بیش از نیم قرن مبارزه ،مجاهدت وفداکاری برای اسلام و ایران ، اکنون بی دغدغه ی ایران، راحت آرمیده است. جسم او در مکانی مقدس (امام زاده صالح بن موسی ع) با برگزاری مراسمی رسمی با مارش نظامی وحضور برخی دوستانش و مردم دوستدار شهیدان، بخاک سپرده شد.

تحولات اخیر در بازار انرژی و تصمیم کم‌سابقه واشینگتن برای تعلیق تحریم نفتی ایران، نشانه‌ای روشن از تغییر موازنه قدرت به نفع تهران است؛ جایی که ابزارهای نظامی و ژئوپلیتیکی ایران، آمریکا را به عقب‌نشینی واداشته و روایت «فشار حداکثری» را عملاً بی‌اعتبار کرده است.

اظهارات وزیر جنگ آمریکا درباره امنیت ملی و نمایش قدرت، در تضاد آشکار با کارنامه عملی کاخ سفید در یک سال گذشته قرار دارد؛ کارنامه‌ای که نشان می‌دهد «امنیت» نه به‌مثابه یک اصل راهبردی، بلکه در چارچوب اولویت‌بخشی به منافع رژیم صهیونیستی تعریف و پیگیری شده است.

سال 1404، سالی دشواری بود؛ سالی آکنده از اضطراب‌ها و تنگناها که با شهادت جانگداز رهبر مجاهد و حکیم انقلاب به مقطعی خاص در تاریخ کشور مبدل شد. سالی که هیولای زشت جنگ زخم‌های عمیقی بر جان و روان مردم وارد کرد اما روح پرتوان ایرانی این بار هم به اعجاز هویت و تاریخ و آیین خود، احساسِ قهری فرسودگی را به یک امیدواری ملی تبدیل کرد و زنده و پویا به بهار خوشامد گفت.

در ادامه حملات آمریکایی- صهیونیستی، شامگاه جمعه هنگام تحویل سال نو پدافندها در تهران و کرج فعال شد. دقایقی پیش (بامداد روز شنبه اول فروردین ماه ) نیز انفجار در نقطه ای از خجیر و نقطه ای از سه راه سیمان تهران رخ داد.

تحولات 48 ساعت اخیر نشان می‌دهد جنگ از چارچوب‌های کلاسیک خارج شده و به عرصه‌ای چندلایه از تقابل نظامی، اقتصادی و ادراکی وارد شده است؛ جایی که شکاف آمریکا و اسرائیل، ابتکار عمل ایران و تلاطم بازار انرژی، آینده بحران را پیچیده و پیش‌بینی‌ناپذیر کرده است.

درخواست فرانسه برای توقف چندروزه جنگ در حالی مطرح شده که همزمان با تشدید بحران اقتصادی اروپا و ناتوانی نظامی غرب در مدیریت معادلات میدانی، تردیدهای جدی درباره صداقت این پیشنهاد شکل گرفته و آن را به‌عنوان تلاشی برای بازسازی توان متجاوزان ارزیابی می‌کنند.