یادداشت

نهادهای بین‌المللی، که زمانی قرار بود حافظ صلح و نظم باشند، امروز بیش از هر زمان دیگری در حاشیه قرار گرفته‌اند. این فروپاشی اعتبار نهادها، عملاً دست بازیگران قدرتمند را برای توسل به زور بازتر کرده است. جهان در حال حرکت از «نظم مبتنی بر قانون» به سمت «نظم مبتنی بر قدرت» است. تشکیل شورای دفاع درشورای عالی امنیت ملی، پاسخ ساختاری هوشمندانه‌ای به این تحولات است.

ادعای اخیر ترامپ درباره انهدام قایق حامل مواد مخدر ونزوئلایی در آب‌های بین‌المللی، نه یک اقدام واقعی علیه قاچاق، بلکه بخشی از راهبرد بحران‌سازی اوست؛ راهبردی برای سرپوش گذاشتن بر بحران اقتصادی داخلی، انحراف افکار عمومی از جنگ غزه و خدمت به نظم یک‌جانبه‌گرای آمریکا.

روزنامه تلگراف انگلیس در ادامه فضاسازی رسانه‌های غربی علیه روسیه در گزارشی مدعی شد که شرکت‌های چینی با تأمین قطعات و مواد مورد نیاز به مسکو در تولید پهپادهای مورد استفاده در جنگ اوکراین کمک می‌کنند.

رئیس‌جمهور مقتدر، پیش از آنکه در سیاست به پیروزی‌های ملموس برسد، در قلمرو «تصویر» پیروز می‌شود؛ یعنی در ذهن مردم و نخبگان صحنه‌ای از خود می‌آفریند که هم اعتماد می‌آورد، هم اقتدار. این تصویر، محصول روابط عمومی پرزرق‌وبرق یا چند حرکت نمایشی نیست، برآیند هم‌افزایی 3 چیز است.

از شهادت رئیسعلی دلواری در شهریور 1294 تا دفاع مقدس 12 روزه اخیر، تاریخ ایران روایتگر حقیقتی روشن است: تنها راه صیانت از استقلال و عزت ملی، ایستادگی در برابر استعمار و سلطه‌طلبی است. امروز نیز همان روح مقاومت، راهبرد بومی ایران در برابر جنگ‌های سخت و نرم دشمنان است.

«سال‎های رونق نفتی، ولخرجی را فضیلت و عین عدالت جلوه می‌دهد؛ اما در روزگار رکود و افول نفتی، صورت‌حساب تعهدات روی میز می‌آید و زنگ‌ها به‌صدا درمی‌آید.»

در ماه گذشته میلادی، تولید نفت سه کشور ایران، ونزوئلا و روسیه به ترتیب 3.6، 1 و 9.9 میلیون بشکه در روز بوده که مجموعا رقمی معادل 14.5 میلیون بشکه است. در صورت نبود محدودیت‌های تحریمی، با رساندن تولید نفت این سه کشور به پیک تولید خود، آن‌ها می‌توانند مجموعا 17 میلیون بشکه در روز نفت تولید کنند؛ رقمی معادل 17 درصد از عرضه نفت در دنیا.

«مسعود پزشکیان، رئیس جمهور ایران روز سه‌شنبه در پکن با شی جین‌پینگ، رئیس‌جمهور چین دیدار کرد. این در حالی است که تهران به دنبال جلب حمایت چین و دیگر رقبای آمریکا از جمله روسیه است تا در برابر تحریم‌های احتمالی جدید و فشار بیش از پیش غرب بر برنامه هسته‌ای‌اش مقابله کند.»

بسیار بعید است که روزهای آتی تا پایان مهلت 30 روزه مکانیسم ماشه هم چون این روزها به صبر و انتظار یا تهدید غیررسمی به خاطر خروج از ان‌پی‌تی یا بستن تنگه هرمز بگذرد و قاعدتاً تصمیمی در عالی‌ترین سطوح اتخاذ خواهد شد و از توئیت دبیر جدید شورای عالی امنیت ملی برمی‌آید که تصمیمات و دست‌کم تحرکات و نه تحریکاتی در راه است.

مواجهه درست با مکانیسم ماشه نه در کوچک‌انگاری آن است و نه در بزرگ‌نمایی‌اش. کوچک‌انگاری، ما را از درک درست تهدید بازمی‌دارد و مانع از آماده‌سازی ابزارهای مؤثر برای کاهش تبعات آن می‌شود؛ بزرگ‌نمایی نیز جامعه را به ورطه یأس و انفعال می‌کشاند. راه میانه، همان راهی است که ترکیبی از واقع‌بینی، حفظ اعتماد به نفس ملی، و تقویت ابتکار دیپلماتیک را در بر می‌گیرد.