یادداشت

فروش 17 میلیارد تومانی «پیرپسر»، «زن و بچه» و «مرد عینکی» آن‌هم بدون تکیه بر کمدی‌های مرسوم، نشانه یک تغییر ذائقه مهم در سینمای ایران است. مخاطب دیگر فقط برای خنده نمی‌آید؛ او به دنبال صداقت، روایت، و احترام به هوش سینمایی‌اش است.

شهادت 231 خبرنگار فلسطینی از آغاز جنگ غزه، تصویری هولناک از جنایتی نظام‌مند علیه حقیقت است؛ اقدامی که نه‌فقط بخشی از تهاجم نظامی بلکه بخشی از راهبرد سرکوب روایت مقاومت و مهار افکار عمومی جهانی توسط رژیم صهیونیستی محسوب می‌شود.

سازوکار حکمرانی در ایران، سال‌هاست از بیماری «دستور از بالا» رنج می‌برد؛ گویی استاندار، صرفاً کارگزار دولت است و نه مسئول اصلی پیشبرد توسعه در استان. این تصور نه‌تنها نادرست، بلکه در دوران بحران، خطرناک است. تصور کنید زلزله‌ای مهیب در شرق کشور رخ دهد؛ آیا باید منتظر بمانیم تا از مرکز، دستور خرید آب معدنی صادر شود؟

ایجاد کریدور زنگزور در ظاهر پروژه‌ای اقتصادی برای اتصال نخجوان به آذربایجان است، اما در واقع، ابزاری برای بازطراحی نظم ژئوپلیتیکی قفقاز، حذف ایران از مسیرهای ترانزیتی، و تقویت نفوذ غرب در حاشیه شمال‌ایران تلقی می‌شود.

بحران آب، نه صرفاً بحران منابع، بلکه بحران تفکر، برنامه‌ریزی، و اراده است. کشوری که روزگاری تمدنی آبی را در دل کویر بنا نهاد، امروز نیز می‌تواند از رهگذر دانش بومی، تجربیات جهانی، سیاست‌گذاری جسورانه، و مشارکت اجتماعی، خود را از این بحران نجات دهد.

در خرداد 1404، ایران با بهره‌گیری از تاکتیک‌های جنگ هیبریدی و ترکیبی، در مقابل حملات نظامی اسرائیل مقاومت هوشمندانه‌ای نشان داد. این نبرد کوتاه، اما عمیق، توانایی ایران در هماهنگی عملیات نظامی، سایبری و دیپلماسی را به‌خوبی به نمایش گذاشت و برتری استراتژیک تهران را اثبات کرد.

در حالی که جنگ هشت‌ساله ایران و عراق همچنان ادامه داشت، جمهوری اسلامی در 27 تیر 1367 با پذیرش قطعنامه 598، تصمیمی سرنوشت‌ساز گرفت. این انتخاب سخت اما هوشمندانه، برگرفته از تحلیل دقیق شرایط نظامی، اقتصادی و اجتماعی بود که مسیر ایران را به سمت صلح و بازسازی هدایت کرد.

بهادری جهرمی نوشت: «حمایت از حقوق بشر، در فلسفه وجودی خود باید متکی به کرامت انسانی و قواعد عام‌الشمول حقوق بین‌الملل باشد، نه تابعی از مناسبات قدرت یا ملاحظات سیاسی دولت‌ها.»

آمارها نشان می‌دهد که میانگین مصرف آب در تهران، دو برابر استاندارد جهانی است. درحالی‌که تولید هر مترمکعب آب شرب در کشور بالغ بر 300 هزار تومان هزینه دارد، مشترکین شهری فقط 8 هزار تومان پرداخت می‌کنند؛ یعنی کمتر از 3 درصد بهای واقعی. نتیجه طبیعی چنین یارانه‌ای، شکل‌گیری فرهنگی است که آب را منبعی تمام‌نشدنی می‌پندارد.

در جلسه غیرعلنی مجلس، وزیر اطلاعات گزارشی مفصل از ابعاد جنگ و نبرد اطلاعاتی ارائه داد؛ اما این پرسش باقی‌ست: آیا دانستن، فقط حق نمایندگان است؟ در دورانی که افکار عمومی ستون اصلی امنیت ملی است، بی‌خبری مردم می‌تواند به اندازه یک خلأ اطلاعاتی، خطرناک باشد.